Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Piosenka o za długiej zimie

Ela_Ale
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ela_Ale

Ela_Ale

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Napisz dla mnie na strunach gitary
krótką piosnkę o zimie zbyt długiej.
Szare ślady kolein na śniegu
monotonnie snują ślad dawnej drogi.

Śniegu biel tak w grudniu świetlista,
lekka, skrząca promieniem księżyca,
dziś jest tylko kolorem jak inne,
nie olśniewa świeżością nad ranem.

Po mrozach, zawiejach i szadzi
widocznych za oknem o świtach
rano bułkę tylko smalcem smaruję.
Proza życia wygrała z czarami.

Piosenka jest w lutym potrzebna
pierwszą trawą wiosenną pachnąca.
Brzękniesz struną, zanucisz nut kilka,
biel zamieni się w zieleń i słońce.





Liryczny Marku, kochana Joleczko, Gryfiku ...Pewnie macie rację. Dziś się odważyłam, bo i wiersz o krecie jakiś spokojniejszy. Dzięki Wam wszystkim za dobre słowa. Pozdrawiam.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Teraz wiem co mnie tak tu dziś przyciągało Elu !!!
Ależ mordka mi się cieszy, że Ciebie "widzę" i znów mogę Twoje wiersze czytać :-)
Ukochania radosne zostawiam
Jola

Gryf

Gryf

Opublikowano
Opublikowano

Teraz już zagości wiosna
Teraz już dzień stanie się piękniejszy
Powróciła nasza siostra
Zostawiła parę wierszy

Elu hurrrra, bardzo się cieszę, żę wróciłaś.
Tak jest i tak trzymaj, nie wolno się poddawać.
Serdeczne pozdrowienia i wiele serdeczności...

Ela_Ale

Ela_Ale

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

To, Gryfiku, nie było poddanie tylko próba bezsilnego buntu (tu niestety, chodziło o politykę). Bardzo się cieszę z Twoich słów i perwersyjnie pomyślało się, że może było warto stroić fochy, a potem tyle sympatii pozbierać. Dzięki. Pozdrawiam. Elka.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...