Pospolity liść jesienny

[adolf]

Na błahe liście nikt nie patrzy!
chociaż w kieszeni dobrze leżą -
Wszyscy je mamy. lecz nie zaszczyt
chwalić się nimi przed jesienią.

Lecz kiedy uschnie liść w-pół książki
myśl jakąś nową w niej zasuszy
i liter rzędy - nie chcąc - zmąci
wyda się nagle, jakby dłuższy

Ząbkiem się wgryza w jakieś wczoraj
ogon się ciągnie w nieskończoność
i nie dorasta mu już kora.

O wolne liście, zawsze błahe
waszym jest celem obraz chłonąć
i stać na straży przeinaczeń