człowieczeństwo

[Judyt]

piszemy po to, żeby

zranione jak skra na lodzie
pękająca struktura ja

przecież tam wszystko wie
te horyzonty szept na kolanach

szczęść boże ukradkiem bóg zapłać
drzwi opuszczane a w posadzce

wzrok tkwiący z pytaniami

następny dzień w deszczu
to płacze dusza gdzie jest
może jej już wcale tam

przekonujesz a ja wciąż
skruszony liść na wietrze
na drodze i przez chodnik

poruszany mimowolnie

[Krzysztof_Kurc]

Jak zwykle intrygująco poszarpane i dopowiedziane w domyśle.
Zawsze zaciekawia.
Pozdrawiam Krzysiek

[Judyt]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję Krzysiu bardzo za ślad Twój drogocenny
J. serdecznie