Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zasuszone płatki słów
schowane między stronicami
starego pamiętnika
oddychały przestrzenią
ponad płótnem duszy

W zakamarkach myśli
szukałam spojrzenia
schowanego pod powiekami
bladego świtu
rozdarta między
nadzieją a goryczą
wsłuchiwałam się
w milczenie wiatru

W mojej piersi
nie było szlochu
między palcami drzew
rozgarniałam złowrogą ciszę
z ramionami wciąż pustymi
czekałam na oddech
nocnego wędrowca

Drogowskazy ulic
nie przyprowadziły
kroków oczekiwanego gościa
[sub]Tekst był edytowany przez Regina Koch dnia 28-08-2004 09:41.[/sub]

Opublikowano

Mimo iż jestem raczej miłośnikiem poezji "drapieżnej" beatników, turpistów, surrealistów, to jednak musze docenić piękno Twego wiersza(wybacz, że spoufalam się, ale używanie form Pani/Pan kłóci się z moim skrajnie egalitarystycznym podejściem do świata).

Zasuszone płatki słów
schowane między stronicami
starego pamiętnika
oddychały przestrzenią
ponad płótnem duszy

Aż serce szybciej bije z radości, ze ludzie tak potrafią pisać!!
Pozdrawiam
G.

Opublikowano

giov..Absolutnie nie przeszkadza mi"tykanie",miło że zajrzałaś (eś)
do mojego wiersza, napisałam go parę godzin temu, osobiście lubię
łagodne tony poezji.Pozdrawiam życząc Weny również Julii Zakochanej

Opublikowano

To miłe,gdy mężczyznom podoba się mój wiersz.Ukłony dla ostatnio
wpisanych Panów
-----------------------
[Pozdrowienia proszę na PW - bezet]
[sub]Tekst był edytowany przez Roman Bezet dnia 27-08-2004 21:04.[/sub]

Opublikowano

Spokojnie,łagodnie, przyjemnie i pięknie...
jedyne co nie pozwala westchnąć z zachwytu ;)
to ciągle te same słowa,odpowiednio odmienione i dobrane, ale wciąż te same:

słów
duszy
myśli
spojrzenia
nadzieją
oddech
kroków

Zbyt często się je czyta i ma się ochotę na coś... nowego... pora tworzyć neologizmy :P

Tak czy inaczej wiersz b.udany
Pozdrawiam serdecznie
Coolt

Opublikowano

odp.dla Coolt-a prawda,że często w wierszach występują słowa,które wymieniasz,ale neologizmy zostawiam dla polonistów,ja tylko jestem ekonomistką dlatego staram sie używać prostych słów,nie wyszukując
bardziej filozoficznych metafor.Pozdrowionka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...