Dola poety

[Ela_Ale]

Prawdę dosyć oczywistą od początku
Zna poeta biorąc w rękę pióro, zeszyt
Nie on jeden wśród natchnionych jest wyjątkiem
Przez czas długi powodzeniem się nie cieszy

Z wierszy nigdy nie utrzyma nawet muchy
Czeka wiecznie na łaskawość swojej Muzy
Żywot wiedzie bez jedzenia nader kruchy
Brak grosika na cokolwiek mu nie służy

Musi ciągle chodzić smutny i spłakany
Kochaś kogoś ale już bez wzajemności
W dobrym tonie jest by czasem był zdradzany
Bo podobno dobrze robi brak miłości

I tak wiersze stają się głębokie, czułe
Gdy ich autor stale głodny, nieszczęśliwy
Kiedy wierszy nikt normalny nie rozumie
Jego portret wtedy właśnie jest prawdziwy

Więc niełatwe bywa życie wierszoklety
Musi szukać poplecznika i sponsora
Zanim wiersze wzbudzą hołdy i podniety
Jest zmęczony, zamartwiony no i chory

[Gość]

Prawda oczywista i znana od wieków
Że smutek i łzy to pokarm poetów.

Uśmiech zostawiam Tobie Elu serdeczny

[piotr marcin]

Gratuluję poprowadzenia rytmu i ogolengo wyrazu, zawsze to mnie urzeka, pozdrawiam.

PS. W drodze wyjątku przedstawiłem możliwą interpretację wiersza "w polskim śniegu", czego nigdy nie robię;) pozdrawiam serdecznie:)