Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

otulić ramionami
maleńką istotkę
spojrzeć prosto na jej
oczęta cudowne
poczuć pod palcami
delikatną skórę
zapamiętać na wiek
bez ząbkowy uśmiech

pragnienia cudowne
lecz nieosiągalne
dla płaczącej matki
zdradzonej przez zdrowie
mogła teraz mieć je
calutkie dla siebie
lecz los postanowił
odebrać jej szczęście

nikogo nie wini
samotnie rozpacza
wymarzonej chwili
już tak była blisko
będzie się musiała
jakoś z tym pogodzić
lecz w niej już na zawsze
pozostanie pustka

jeszcze miesiąc temu
słała nam uśmiechy
dziś już tylko leży
pełna obaw lęku
ile to juz razy
biedna próbowała
w ciążę zajaść nie problem
gorzej wytrwać całą

ciesz się jeśli możesz
nosić w sobie szczęście
później gdy dorośnie
da ci radość w pełni
ale bardzo proszę
nie szargaj tym darem
ono jest tak cenne
jak skarb w oceanie

Opublikowano

Starasz się być za bardzo dosłowna. Mało to przypimina formę wiersza, bardziej jest to wypowiedź bez znaków interpunkcyjnych. Poprowadż czytelnika trudniejszą drogą, zaufaj w jego domyślność i intuicję. Zakrywaj jeden wers i twórz zamiast niego jeden wyraz. Skracaj formę...
Takie moje rady... smile.gif

Adam

Opublikowano

...nie wiesz kim byl ...i kim by zostal...
..czy zyc by umial i zyciu sprostal...lecz ..
..byl przez chwilke...
..jak oka mgnienie...
..zostawil placz i ...
..i wspomnienie......

Natalko...ja...
..ja nie lubie nikogo cytowac...
..jednak w sytuacji ..gdy ...przeczytalam ten wiersz...
Twoj wiersz...
..musialam ...bo...
..bo temat ..jest mi ...jakos bardzo bliski ..:(...
..nie znam autora slow wyzej wypowiedzianych przezemnie...
..nie wiem tez ..czy ...
..czy przytoczylam je dokladnie...
..jednak oddaja to...
..to co chyba obie czujemy ....

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ______________________________________________________     Puszko! Zbawczynio moja! Ty byłaś i będziesz Zawsze patronem Pio w bogactwie, jak w biedzie Wspominać mi. Zapachem już ulotnych z pomum Adami, by! Wykrzyknąć brokat liter w centrum.   Świętej straży, co dziecku chciała Częstochowa Historią na gałęzi sekrety odchować Przeznaczeniem poznania sahary przez Ojca Po upadku z trzech metrów przy straganach akcją.   Był dotyk papieskiego przepisu w jego chleb Lepiejem pierogów z gwiazd, by powstały z gleby Czas miał na poskładanie po wyparowaniu Element układanki skryty w wykładaniu.   Dzisiaj świadomy w pełni wiedzy od Zbawczyni, Każdą cześć luksu czerpie, co sybilant głębin, Łącząc dzień i noc wyrwą po efekcie chinki, Spojrzał ponownie w życie dzięki polom innym.   Bilokacją z wielu miejsc, mając wpływ na zator, Lekiem żywicy drzewa chciałby zwrócić kolor. W żyły każdym gałęziom oszukanym przez los, Niechciane bóle zniszczy fałsz oddychający las. Zanim spłowieje ziemia, jeszcze ślepym powie: To dopiero początek — więzi w melaninie!   _____________________________________________________   Spis treści: ***Organiczny intranet ***Gdy młodziwo staje się siarką do draski atawizmu ***Kiedy dyada wraca na swoje miejsce ***Gniazdo ***Z cieśniny ***Jest ich więcej ***Jak cię piszą — nie myśl, że tak samo widzą po dziewięciu godzinach lucydności ***Praktyczny oniryzm — metonimia ***W najprostszy sposób wytłumaczę ***Nad morzem w Rockanje ***Z wyjścia na wejście ***Komplet uświęcony środkami — dzięki wiedzy MTJ ***Wasz tajny współpracownik wciąż działa w ukryciu ***Korektą rzeczywistości ***Jest twoja moczarka kanadyjska ***Z rejonów ***Złączcie kolory jednym oddechem i tą samą krwią
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pięknie i trafne słowa. Dziękuję za komentarz,  Pozdrawiam.
    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...