Pan Stanisław

[Magdalena Kozikowska]

W autobusie tłok, jak za czas,
młodociani pod rękę szli.
Wsłuchani w szepty ludzkich mas,
mijając rybnego drzwi,
spotykali Pana Stanisława, który podśpiewywał im:

Taka młoda miłość ślepa i trupia,
nie kochaj się dziewko- boś jeszcze za głupia.
Nie kochaj się chłopie- boś jeszcze nie wierny,
zakpił, oszalał Bóg nie miłosierny.

Śmiechy, chichy stary znosił,
odpowiedzialność, o łaskę nie prosił.
Tłumaczył tylko młodym mieszczanom,
by nie igrać z miłością nie dojrzałą.
I tak wokoło, gdy zamiatał podwórze, dostrzegał na murze
siędzące zakochańce,
witał uprzejmie śpiewem i tańcem:

Taka młoda miłość ślepa i trupia,
nie kochaj się dziewko- boś jeszcze za głupia.
Nie kochaj się chłopie- boś jeszcze nie wierny,
zakpił, oszalał Bóg nie miłosierny.

Stanisław, nawet nie żałował.
Przez pewną Helenę sam życie zmarnował,
teraz strzeże! Słuchajcie doświadczonego prawdę powierze!
A jak widzi,przegląda Heleny pamiątki na szafkach,
wciąż mu z gęby płynie ta sama gadka:

Taka młoda miłość ślepa i trupia,
nie kochaj się dziewko- boś jeszcze za głupia.
Nie kochaj się chłopie- boś jeszcze nie wierny,
zakpił, oszalał Bóg nie miłosierny.

[Gryf]

Taka jest zielona miłość, lecz gdy wzejdzie bujnym kwiatem dojrzałości inną wtedy się staje.