Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Gonisz ulicami teraźniejszości
mijając kamienice wspomnień

rzucasz kamieniem w okno
mając nadzieję
że to pomoże

zwrócić na siebie uwagę

tysiące oczu
patrzących na każdy twój ruch

każde potknięcie
okrzyczane echem
szyderstwa

każde zwycięstwo
spotęgowane milionami
fałszywych spojrzeń
uśmiechów

gdzie ta radość
która kiedyś była
przy tych fontannach
i parkach miejskich

gdzie ta szczerość
małego dziecka
patrzącego na świat

białe na czarnym

tylko ty teraz widzisz
jak wiele kombinacji
im więcej wiesz
tym bardziej jesteś pewien

że to wszystko bez sensu

Opublikowano

Wiesz Krzyku? Szekspir powiedział pięknie w "Hamlecie" - "...Tak to świadomość czyni nas tchórzami". Tak to jest! Wklejasz w walentynki mądry, ciekawy tekst. Mam nadzieję, że nie jest to wyraz Twojej zawiedzionej miłości! Pozdrawiam wiersz i autora, Para:) Ps. Pozabierałabym znaki zapytania, albo przesunęłabym je na koniec fraz, bo tak, to są...nieteges;)

Opublikowano

Aniu, ponoć z miłością jest tak że prędzej czy później trzeba się liczyć z cierpieniem. Ale walentynki to z reguły czas radości, tak więc niech zakochani się radują:)
Co do znaków zapytania- masz rację:)
Dziękuję za pozdrowienia i odzdrawiam serdecznie!;)

Opublikowano

Ładna refleksja na temat jakiegoś bolesnego zawodu... samotność czasem popycha do różnych zachowań... tak by się chciało zwrócić na siebie uwagę... a tu zostaje smutek i poczucie bezsensu... Ale na świecie jest tak, że nic nie trwa wiecznie i cierpienie też się kiedyś skończy.
Pozdrawiam :)
Janina

Opublikowano

piękny wiersz o cierpieniu (zawiedziona miłość?, niezrozumienie? fałsz otoczenia?),
mam tylko sugestię do zakończenia

tylko ty teraz widzisz
jak wiele kombinacji
im więcej wiesz
tym bardziej jesteś pewien

że to wszystko bez sensu


oczywiście nie musisz zmieniać, to tylko moje widzenie
:):)
serdecznie pozdrawiam -
Krysia

ps pamiętam Twój nick, cieszę się, że jesteś

Opublikowano

Janino, serdecznie dziękuję za przeczytanie i za przychylną ocenę:)
Na całe szczęście masz rację- na świecie nic nie trwa wiecznie, więc to co złe kiedyś się ulotni i będzie dobrze:)
Ciepła dużo życzę:)

Opublikowano

Krysiu, naprawdę się cieszę że oceniłaś wiersz pozytywnie. Dużo to dla mnie znaczy:)
Co do zakończenia, myślę że masz rację- tak będzie zgrabniej:)
Serdeczności dużo:)

Ps. Bardzo mi miło że mnie pamiętasz, wróciłam bo zatęskniłam już za Wami:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Iksy da Zappa za dyski   Kena iPod do pianek
    • Sosna   Często bywa tak na świecie, że cudowne z razu dziecię gdy z dzieciństwa wyjdzie wiekiem szarym staje się człowiekiem. Bywa czasem też inaczej, że paskuda i prostaczek wśród splątanych losu ścieżek tę najlepszą z dróg wybierze. By potwierdzić to przysłowie zaraz bajkę Wam opowiem: W wiekowego wnętrzu boru z suchej szyszki raz wyrosła chuda lecz podwójna sosna. Że los nie dał jej wyboru wrosła w ziemię korzeniami, zaszumiała konarami w chłodnym cieniu starych dębów. Chociaż rosła nie zbyt tęgo, pokochała swoje miejsce rzec by można całym sercem. Lecz, że chuda, poskręcana, pośmiewiskiem wnet się stała wszystkich drzew. Wciąż wzbudzała, że tak powiem, ironiczny wśród drzew śmiech. Nigdy nie wiesz co los niesie. Przyszła wkrótce taka jesień, wróg okrutny napadł kraj. Palił wsie, wycinał drzewa, niszcząc, pieśń triumfu śpiewał. W końcu dotarł też do boru i w pień wyciął ten nasz gaj. Ciął jak leci, do oporu: dęby, świerki, ciął modrzewie, inne drzewa. Czemu nie wiem, lecz oszczędził brzydką sosnę (tylko się domyślać mogę, że wspólnego coś to miało z nietypową jej urodą...). Przyszła wiosna, a na wiosnę wróg się zmęczył i dał nogę. Grzana słońcem, lana wodą rosła sosna w górę śmiało. Na porębie posadzono zaś sosnowy, młody las. Przez las drogi wytyczono... Mijał czas... Już nie krzywa rosła sosna, ale prosta i wyniosła. Jak matrona o dwóch głowach, jak królowa w dwóch koronach nad rzędami młodych sosen górowała wiele wiosen i jak gminna wieść nam niesie, gdy ktoś zgubił drogę w lesie, szybko w górę oczy wznosił i o pomoc sosnę prosił, a że ona teraz stała tam gdzie drogi dwie się zbiegły, chętnie drogę wskazywała tym co z dala ją dostrzegli.
    • @Stukacz Fajnie i sympatycznie  ... a gdzie one spać chodzą Pani zapytała a Gosia... speszona nic nie powiedziała  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • Podpowiem ci literówkę:, beze mnie. Pozdrawiam
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Świadomość oczekiwań ze strony bliskich bywa męcząca, ale też mobilizuje. Co do wchodzenia na głowę, nikt tego nie lubi, ale jedni sobie dają, inni nie:). Pozdrawiam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...