Koniec. Prywatny

[Tomasz_M]

Odchodząc, nie zostawiając po sobie niczego,
złość na świat nieuzasadniona,
Gorzka myśl, że jedyna wśród czasu całego
odeszła szansa, stracona.

Refleksji chwila, krótka, zamglona, ze wzrokiem
w punkcie najdalszym utkwionym,
Nagła świadomość wraz z nagłym lęków natłokiem
latami siłą woli tłamszonym.

Słowa pierwszy raz w porządku najlepszym, olśnienie
zdałoby się nagłe i znikąd idące,
Spojrzenie raz jeszcze tylko, krótkie oka mgnienie,
z daleka dobiegające słońce.

Inaczej chciałbym, więcej, lepiej, prawdziwiej,
Bardziej chciałbym, intensywniej, mocniej, owocniej.

Umierając,
Nic już słowa nie znaczą, chęci, myśli, plany. Nic.
Żyjąc,
Wiedzieć trzeba, pamiętać, rozumieć, że raz można żyć.

[Joanna_Janina]

Ładna refleksja i bardzo mądra...

"Gorzka myśl, że jedyna wśród czasu całego
odeszła szansa, stracona."


Nie trzeba tracić tej szansy i korzystać mądrze w życia. Jesteś jednym z niewielu, którzy piszą o tym o czym chcemy wciąż zapominać.

"Wiedzieć trzeba, pamiętać, rozumieć, że raz można żyć."

Ta myśl też bardzo ładna
Oby tak dalej, masz ładny styl...

Pozdrawiam serdecznie :)
Janina

[Baba_Izba]

"Odchodząc, nie zostawiając po sobie niczego,
nie za dobrze brzmi;"
może zamiast jednego "ąc" - "odchodzę" lub "nie zostawiam"?
Rymy poprawne, choć z czasem, będą na pewno coraz bardziej
wyrafinowane, finezyjne. Nie przepadam za rymami gramatycznymi.
Idea wartościowa, słuszna, choć trochę za dużo dydaktyki,
lepiej i ciekawiej, gdy trzeba samemu z wiersza wyłuskać myśl
zawartą w trafnej puencie.
Nawymądrzałam się, choć sama wiem niewiele.
Pozdrawiam serdecznie
- baba

[Pan_Biały]

przejaskrowiony po
inaczej
bardziej
puenta zbyt oczywista
napompowany ten wiersz przymiotnikami, które nic nie wnoszą
pozdrawiam
r