Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Każdy wiersz tutaj może być traktowany już w zamyśle przez autora, jako banalny lub niebanalny.
Tak zwykle tutaj jest, potem mieszają się tylko komentarze dla poparcia lub skrytykowania
wiersza w celu sprowadzenia najczęściej go do jeszcze większego zbanalizowania.
Ma to miejsce prawie dla każdego wiersza, jak nie bezpośrednio pod wierszem to poza. Np. w innych tworzących dla ogólnej zabawy przez ośmieszenie użytych i zbanalizowanych myśli i zwrotów. Jednak nie dla pobudzenia tylko humoru ma to znaczenie u komentujących. Ţo wspólnie udzielająca się cecha forum - która niestety potraktowana poważnie, nie przyczynia się do powstawania tutaj wierszy dłuższych - kto chciałby, aby jego wiersz poważniejszy i dłuższy był oceniony w powyższy sposób, bez przystania wcześniej na takie reakcje? Bajkopisarze i komentujący zawzięcie, ale nie siebie. I tutaj brak wyczucia komentatorskiego w zachowaniu wyrażenia się odpowiednio ogólnie, które zbanalizuje każdy wiersz bez konfrontacji w dialogu, co przychodzi piszącemu zazwyczaj arcytrudnie w odniesieniu do komentującego, nastawionego na zbanalizowanie krytyką na wiele sposobów - inaczej chwytów :). Zatem, najlepiej czytają się bajki - bo można je z góry ośmieszyć zakładając określoną bajkowość i żadna zniewaga nie wzbudzi poważniejszych niesmaków piszącym
po wydaniu tutaj i opublikowaniu ;).
Mottem forum winno być tak sądzę - śmiejmy się, śmiejmy - ucząc śmiać się najpierw z nas samych.
Najlepiej nam to wychodzi, tylko to drugie nadal słabo. Na zdrowie!

Do autora...
Wyraziłam się pod twoim wierszem Duksie, na temat nie związany stricte z wierszem, ale również
go dotyczący w pewnej mierze. Mam nadzieję, że wybaczysz.
Ńo chyba, że dostanę za to bana, czego również się spodziewam. Chciałam tylko wypowiedzieć się dla powagi między innymi takich wierszy, jak ten wzruszający.
Z szacunkiem Fly.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Krysiu.
Miło mi, że zajrzałaś do mojego wiersza i poświęciłaś mu tyle uwagi.
Cieszę się, że wiersz się spodobał.

„jeśli się chce, w banale można odnaleźć więcej niż pozornie widać”

Zgadzam się. Poza tym, trochę za bardzo szafuje się słowem banał.

Pozdrawiam serdecznie,
Andrzej


Ps.
Wiem, że nie wszystkim to się podoba, ale ja wyznaję zasadę:
„Pisząc dla ludzi, należy pisać ludzkim językiem”
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Witaj Fly.
Na wstępie zapewniam, że nie obraziłem się, że tu wstawiłaś swoje przemyślenia.
Tym bardziej, że wiele w nich racji. Poza tym jak napisałaś:

„Chciałam tylko wypowiedzieć dla powagi między innymi takich wierszy, jak ten wzruszający.”

Skoro mój wiersz wydał Ci się wzruszający, to jest mi bardzo miło.

Już kiedyś pisałem na tym forum, co sądzę o formie oceniania i niestety niskim poziomie niektórych dyskusji. Umieściłem nawet pewną fraszkę, traktującą o tym.
Krytyka powinna być konstruktywna a nie złośliwa czy wręcz chamska.
Takie jest moje zdanie.

Pozdrawiam serdecznie,
Andrzej
Opublikowano

Teraz to poczułem się już rozbawiony. Co jest na niskim poziomie? Komentarz na temat serialu "M jak miłość"? Ja tam nie umiem czytać między wierszami, może i jest w nim jakaś złośliwość, ale nie uważam, żeby to była przesada, zwłaszcza, że uważam ten komentarz również za trafny. Jeśli zaś autor poczuł się urażony tym porównaniem, to może powinien pisać utwory, które takich skojarzeń nie wywołują? Przepraszam za szczerość, ale ja jako piszący zawsze ją sobie cenię, nawet jeśli jest czasem dosadna i nieprzyjemna. To chyba fajniejsze od pisania sobie za wszelką cenę miłych rzeczy i wygładzania wypowiedzi? Przynajmniej ja tak do sprawy podchodzę, ale to pewnie indywidualne. Przepraszam, jeśli uraziłem. Pozdrawiam :)

Opublikowano

Cieszę się Duks, że mogłam wyrazić swoje spostrzeżenia
pod twoim wierszem i zostało to przez ciebie tak odczytane.
Pozdrawiam

P.S.
Nie zdążyłam nanieść w komentarzu błędów w zapisie,
popełnionych z powodów m.inn. technicznych i wysłałam przed rozładowaniem się komputerka, żeby nie pisać od nowa komentarza :/:).
Poprawiłam je niestety już po twojej odpowiedzi.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witam.
Myślę, że w tych słowach jest zawarta pewna głębsza myśl.
Ja rozumiem to tak:
Autorka komentarza nie krytykuje dobrych dzieł (świadczy o tym ;) ), ale podsuwa myśl, że zbyt wiele powstaje wierszy naszpikowanych „techniką” a nie posiadających tzw. Duszy.
I tu się zgadzam.
Ja również uważam, że wiersz powinien być zrozumiały i skłaniać do refleksji, a nie tylko do przemyśleń – co autor mógł mieć na myśli i czy w ogóle miał jakąś myśl.

Dziękuję za przeczytanie i komentarz.
Pozdrawiam serdecznie.

"wiersz powinien być zrozumiały i skłaniać do refleksji, a nie tylko do przemyśleń"
Długo to trwało ale wreszcie znalazłem u autora, myśl niebanalną ;)
Opublikowano

a ja sobie przeczytałam od góry do dołu i z powrotem!
czyli są dwa "banalne wiersze" !
i to mi się podoba!
jeden też
:D
taki anioł jak usłyszy
to się wzruszy, ja tam bym się wzruszyła, jak nie wiem co!
uwierz mi Andrzeju, nie padają takie kwestie we wzmiankowanym serialu
:)))))))))

- Kochanie, zrób mi kawę, proszę.
- Ależ, oczywiście, kochanie. Proszę.
- Ach! Jaka wspaniała kawa, kochanie, dziękuję.
- Ach! To jedynie z kranówy, gdybyś przywiózł oligocenkę, byłaby lepsza, kochanie. Ale nie szkodzi, jutro przywieziemy razem, wracając ze spaceru z naszą kochaną córeczką, kochanie.
- Jak mi przykro z tą wodą, ale byłem wprost nieprawdopodobnie zmęczony. Pracowałem do północy, kochanie. Tak, jutro przywieziemy wodę razem. I zrobisz mi tę kawę, kochanie.


jak widzisz, nic o aniołach!
buziak!
:))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nie martw się Fly. Takie rzeczy się zdarzają.
Zmieniłem cytowanie zgodnie z Twoimi poprawkami.
Pozdrawiam serdecznie.


Ps.
Nie myli się tylko ten, kto nic nie robi. :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




A ja wręcz przeciwnie, jestem zniesmaczony tym komentarzem.
Autor jak widzę ma problem z czytaniem ze zrozumieniem.
Nigdzie nie napisałem, że chodzi mi o komentarz, który napisał a. mroziński.
Proszę uważnie przeczytać, co napisałem.

„To chyba fajniejsze od pisania sobie za wszelką cenę miłych rzeczy i wygładzania wypowiedzi?”

Zawsze piszę to, co myślę.
Nie raz w komentarzach pisałem, że coś mi nie pasuje.
Nawet wtedy, gdy większość pisała, że wiersz jest dobry.
A że robię to w sposób stonowany, to już kwestia kultury.
Kto jak kto, ale ja nie jestem w żadnym TWA.
Po prostu wolę radzić niż ranić.
I jeszcze jedno:
Jak widać po komentarzach zdania są podzielone.
Tak więc nikt, a zwłaszcza Marcin B. nie ma monopolu na rację.
Dla mnie wątek jest zakończony.
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



:)
Odwet chybiony.
Wycięcie części zdania to tani chwyt.
Widocznie, jaki autor taki poziom.
Napisałem:
„Ja również uważam, że wiersz powinien być zrozumiały i skłaniać do refleksji, a nie tylko do przemyśleń – co autor mógł mieć na myśli i czy w ogóle miał jakąś myśl.

To nie to samo.
Dla mnie temat zakończony.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witaj Magdo.
Dziękuję za poświęcony czas.
Skoro i Tobie wiersz się spodobał to jest mi bardzo miło.
A „cytatami” z filmu to mnie rozbawiłaś, co nie miara.
Pozdrawiam serdecznie,
Andrzej
Opublikowano

Mnie tylko naszła taka refleksja: kto w tym wypadku tak naprawdę tworzy konflikt? Szczerze komentujący użytkownicy, czy autor, który bierze te komentarze do siebie i nazywa chamskimi, czuję się zniesmaczony itp? Nie wydaje mi się, żeby ktokolwiek z nas przekroczył granice dobrego smaku.

Problemy z czytaniem ze zrozumieniem również sobie wypraszam. Następnym razem po prostu wstrzymam się od komentarza, bo widzę, że niepochlebne, ale szczere opinie nie są tu mile widziane. Życzę miłego przyjmowania pochwał za kolejne wiersze. Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Andrzeju tu Cię znalazłem.
Bardzo krótki, ale jak wymowny Twój wiersz.
Najłatwiej jest ranić tych najbliższych, ale oni jako nasze anioły
w wielkiej swej miłości zawsze wybaczą, takie już mają serca.
Bardzo gorąco i przyjacielsko pozdrawiam, Janek.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Cześć Janku.
Dziękuję za „odwiedziny”, przeczytanie i dobre słowo.
Pozdrawiam i zapraszam ponownie.:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Widziałem jak dajesz mu pieniądze  a ledwie wczoraj  gdy ja chciałem od Ciebie pożyczyć,  zbyłeś mnie tym,  że nie masz tyle  by jeszcze pożyczać innym. I ja bynajmniej nie potrzebowałem na wódkę a po drugie oddałbym Ci te drobne już dziś a on, zerknął przez ramię na kloszarda, który ściskał pięciodolarówkę,  tak mocno niczym  kochanego syna albo wyśnioną kochankę, będzie miał u Ciebie wieczny dług w piekle. Dziękuję, że traktujesz żuli spod sklepu, lepiej niż starych przyjaciół.     Wykonał ruch jak gdyby chciał, obrócić się i ruszyć do bezdomnego, wyrwać mu banknot  i wsadzić go sobie do kieszeni kurtki. W tym czasie  pozostawiony sam sobie kloszard,  skierował swe posuwiste,  niepewne kroki do sklepu. Mi w tym czasie udało się  ukierunkować rozmowę znów  na poprzednie, przyjemniejsze tory. Gdy wróciliśmy do dialogu  o dzisiejszej próbie naszego zespołu i zaczęliśmy omawiać koszta  związane z wynajęciem sali koncertowej, bezdomny opuścił sklep. Teraz w jego dłoni  zamiast dolara z Lincolnem, spoczywała niewielka butelka  najtańszej whisky.     Widać byłem finalnym darczyńcą tego dnia. Jego oczy śmiały się wręcz  do rubinowego płynu w środku. Alkohol widział w nim kogoś więcej  niż istotę z marginesu. Nie widział w nim ofiary  ani rzuconego w  otchłań choroby uzależnionego. Był naczyniem,  które skupiało w sobie procenty. Mistrzem powolnych,  wymierzonych dokładnie łyków. Lekarzem swej duszy. Szamanem inicjacji. Wyzwolonym z  systemu praw społecznych bytem. Był plamą na honorze krajobrazu, lub plamą honoru  pośród upadku ideałów społecznych.     Usiadł z butelką na niskim murku i pociągnął z niej solidny łyk. Dlaczego mu się tak przyglądasz? Liczyłeś na to że kupi sobie burgera i colę? Nie znasz go?  Zapytałem wybijając go lekko z rytmu. Że co? Czy z nim kiedyś gadałem? Nigdy w życiu. Raz, kilka lat temu  podszedł do mnie  i poprosił o drobne.  Kazałem mu spadać i grzebać w śmietniku. Czekaj, czekaj … a niby dlaczego  miałbym go znać? Gość jest legendą. Jeszcze żywą. Mój rozmówca zrobił wielkie, zdumione oczy. Legendą? Pijaków?  Pobił jakiś miejscowy rekord promili i przeżył? Czy obudził się w kostnicy  i kazał się zawieźć z powrotem na imprezę?     Pamiętasz sezon Sfinksów w dziewięćdziesiątym trzecim? Zbiłem go z tropu zupełnie. Wybacz ale jak przez mgłę, ironizował, miałem wtedy dwa lata i Ty zresztą też. A co to ma z nim wspólnego? Bo ten oto gość,  zapewnił nam wtedy  wicemistrzostwo stanu. Jedyne jak dotąd w historii. Do niego również należy  nie pobity rekord przebiegniętych jardów i celnych podań w historii klubu. Oto przed Tobą  James Crighton we własnej osobie.     Mój kolega nie dał się nabrać, choć była to czysta prawda. Pieprzysz! Crighton zarobił miliony  przez lata gry. Mam gdzieś jego platynową kartę w domu. Mój ojciec miał piłkę  podpisaną przez niego na jakimś festynie. Zrobił sobie z nim zdjęcie. Stało na kominku w zaszczytnym miejscu. Bliżej jego oczu niż własna rodzina. Crighton był bogiem. Kasyna, fury, kobiety, modelki, apartamenty. Kasa lała się jak szampan. Fakt, chyba miał tutaj kiedyś dom. Przepisał na syna, wtrąciłem,  tylko on mu został. Cały czas próbuję go wyciągnąć z ulicy  ale stary zawsze wraca pod sklep. A kasa? Nie da się przepić milionów. Ostatni majątek, który miał przepisał na syna. On nie nosi nazwiska ojca lecz matki. Jednej z setek kochanek Crightona. A kasa poszła w butelki, koks i ruletkę.     Normalnie historia na film, ironizował dalej, ktoś może kiedyś mu pomoże  na pewno nie ja. A ja tak. Pamiętam każdą noc i zimę  spędzoną na ulicy. Rękawice bez palców  nad rozpalonymi koksownikami. Napady na pustostany  jakiś miejscowych gówniarzy. Pożary i bójki. Godziny na komisariatach. Chociaż tam było ciepło. Jeden z policjantów  zawsze poratował świeżą kawą  a czasami wczorajszym donutem. Pamiętam odór wyziewów  z kratek ściekowych. Spało się na nich w plątaninie starych szmat i kocy, wyciągniętych ze śmietnika. Błagało się o resztki z restauracji albo drobne. Przeszukiwało budki telefoniczne  i kosze na przystankach. Cały dobytek mogłem zmieścić w marketowym wózku na kółkach. I broniłem go jak niepodległości. Pisałem dziesięć lat  z poziomu bruku i o bruku. Tragedie i dramaty o ludziach duchach. O swoim utraconym człowieczeństwie. Nie znałeś mnie wtedy i postąpiłbyś ze mną  tak jak dziś z Crightonem.     A ja mam wobec niego i innych dług. I spłacam go w tych kilku dolarach. Nie piszę o tym co ludzie chcieliby czytać a o tym czego nie chcą widzieć i czego nie chcą być świadkami. A ja nie boję się już żyć. Nie boję potknąć się i zderzyć z brukiem. Bo wiem, że na Crightona  i innych mogę liczyć. A ludzie niech dalej żyją sobie  na swoim biegunie. Chyba nie słyszał ostatnich zdań. Podszedł szybko do Crightona. Dał mu kilka banknotów z portfela. Uścisnął dłoń. Wyjął marker z torby na ramię a były gracz umieścił na niej swój autograf. Tak powinno czcić się legendy.          
    • @Berenika97 ... wrócić do siebie ...   pierwszy krok zrobiła  kota polubiła    on ją wyprowadzi  do parku na słońce  i psotami podsunie  myśli kwitnące    jak on  była kiedyś śmiała    więcej życia  już więcej  nie będzie się bała  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Berenika97 Smutny obrazek kobiety, która dała zbyt dużo siebie. Ładny wiersz. Pozdrawiam Cię

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Berenika97 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...