Człowiek buduje swe światy w jednym

[Bronisław Jaśmin]

Złóż swoje dłonie na kształt szałasu,
Byś wiedział czemu istnieją *DOMY*.
Ludzie budują myśl tkanką lasu -
Swój świat budują w nietkniętym (*...(świecie)...*)

I żądze naszym palcem są zdolne,
Aby przerosły w swym źródle panów.
Liczą się w ciele umysły wolne,
Które bezdusznie karcą przyrodę.

Boją się ciągle zanadto wielkich,
Nigdy zbadanych figur przestrzeni.
O tych wymiarach jak głębia głębi -
Wiedzą, że nigdy nie będą więksi.

Pragną jedynie coraz genialniej,
Skrywać swą małość przed okiem Ziemi,
I są twórcami dla nocy czarnej,
A żyją w domach które są jednym.

Żądza więc żyje z nami gdziekolwiek,
I jest tak samo ciężka i cicha...

[Bronisław Jaśmin]

Mam prośbę związku z ustaleniem ostatecznej wersji 4 wersu 1 strofy, i byłoby bardzo miło gdyby ktoś w tej kwestii mógł mi pomóc.
Pozdrawiam ciepło i serdecznie.

I jeszcze mam takie pytanie:
Czy interpunkcja w liryce jeśli się na nią zgodzimy, ma takie same zasady jak w prozie?

[Gość]

Ja napisałbym: "swój świat budują w świecie ogromnym" i byłby rym do domy. Podoba mi się ten filozoficzny utwór. Pozdrawiam.

[Gryf]

Bronisławie, a ja bym zostawił : Swój świat budują w nietkniętym świecie.
Ten utwór zawiera głębokie myśli i dobrze, wiersz powinien zmuszać do zadumy.
Im więcej w nim uczuć, tym lepszy.

[Bronisław Jaśmin]

Jeżeli powiem o tej historii dwóch wersów, to nie wiem po jakie licho długo po napisaniu tego utworu, ten wers nie pasował mi do końca i wymyśliłem parę wersji. :)