Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

[W zwykłą szatę codzienności wieczoru...]

Kolos94
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Kolos94

Kolos94

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

W zwykłą szatę codzienności wieczoru
przyodziany jestem, i w dobre przygnębienie
to jako dar, nagroda, kwiecisty wieniec
prostota – życia wielkiego spokoju

Czas zamarł, zepchnięty w zapomnienie
jest nieistotny w miejscu wiecznej chwili
gdzie to przypadkiem chyba zabłądziły
sekundy złudzeń – choć odeszły już w cienie

Pozory w wieczór próbują uderzenie
ciągle, i nadal jeszcze nie skończyły
abstrakcje czasu toczą wciąż bitwy

o tej porze powodując konflikty
zaniedbania bez przerw płynącej rzeki
i odrzucenia pośpiechu, gonitwy

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tajemnicza9723
      Kwiat Szczęśliwości Mojej

      Przez Tajemnicza9723 · Opublikowano

      Kwiat Szczęśliwości Mojej  Jesteś kwiatem rośniesz  rozwijasz się  wprawiając wszystkich  w zachwyt, z każdym dniem  Zaskakujesz nas czymś nowym  pozwalasz nacieszyć nam  swym urokiem oczy  zauroczyć sobą nas.    A ja pielęgnuje Ciebie jak najlepszy ogrodnik miłością otaczam  jak troskliwa matka z czułością i troską  kocham Cię i chronię  najpiękniejszy kwiecie  szczęśliwości  mojej     Niewinny w swojej delikatności  łapiący jasny słońca promień  rozwijaj się  zakwitnij , wypuszczając pędy życia  nocą jak za dnia  w ogrodzie życia, proszę  jako matka twa    07.07.2026 r. NatusieK97
    • Gra-Budzi-ka
      Światowy Dzień Kebaba - 10 lipca

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      Do doktora w małej wsi Baba przyszła dzisiaj spuchnięta baba: „Mój drogi doktorze, niech Pan mi pomoże zwrócić skradzionego kebaba”.
    • Berenika97
      Z lotem ptaka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @karenka   Ten wiersz to piękna opowieść o odzyskiwaniu wolności wewnętrznej. Czuć w nim drogę od niepewności do siły - a finałowy obraz wzniesienia się nad ziemią daje naprawdę budujące uczucie. Ma świetną dynamikę.  Piękny! 
    • viola arvensis
      Nie mam ambicji

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @Migrena pieknie powiedziqne:

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Bo jak inaczej usłyszeć drugiego czlowieka, tak prawdziwie i głęboko, jesli choć na chwilę się nie wyciszymy?  Nie da się...   Dziekuję pięknie!   @Peter serdecznie dziekuję ! To porównanie to dla mnie zaszczyt i jest mi tym bardziej miło, że to jedna z moich ukochanych poetek.    Ciepłe pozdrowienia

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Migrena
      później

      Przez Migrena · Opublikowano

      później wracam gdzie kiedyś byliśmy morze nawet nie podnosi głowy od trzydziestu lat wykonuje ten sam ruch fala kamień fala piasek fala nic ten sam monotonny przymus jakby czas był tylko ludzkim przesądem nędzną wymówką śmiertelnych stoję długo aż wiatr zaczyna zachłannie uczyć się mojego zapachu ale nie rozpoznaje mnie rozpoznaje człowieka który kiedyś tutaj oddychał wydało mi się że fala zawahała się przy moich stopach jakby rozpoznała ciężar którego nie umiałem już unieść tamtego już nie ma umarł powoli nie jednego dnia lecz tysiącem poranków w których trzeba było wstać i udawać że życie wie dokąd idzie najdziwniejsze że nie tęsknię już za tobą tęsknię za tamtym mężczyzną który jeszcze nie wiedział że można przeżyć własne życie szedł przez świat jakby wszystko dopiero miało się wydarzyć ja idę ostrożnie żeby nie nadepnąć na  wspomnienia morze jest okrutnie piękne nie dlatego że niczego nie pamięta dlatego że niczego nie musi to ja noszę cały ciężar wszystko co umarło nadal waży tyle samo twarze których nie ma już komu wypowiedzieć śmierci które przychodziły powoli bez patosu i wszystkie te dni  pełne własnego trwania które wyglądały jakby miały być wieczne a zniknęły zapadły się pod ziemię nie zostawiając po sobie nawet cienia nawet chłodnego śladu na piasku patrzę na wodę i nagle rozumiem że człowiek nie starzeje się z biegiem lat starzeje się od liczby rzeczy których już nigdy nie będzie mógł powtórzyć wieczór schodzi nisko jakby i on był już zmęczony światłem siada tuż obok mnie kładzie mi na kolanach ciężki łeb jak zwierzę co już przestało walczyć szukając towarzysza w mroku nie pyta o moje imiona nie grzebie w moich ranach nie pyta kogo kochałem i kogo zdradziłem pyta tylko o jedno jedyne - czy ty w ogóle odważyłeś się żyć? milczę bo jedyną uczciwą odpowiedzią jest morze bije o brzeg z tą samą dzikością z jaką biło wtedy tylko ja jeden nie potrafię już tak bezgranicznie z tą dawną szaloną ślepotą roztrzaskać się o własne życie odchodzę zostawiając na piasku ślady które zaraz przestaną istnieć za plecami zostaje potężny wiecznotrwały szum przede mną czarna nieunikniona noc a między nimi ja człowiek który przez trzydzieści długich lat uczył się tej jednej krwawej prawdy że wszystko co najpiękniejsze i najstraszniejsze nigdy nie odchodzi na zewnątrz tylko coraz głębiej zapada się w ciało aż pewnego dnia ciało ugina się pod ciężarem wszystkiego czego nie zdołało zapomnieć i nie wiadomo już czy człowiek niesie w sobie pamięć czy to pamięć od lat niesie jego                

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...