Rubikon ciszy

[Anna_Para]

rubikon ciszy strzeże spokoju
na obu brzegach – wyczekiwanie
twórcze niespanie

słyszę Cię, pisz

przechodź przez miasta obce a nasze
labirynt miłych ulic krokodyli
kroki przeszłości światło się sili
magią języka pradziadów

gaszę

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a może... nie gasić, tylko rzucić kości i przekroczyć Rubikon?
serdecznie i cieplutko Paruniu :)))
Krysia

[Magda_Tara]

o to to!
;D
Terenia z Cyferkami Krysia ma rację!!
ładnie, smutno, tak przy lampeczce
:*
buziaczkuję cię, wiesz!

[Anna_Para]

Mądrale obie!!! Zgoda! A o wierszu? Ani słowa! No, może trochę...Żadna!!! Ja się z Wami mam!:)

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

forma z treścią się wytarzały tak, że pochłonęłyśmy
i się zaindentyfikowałyśmy z peelką (utożsamiłyśmy, no :*)

:*
dobry!
jak tupiemy, to, co zły?
żeś nam wmówiła, jakby to prawda była
;D

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

forma z treścią się wytarzały tak, że pochłonęłyśmy
i się zaindentyfikowałyśmy z peelką (utożsamiłyśmy, no :*)

:*
dobry!
jak tupiemy, to, co zły?
żeś nam wmówiła, jakby to prawda była
;D
czy mam coś dodać? po co? Tarunia już za mnie to zrobiła znakomicie, a Ty Paro/jedna :))))) ciesz się, boś fajnie napisała :)))))
całuski!
Krysia, hehe...z cyferkami :))))

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo mi się podoba, Aniu. Kiedyś rozmyślałem na temat Twoich "dwóch brzegów Rubikonu" i sam nazwałem to "Pierwotną formą wyrazu". Może zainteresuje Cię inne spojrzenie na to samo kogoś z "drugiego brzegu" - jak to ładnie ujęłaś. Powracający leitmotiv jest nawoływaniem się przez wzburzone tonie na obcych sobie brzegach niezrozumienia i wiecznej inności:


pierwotna forma wyrazu

czas mi upływa na tratwie z bioder
kołyszesz mnie do snu i do miłości
co noc łapię ryby nienazwane
o świcie latam aeroplanem
niebem co wzdęte jak brzuch ciężarny
a w środku słowa prą jak kamienie
czas mi upływa na tratwie bioder
czy tobie upływa? nie wiem


cóż ja ci mogę kochany powiedzieć?
rośniesz we mnie jak świąteczna maca
ciągle jest wiosna i księżyc w pełni
choć dzień odchodzi skąd się nie wraca
cóż ja ci mogę kochany powiedzieć
ludzkie się słowa skończyły we mnie
potrzeba czasu by mnie zrozumieć
kamienie mają słowa kamienne
trzeba wieczności by dokończyły
szeptać to co zaczęły miliard lat wcześniej
co ja ci mogę miły powiedzieć
gdy trzeba czasu i nas jednocześnie?
więc lataj dalej aeroplanem
łów we mnie ryby swe nienazwane
a tratwę kieruj ku morzom własnym
po śmierć omijaj mój brzuch wielgachny
cóż ja ci mogę kochany powiedzieć
gdy od tysięcy lat wszystko wiadome
że krew jest słona i łzy są słone?
że morze mokre lecz łza tak samo?
że łzy są do rana i rosa jest rano?
że wszystko to są banialuki!
puste frazesy wyświechtane!
lecz księżyc i tak co noc świeci
i znów to samo a z tego to samo
następni rodzą się poeci
cóż ja ci mogę kochany powiedzieć
kiedy tak czas ci upływa na mnie?

[Anna_Para]

Oj, Boskie! Tak mnie wzruszyłyście! (nie znam płci, wybacz!) Czytając ten wiersz - komentarz mam wrażenie nieskromne i łakome strasznie:przecież to ja powinnam tak powiedzieć do kogoś! Niestety, nie umiem tak pięknie! Cóż Ci mogę powiedzieć? Na razie ochłonę, powzruszam się jeszcze...dzięki, Kalosze, Para :)

[Anna_Para]

Krysiu Tereniu z cyferkami! teraz się cieszę, teraz wiem, że się podoba! Całuski! Dzięki, dzięki! Para i całuski:)

[Anna_Para]

O Tarko kochana! Dziękuję strasznie bardzo:) Ja chyba niedosyt mam pochlebstw??? W patologię jakąś wpadam! To przez Was! Przez ostatnie wiersze taka byłam chwalona:) Buziaki serdeczne! A co śmieszne: wiersz miał być zupełnie "niezaczepialski", spokojny, by nikogo nie niepokoić, nie przeszkadzać poetom w tworzeniu, lekko "natychać" jeno . Ależ ja nie umiem być subtelna! Słoń parowy w składzie porcelany ze mnie! Pozdrawiam znów! Parapoetka :)

[krzysztof marek]

"twórcze niespanie

słyszę Cię, pisz"

hmm. piszesz do serc wielu. pięknie piszesz... pozdrawiam Aniu :)))

[Anna_Para]

I jak zwykle pięknie Ci dziękuję, Krzysiu! Pozdrawiam cieplutko, Para