Elegie (I)

[adolf]

Przejdźmy raz jeszcze idealną drogą
Wśród idealnych drzew parkowych, ławek
Zasiądźmy znowu nad łabędzim stawem
i poprzez siebie patrzmy na tę błogość

Na idealnie wpasowane w ziemię
Podeszwy butów, czubki parasoli.
W igiełki światła drążące powoli
Maleńki wentyl: oka zagłębienie.

W strop nieba, który w górę odlatuje
gdy się rozpękły kolumny zegarów
Nie ma balastu. Leci ptasim piórkiem

Wróćmy w ten świat, który nie istnieje
Dziurką od klucza szeroko otwartą
W drzwiach za tym wierszem, o których nikt nie wie

[Adrian_Poraj]

Tytuł mi nie pasuje do utworu, bo to przecież sonet, nawet całkiem, całkiem.
Pozdrawiam ;).

[Fly Elika]

adolpho chce powiedzieć, zachwyca obrazowość i forma jak przeważnie
a ostatnia strofa wyobrażnię uruchamia
pozdrawiam

[Anna_Para]

To najpiękniejszy Twój wiersz, Adolfie. Wzrusza mnie bardzo. Oczywiście - przyczepię się, ale nie namieszam w rymach: Poprawiłabym "strop nieba, który w górę odlatuje" na "strop nieba, który odlatuje w górę". Spróbuj, czy nie będzie lepiej! Pozdrawiam, Para :)

[Anna_Para]

ps. Uwielbiam Twojego sonetowego świra! :)

[Franka Zet]

[color=red] Przemek, odezwij się do mnie [u]koniecznie i szybko[/u] na prywatnych albo na e-mail [email protected]. WAŻNE I PILNE !

Frr[/color]

[Pan_Biały]

fatum spaceruje po parku z peelka pod rękę
i co będzie dalej?
plusuję
pozdrawiam
r