Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wróciłaś
drzwi zamknęły się w ciszy
jak wtedy moje samotne ramiona
nie przełknę już kłamstwa żadnego
i kurzu z oka nie zetrę

wróciłaś
lecz moja dusza już nie tak stęskniona
nauczyłem się składać życie
z cudzych szczęść
z błogosławieństw nie moich

wróciłaś
wymięta i taka spłoszona
a głowa co wcześniej stracona
teraz wzrokiem liczy piach na dywanie
i odpuszczenia szuka

przez matkę głupców wiedziona
wróciłaś
więc siostrą mi jesteś duchową
bo mimo swoich przekonań
wierzyłem że do mnie wrócisz

Opublikowano

Za dużo doklejaczy, za dużo słów, np.:
"kurzu z oka nie zetrę"
"moje samotne ramiona"
"moja dusza już nie tak stęskniona"

dla mnie to taka napuszona egzaltacja.
Podobnie - "dusza, duch" - a jaka jest różnica pomiędzy?

Fragmentami całkiem ciekawie - ja bym radził mniej używać poetyzmów, a bardziej trafiać w sedno.
Dobrze się zapowiada, ale to jeszcze nie to.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Przebaczenie jest równoznaczne z wymazaniem przeszłości ale to moja teoria
dzięki za wgląd
i pozdrawiam również Zbyszek Dwa
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




dzięki za wizytę i komentarz rzecz jasna
cóż mogę powiedzieć, wszystko zależy od gustu odbiorcy i jego nastroju
czy przesadzam z przekazywaniem uczuć, rzecz względna dla jednych pewnie tak, dla innych nie, zwykle staram się to wypośrodkować, gdyż uważam, że wiersze nie posiadające emocji są bezduszne, a te wktórych ich nadmiar - zbyt uduchowione
nie jestem w stanie wszystkich zadowolić i mam tego pełną świadomość
pozdrawiam serdecznie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




a on przez cały czas miał nadzieję że wróci, mimo że ta sytuacja zmieniła w nim nastawienie do życia
pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Tadeo Na sen najlepsza melatonina Ale wyłączenie z dodatkiem wina  Więc po zażyciu mikstury  Mogą w pamięci być dziury  Już nie wiadomo czy MelatoNina?  
    • For my fellow Poets — Guardians of the word, carrying kindness and the light of learning across every friendly poetic front. ------- ///___\\\ ------- “Poetry in Arms”   I hear the calling voices “Let's use our pens like guns!” and so I stand among them in Poetry in Arms.   I was young scribe in silence, and felt what wounds remain, from those who write in verses and others write in plain.   In pages like in trenches, sharp words in fierce desire, ink loaded like gunpowder, “Survive the evil fire!”   Our legendary Poets, Cover us with your care, and offer honest counsel, from any face hater.   If you walking this way, Don’t lose your heart and mind, evil will pass away from poetry unkind.   Hey, evil owful hater! Carefully listen us: We’ll prove you — words are matter! — in Poetry in Arms.   We don't it for a glory, Nor any applause goal, But tell you all the story What still lives in our soul.   And when depression hits you, Can't hold your pen like sword, Let all your thinks will go to: Weapon is hide in word.   Despite life meet last hour — Our poems never burns And we will live in our — Poetry in Arms. ------- ///___\\\ -------  
    • @LessLove Jaka ładna piosenka:-) Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Leszczym Wciąż się zastanawiam, ale chyba jednak wstawię ;) - najwyżej mnie zjadą...  Dziękuję za komentarz i informację. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @piąteprzezdziesiąte Wszystko gra ;) :)  Dziękuję za polubienie i komentarz :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Jesienne poranki pośród srebrzystej mgły Mroczne i kontrastowe umierają w bieli Na pradawnym drzewie liście w pomarańczy Opadają niczym my aż topią się w ziemi A deszcz jak łzy trawi oraz wyniszcza je Po obtoczeniu przez wiatr w brudzie I tak trwają aż po dzień zaduszny Nagle stają się ważne gdy on wypada Jak słońce dla ziemi czy dla niej kochany Na ich miejsce świeczka się ustawia I niczym latarnia na morzu Dla dusz kieruje w mroku Aż w końcu wita nas Marzanna Pokrywając wszystko chłodną bielą Nic już nie ma od rana Nie ma koloru tylko dusze wieją
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...