Kliniczne objawy tęsknoty

[Luna Mi]

Byłeś
Chlorofilem moich wspomnień
Siódmym punktem absurdu
W ostatnim stadium spełnienia

I choć to groteska
To ból prawdziwy
Jak nóż w plecach
I but na piersiach

Trzeba wstać,
Życie brać
Bez środków znieczulających
W twarz, w serce, w aorty
Dawki śmiertelne samotności
Wdech
Cisza
Wydech
I nic

Ciągle jestem
A jednak.

[Marcin B]

Ciężki mam orzech do zgryzienia. Bo mimo że niektóre fragmenty wybitnie mi nie leżą i noszą znamiona braku pomysłowości - wiersz tętni autentycznym bólem, przynajmniej ja go tak odczuwam. Przypadły mi do gustu dawki śmiertelne samotności. Pozdrawiam ;)

[Judyt]

brakuje istoty Najwyższej mam wrażenie do..
J. serdecznie

[Pan_Biały]

"Trzeba wstać,
Życie brać" - ten fragment do kosza
reszta jest niezła
pozdrawiam
r

[Ruffle_puffle]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak bym to widział. Radziłbym nie sugerować się Wordem i nie wklejać z dużymi literami na początku każdego wersu. Dobrze, że autor postarał się o ten chlorofil czy siódmy punkt absurdu, które nie zniechęcają do lektury. Są całkiem pomysłowe.

Na końcu nieco banalnie, choć jest autentyzm. To głównie ratuje ten tekst.

Pozdrawiam.

[Luna Mi]

dziękuję za wszystkie cenne "+" i "-"