Thymus vulgaris

[Absentia]

Stała i płakała. Deszcz wcale jej nie przeszkadzał, lecz wprost przeciwnie. Pomagał w ukryciu łez, które rozbijał na tysiące kawałeczków niszcząc dowody jej bólu. Tylko oczy, tylko one nie mogły ukryć prawdy. Po chwili uklękła i z braku sił położyła się na trawie. Deszcz przestał padać, opuścił swą towarzyszkę. Chmury odeszły razem z nim, pozostawiając niebo pokryte gwiazdami. Jej ciało powoli wtapiało się w wilgotną trawę, zaś jej dusza w coraz większą otchłań rozpaczy. Jej oczy stanowiły zwierciadło nieba. Tak samo jak ono iskrzyły milionem iskierek. Każda z osobna stanowiła nadzieje. Tak spalały się jedna za drugą. Rozmyślała o wolności, którą miała wkrótce utracić. Aż w końcu o najważniejszym, o jej nadziei na spotkanie prawdziwej miłości, namiętnej i spełnionej. Ta iskierka tliła się największym płomieniem pożerającym ją od środka. Miała tyle planów ile tylko może mieć młoda kobieta, u progu dorosłości, a teraz wszystkie one runęły...

[Marcin_Erlin]

Auuu...! - Koniec komentarza.

[MARCEPAN 30]

Będzie ciąg dalszy? Zapowiada się dobrze.

[Monoke Takahashi]

Smutkiem zawiewa, a ja dziś nie mam za bardzo na smutek nastroju. Ale warsztatowo dość dobrze, nie licząc zgrzytów. Jednak.. Jakieś to takie brutalnie z całości wyrwane, lub po prostu nie mające szansy doczekania się ciągu dalszego. Mam nadzieję, że jeszcze coś będzie, bo jak tak się czyta, to on strasznie nie pełny mi się wydaje.

[Absentia]

Będę wdzięczna za każdą wskazówkę! Masz racje jest to trochę wyrwane ze środka chociaż jest początkiem :)

[Liryczny_Łobuz]

Ładne - bardzo kobiece - ja bym jednak rozbił tekst na kilka akapitów.

Czekam na kontynuacje - Marek

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a bo Ty się znasz!
na uczuciach kobiet! :P

próbuj, próbuj, Absentio
i dawaj ciąg dalszy, co z nią na progu?
buziak!