Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

już nie ma nic
pustka
w oddali dudni pociąg
ochrypłym pożegnaniem
szarości myśli niepozbieranych ziaren
ja
w starej wojskowej kurtce
sam na sam ze sobą w zagubieniu
ty
pachnąca pewnością dnia
najlepszej matury życia

już beznadzieja
reflektor na scenę w ostatnim błysku
i ciemność w świetle dnia

w ostatnim słowie

Opublikowano

kuba,
zlituj się,
to jakaś dewiacja,
nie lubisz smutku, to zrozum, że ktoś lubi,
mnie jest dobrze w takim klimacie,
i mogę o tym pisać,

mylisz się,
ta poezja nie jest narcystyczna ani też nie jest młoda,

to raczej malunki z XIX poetów francuskich,
wielkie nazwiska i wielka poezja,

próbka takiego malowania to brzmiący mi w głowie fragment
z listu niejakiego Spitznagla do Słowackiego:
"po wielu latach, gdy wiek sił ukróci,
gdy będziesz w dalekiej przeszłości się sławił,
wspomnij na przyjaciela który cie zostawił,
jak przeszłość minął,
jak przeszłość nie wróci",

a Ty kuba chyba nawet o takim Ludwiku S. nigdy nie słyszałeś,
czy tak?
no więc widzisz,
nie warto się wysilać na "uczony" komentarz mając w głowie luki,
bez żadnej złośliwości,

nie wystarczy napisać coś z Majakowskiego, dobrze jest taką literaturę mieć w sobie,
co nie znaczy, że ten kto ją ma napiszę świetny wiersz, ale chociaż w komentarzu
będzie bardziej "wiedzący",
och kuba, kuba,
jacek.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Ależ rozumiem, że peel dobrze się czuje w przyciasnej, dziewiętnastowiecznej pelerynce, podszytej "pustką i beznadzieją". Rozumiem również, że nie przeszkadza mu efekt humorystyczny jaki wywołuje. Możesz mi przypomnieć epokę, bardziej kapiącą narcyzmem, niż romantyzm ?! ;) Powołujesz się na efebowatego Spitznagla, egzaltowanego smutasa, chorującego na orient (prawda, jakie to romantyczne?), który z "lubienia smutku", nie dożył 23 lat?! ;) Bądźmy poważni...
To ciekawa metoda, stawiać pytania i samemu na nie odpowiadać... ;)
Och Jacku, Jacku (wiedzący) ;)
Opublikowano

ależ nie o to mi chodziło, że wiem więcej od Ciebie,
może jest akurat odwrotnie,
nie w tym rzecz,
lubię klimaty smutku, przygnębienia, mgłę,
i dobrze się z tym czuję,
wiem, Ludwik zginął w młodym wieku, ale z własnej woli,
a w jakiś czas później miliony młodych chłopców ginęły
z rozkazu politycznych hochsztaplerów,
ich los był naprawdę dramatyczny,
a Ludwik sam zdecydował,
ja to szanuję,
nawet jak niektórzy nazywaja to szaleństwem,
każdy ma prawo do własnego życia,
własnych wierszy,
i oczywiście własnych ocen,

a w ogóle to zapomniałem co chciałem napisać,
jacek.

Opublikowano

Przechodzę zupełnie obok tego wiersza. Pustka, pociąg, zagubienie, beznadzieja. Poza tym niewiele, żeby ten określony nastrój w wierszu zbudować. Nie zostałem zaskoczony w żadnym momencie, może następnym razem. Pozdrawiam.

Opublikowano

no to co mam Ci Marcinie B na to odpowiedzieć?
taki właśnie scenariusz przygotowałem,
nie, żeby specjalnie dla Ciebie,
ot tak, po prostu,
drogę powrotną znasz?
to miło, że obiecujesz następny raz,
jeszcze nie wiem czy skorzystam z Twojej oferty,
ale może coś napiszę,
a Ty,
nie załamuj się - głowa do góry,
jacek.

Opublikowano

przeczytałam wiersz w dobrej wierze... i komentarze pod... a teraz już nie wiem, czy w ogóle coś pisać, gdy Autor "nie lubi" ...subiektywnych odczuć czytelnika...
każdy czuje i odbiera inaczej, bo jest po prostu inną osobowością a tu po prostu dzielimy się tym, co czujemy i to wcale nie musi być zgodne z zamysłem Autora, prawda?
więc pozostawiam tylko ...skromny ślad życzliwej obecności
:)
serdecznie pozdrawiam -
Krysia

Opublikowano

Marcin B,
coś to nie działa jak należy,
sam ze sobą gadasz pod moim wierszem?
poplątały ci się nicki?
czy może osiągnąłeś już stan, który Józef Oleksy w czasie garden party
u pewnego przedsiębiorcy określał tak:
"ja jeszcze będę kurwa jak brzytwa",

mam dla ciebie, za to rozbawienie w jakie mnie wprawiłeś swoim komentarzem
do samego siebie, horoskop, twój horoskop,

waga d. klucha,
na dłoniach odciski od pilota TV,
na głowie odcisk od czapki z nutrii,

i tyle,
nic mi nie płacisz,
odpowiedzieć możesz, chociaż jest mi to obojętne,

jacek.

Opublikowano

teresa943,
bardzo lubię Twoje subiektywne odczucia,
wyrażasz je z delikatnością jakiej niektórzy tutaj
mogą się od Ciebie uczyć,

dziękuje Krysiu,
bardzo mi było miło,
jacek.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


w takim razie następnym razem bez oporów wyrażę,
to, co odczuję, bo wiem, że się nie obrazisz
i za to z góry dziękuję :)
a delikatność to cecha człowieka, często wrodzona,
więc czasami trzeba podejść tolerancyjnie do czyichś "butów"
i w ten sposób ...okazać przewagę w formie ...własnego taktu
:):)
miłego dnia Jacku -
Krysia
Opublikowano

Marcin B,
rozumiem więc, że obowiązuje Cię ścisły post,
cenię ludzi za zdolność samokrytyki,
nic się nie martw,
wyjdziesz z tego,
jestem z Tobą Marcinie B,
jacek.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Żona głodna   Nad stawem koło krzaczora, molestowała werbalnie kaczka kaczora. Kaczor pragnął  proste życie wieść. Kaczka zaś złote jaja chciała nieść. Futra z lisów, buty z węża! Blichtr i poklask…na nic jęki męża! Kaczko moja kochana, próżno szukasz braw. Wizja twa świata brudna i mętna jak i ten staw. Odstaw swe żądze, żaden z ciebie ssak. Myślisz jak człowiek, a nie ptak.   Grahamoza
    • Nad miasteczkiem przelatuje czarny smok Poszarapane cienie podążają za mną krok w krok Wszędzie czerwone lampiony choć to nie jest chiński nowy rok Szczerząc kły, swym kamiennym wzrokiem niebo preczesuje Denglong   Tak jak zawsze, najgorsze starcie jest dopiero w finale Więc to twoja wina skarbie, że na starcie już przegrałeś   Nie wiem o co chodzi ludziom wokół mnie, wszyscy mają jakieś pretensje Po prostu pozwólcie iść przed siebie I się weźcie ode mnie odczepcie   Mówiłem to już chyba wszystkim Znajomym, rodzinie i bliskim Kasjerce w żabce, panu w kiosku i kotu ale o tym nie musisz mówić nikomu.
    • @Berenika97 Dziękuję, lubię malować słowami
    • Zieloną łąką do wsi swej Zarzecze  Zmierza Janek, choć dupa go piecze Usnąl tyłkiem w pokrzywach Boł po kilku byl piwach  Teraz myśli, jak ja to wyleczę?      
    • W półmroku starych cerkwi, Pośród śmiechów szyderczych, Słów nienawiścią przepełnionych, Od niewysłowionej pogardy ciężkich,   Padały krople święconej wody, Na piły, widły, siekiery, Uświęcając je w celu zbrodniczym, W świętokradzkim obrzędzie bezbożnym.   Płomienne starego popa kazanie, Nieludzką nienawiścią podszyte, Wielkich zbrodni miało być zarzewiem, Rozlanych po Ukrainie okrucieństw pożarem,   Nienawistne słowa starego popa, Były jak sączony w dusze jad, Pod pozorem banderyzmu szerzenia Zabijający wszelkie wyrzuty sumienia.   I te święconej wody krople, Na polskie dzieci były wyrokiem, Zwiastować bowiem miały ich śmierć, Strasznego ich losu były przypieczętowaniem.   I każda święconej wody kropla, Czyichś cierpień oznaczała bezmiar, Śmierć w nieopisanych męczarniach, Orgie mordów w odmętach szaleństwa.   A te maleńkie kropelki, Heroldami były zbrodni straszliwych, Zwiastować miały dziecięcej krwi strużki, Niezliczone z oczu ich łzy,   A każda święconej wody kropla, Brudna, wstrętna i zimna, Błogosławieństwem była szatana, Diabelski chichot w sobie kryła.   Nasiąkła nienawiścią Agiasma, W tamtych pełnych okrucieństwa dniach, Nie była symbolem oczyszczenia, Skaziły ją popów bezbożne słowa…   I w księżyca blasku upiornym, Wyważały drzwi chałup poświęcone łomy, Rozłupywały czaszki maleńkich dzieci, Pobłogosławione przez popów siekiery,   Pokropione w cerkwiach kosy, Odbijając się w głębi przerażonych źrenic, Dotykając młodych dziewcząt krtani, Niejedną nić życia trwale przecięły.   A krople przelanej krwi polskich dzieci, Przed oblicza hufców anielskich, Płacząc rzewnie  skargi swe niosły, O potworności zbrodni straszliwych,   A każda dziecięcej krwi kropelka, Strwożona aniołom opowiedziała, Jak wielkiego bezmiaru okrucieństwa, W wołyńskie noce świadkiem była.   I te krople niewinnej krwi, Dzieci bestialsko pomordowanych, Uczciły wierne Bogu anioły, Pieczętując je swymi pocałunkami,   By po kres świata były świadectwem, O tamtym straszliwym bestialstwie, Jak ludzkiej natury zezwierzęcenie, Potrafi być nieujarzmione…   Miała być rzekomo wolna Ukraina, Czysta jak przysłowiowa wody szklanka, Lecz w niewysłowionej nienawiści skąpana, Spłynęła wkrótce krwią zbroczona.   I pomimo upływu lat, Pozostaje wciąż wstrętna i brudna, W tamtych nierozliczonych zbrodniach Wciąż bezwstydnie unurzana,   Wciąż bez woli oczyszczenia, Gdy zakłamana elita, Haniebny kurs polityki wyznacza, Czcząc zbrodniarzy w niezliczonych pomnikach…   A pomordowanych na Wołyniu dzieci, Nie utuli już nikt, Jedynie niebiańskie anioły, Otrą z oczu ich łzy,   A każda polskiego dziecka łza, Większą ma wagę w oczach Boga, Niż ukraińskich historyków kłamstwa, Którym przyklaskuje dwulicowy świat.   Każda kropla polskiej krwi Pozostała na wołyńskiej ziemi, Świadectwem jest dziś niezatartym Tamtych zbrodni straszliwych,   Wielkie morze łez, Polskich dzieci zgładzonych okrutnie, Dla ludzkości jest plamą na honorze, Dla cywilizowanego świata sumienia wyrzutem…   - Wiersz napisany dla upamiętnienia osiemdziesiątej trzeciej rocznicy krwawej niedzieli na Wołyniu…      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...