Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Droga

acht

Przez acht
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

acht

acht

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

idąc w stronę światła staram się znaleźć
sens. nie wiem, ile jeszcze czasu minie nim dojdę tam,
gdzie nie ma już bólu,
cierpienia.
chyba za bardzo starałem się dostrzec
ulotność chwil. czymkolwiek były,
nie były dla mnie.
mimo to chciałbym, aby zostały;
ale one odlatują
odpływają
w stronę zachodzącego słońca oświetlającego ich
Drogę. tak bardzo chciałbym płynąć z nimi;
oczyszczony, mógłbym stanąć w promieniach
czerwonego blasku. ale
ich Droga prowadzi inaczej; nie mogę jej dosięgnąć.
w milczeniu wypalonych nadziei patrzę tylko
jak fruną. w inny wymiar, inną przestrzeń. ich Droga
nie jest moją drogą.

tylko światło zachodzącego słońca
wyznacza nam ten sam cel
w kolorze czerwieni przekwitłych róż

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Chwila jest i już jej nie ma. Taka jej natura.
Nadzieję jednak możesz zatrzymać - nie pozwól jej odfrunąć.

Pani Anna ma rację - popracuj troszkę nad tym wierszem bo warto.

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszek Piotr Laskowski
      Szanujmy się.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Szanujmy się”   Ruski zęby szczerzy, choć boi się sam siebie, Ukrainiec, po kawałku, widzi się już w niebie. Niemiec swoją dyscypliną tkwi w kompleksie wyższości, Włoch — to śpiew i wino, w życiowej próżności.   Francuz opór stawia, wciąż na barykadzie, Hiszpan, leń, na plaży w słońcu wciąż się kładzie. Anglik gardzi byciem w Europy nacjach, z Irlandią w niezgodzie i w przeciwnych racjach.   Węgier, choć malutki, wielkim się uważa, Polak wciąż na wszystkich o coś się obraża. Portugalczyk z Czechem prawie się nie znają, to i źle o sobie nie opowiadają.   Kraje Skandynawii, jakby z innych światów, za Bałtykiem żyją, z dala Euro-bratów. Belgowie z Duńczykami Holendrów nie lubią, bo przez zapach tulipanów w kierunkach się gubią.   Cygańskie plemiona, Rumun z Bułgarem, żyją duchem lenia, z wakacyjnym czarem. Austriak Chorwatowi przygrarza paluchem, by się nie pchał do niego ze swym pustym brzuchem.   Wszyscyśmy ludnością Europy wielkiej, gdzie różnice kultur oraz wierzeń wszelkich, gdzie miłości piękno winno zapanować — trzeba tylko trochę bardziej się szanować!   Leszek Piotr Laskowski
    • Berenika97
      Inna rzeczywistość cz.II

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Kwiatuszek   Bardzo ciekawie napisałaś. Metafora drogi zamiast ścieżki - to rozróżnienie samo w sobie niesie ciężar doświadczenia. Podoba mi się też kontrast między "ześlizgiwaniem się" a "wspinaniem" - oddaje naturalną nieliniowość duchowego rozwoju. Pozdrawiam
    • Berenika97
      W babcinych progach

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @karenka    Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki. Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.
    • Berenika97
      Bezruch

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @aniat.   Bardzo zmysłowy,  subtelny wiersz - podoba mi się ta cisza budowana dźwiękami (cmokanie jeziora, trzepot ważki). Czuć w nim chwilę zatrzymaną w kadrze.
    • Berenika97
      upał jak w Afryce

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @andrew   Świetna gra obrazów - kwiat, wiatr i słońce jako milczący świadkowie zauroczenia. Ostatnia zwrotka robi największe wrażenie. Piękny! 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...