po niemych i głuchych latach
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Raihaifathum 12
Jeden jest Allah - i jeden Jego bliźniak Szatan,
Edytowane przez Raihaifathum (wyświetl historię edycji)
Z nim zrodzony w niemal równej chwili,
Ale posiadający moc stwórczą niedostępną tamtemu,
Trwającemu przy pełnej niemocy i w bezruchu.
Wyleczenie Go z choroby i uczynienie żywotnym
Jest wpisane we wszechwładzę Syna Bożego,
A Ten dawno już zawyrokował - wyzdrowieje wuj, brat ojca.
Nieszkodliwy był od początku i nikt nie spojrzy na to,
Że w swym zgorzknieniu rozgorzałym przez przygniecenie w punkt
Dopuszczał się bluźnierstw, wyzwisk i pograżania.
Bo ileż warte są pogróżki bóstwa sparaliżowanego
Kierowane w stronę cieszącego się wiecznym zdrowiem
I niebywałą żywotnością bliźniaka z jednej matki?
Radość Szatana rozbrzmi we wszechświecie,
Bo samodzielnie zrobi, co zapragnie.0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 51 odpowiedzi
- 1 110 wyświetleń
-
- 42 odpowiedzi
- 786 wyświetleń
-
- 35 odpowiedzi
- 717 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 580 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 912 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Kuba Maryszczak · Opublikowano
@Arnold Lane Rybak w Teatrze Huczne oklaski wznoszą na scenę Spektakl zagrany, jak koncert z nut. Jakież w Aktorów wstąpiło marzenie – W górę wzleciały - kapelusze z głów. Więc lecą tak świsty i aplauz wzruszony Niech blask ich dumy - za scenę niesie; Dyrygent liczy te tuziny gęb, Niechaj zachwyt we foyer rozniesie! Aż Rybak wstaje i pyta; „Czy leszcze biorą na chleb?” Oburzy wnet się publika; Choć nikt do gardła – jemu nie fika, Pod nosem tak myśli: „Pan puknie się w łeb!” I do domów publika znika. Ach, biedny ten Rybak, co Błaznem sam jest – Gdy na strzępki go szarpią jak dzika Wilki srogie, tym winem spojone. I jak ten Rzecki, z ogonem skulonym Wlecze po przednie miejsc futerały - Tak w ludzkie serce – będzie wpatrzony, Które chłodem odpowie niemrawym; Jak wdzięk Izabeli, gdy nie ma żony. A publika z niego zaśmieje… Stanę wtem Ja — bez sławy na scenie - Rękę wyciągnę, gdy foteli las od grozy ustanie; I jeszcze raz, zapytam Ciebie: „Czy leszcze łapią na chlebie?” -
Przez Achilles_Rasti · Opublikowano
Twoje ciało pamiętam szybciej niż powinienem jakbym wracał drogą którą kiedyś już znałem gdzie oddech staje się cięższy gdzie skóra odpowiada wcześniej niż słowa uśmiechasz się przez sen przestaję wierzyć że spotkaliśmy się pierwszy raz najbardziej boję się jednak że to wszystko wymyślam dotykam Twojej duszy ostrożniej niż ciała jakby była czymś kruchym co już kiedyś trzymałem w dłoniach i zgubiłem są w Tobie obrazy których nie rozumiem nagły smutek znajomy błysk w oczach cisza która nie jest obca czasem patrzysz na mnie jakbyś pamiętała więcej ode mnie jakby ciało wiedziało zanim zdążyliśmy się poznać kto już raz Cię... -
Przez Kuba Maryszczak · Opublikowano
Ludzie i budynki, konstrukcje techniczne; Leśnej dziczy zapędy; odruchy mechaniczne płacze i krzyki; nawyki behawioralne Wojny, tchórze, złoczyńcy - Chemiczne leki oralne. Głazy i oazy, pośrodku pustyni Zdobione witraże; halucynogenne fazy. Fachowcy, stolarze, wybryki młodzieńcze; beztroskie zabawy Dźwięki muzyki; Odgłosy sławy. Bomby, napady, wroga zawiści pokoje kontrakty, rozmowy Czyny chwalebne i akty nienawiści. Obce kultury, lokalne stroje Podróże i wyloty; pieniężne machloje Puste ulice, przedmieścia warszawskie Wiersze i Poezje; dzieła wybitne trwałość, chaos, niepokój – Pochwały zaszczytne Śmierci, zabójstwa, szpitalne zgony Szydercy, biurokraci i — kościelne dzwony. Wszystko było mi obce – bo Nic nie znaczyło. Wnoszę więc swe zapytanie, Boś ile warci są „My”? W oparciu o wiersz Rafała Wojaczka „W śmiertelnej potrzebie" Wraz z pokorną dedykacją do autora. -
Przez PeGie · Opublikowano
śliskie zmurszałe skały, w srebrnej trwając skali, powinnością zmęczone, brudne tkwią w oddali woda między nimi śliska, zimna, nie mokra, płynie chytrze, wciąż wspomina każda przebyta, te stopnie nierówno choć chwalą carpe diem ostatni po ostatnim, brzmi nullus dies est -
Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Bardzo dobrze to ujęłaś... bardzoZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Również dziękuję ;) I pozdrawiam Można tak powiedzieć :) Dzięki za wizytę. Pozdrawiam :) Też się nad tym zastanawiałem, ale miał wnieść dodatkową wartość. I teraz nie wiem czy działa... ale na razie go zostawiam :) Dzięki za uwagę. Pozdrawiam :)
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się