Duch Opiekuńczy

[Gryf]

Gdy mgła zwątpienia me serce spowiła,
Kiedy świat wokół ział pustki otchłanią.
Stałem bezradny z własną słabością,
Zajmując pozycję z góry przegraną.

Próbując walczyć wciąż upadałem,
Wstawać na nowo nie miałem siły.
Wtedy poczułem moc jakąś w skrzydłach,
Z wolna do lotu się poruszyły.

Duch opiekuńczy podał mi rękę,
Pokazał jak stawić czoło bojaźniom.
Zagrał do boju pieśń nową nadziei,
Choć sam potrzebował, wsparł mnie przyjaźnią.

W swojej chorobie pokazał upór,
Jak wyzdrowienia poszukać drogi.
Dziękuję za wszystko, za Twoją obecność,
Za spokój bycia duszy mej błogi.

[Ela_Ale]

Gryfom potrzebne są mocne skrzydła. Jego własne i te drugie. Gryfy są przecież wielkie! Te drugie skrzydła są potrzebne zresztą nie tylko Gryfom. Ten wiersz Je ma. Pozdrawiam. E.

[Ryszard Kisiel]

Dobrze mieć takiego ducha opiekuna, któy w trudnych sytacjach poda rękę,
wskarze drogę. Janku jak się podniosłeś rób wszystko, żeby więcej nie upaść.
Serdecznie Cię pozdrawiam - Ryszard.

[Intarsja Lumiere]

Fajny i zgrabny :)

[Gość]

Jak Feniks z popiołów Gryf powstaje
Prostując skrzydła nadzieję daje !


Śpiewajcie swoją pieśń jednym głosem!
Podoba mi się ten wiersz!
Pozdrawiam ciepło bardzo mój młody przyjacielu :-)
J.

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Elu i dziękuję. Tak, potrzeba czasem tych drugich skrzydeł, to wsparcie przyjaciół.
Jak zawsze gorąco pozdrawiam, Janek.

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Ryszardzie, taki duch opiekuńczy jest cennym wsparciem, już nie raz się o tym przkonałem.
Pozdrawiam Cię Przyjacielu...

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Intarsjo, wiersz o prawdziwej przyjaźni.
Pozdrowionka.

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Jolu
Tak powstałem z popiołu,
Byle tylko znów nie upaść.
Chciałem Wam przedstawić moją serdeczną przyjaciółkę, bez jej wsparcia nie wiele bym zdziałał.
Pozdrawiam Cię z nieustającą przyjaźnią.

[Gość]

Niezbyt często się zdarza by mi słowa w gardle więzły.
Dziś tak jest - to wzruszenie.
Śpij snem dobrym Janku.
Dobranoc

PS.Nie sztuką jest upaść. Sztuką jest podnieść się !!!
Całe życie mam poobijane kolana ;-)
Ale Nadzieja jest wierną przyjaciółką.

[Łukasz Michał K.]

No tak, wiersz bardzo osobisty i z przyjemnością przeczytałem...Ach ten duch opiekuńczy...dobrze, że możemy w niego wierzyć...Pozdrawiam

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuje Łukaszu ja w niego (to jest w nią) gorąco wierzę.
Pozdrawiam.