Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dziedzictwo Pandory

Janusz Solarz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Janusz Solarz

Janusz Solarz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

nieznośnie długo już
Pandora stroni od rozgłosu
unika towarzystwa
chowa się w ciemnych zakamarkach
ułomnej planety

wśród bogów i ludzi
w niebie i na ziemi
tylko matka najpierwsza
wypędzona z raju
jest jej powierniczką

trwają solidarnie
we wstydliwej świadomości
że realność świata bez grzechu i zła
przepadła bezpowrotnie
na skutek ich niewieściej ciekawości

pocieszają się wytrwale
poprzez tektoniczne wyrwy
wyznań i tradycji
w niemocy wobec pokusy
widzą ważkie racje

apokryfy herosów i świętych
to być może wdzięczniejsza lektura
utarła się bowiem opinia że kobiety
pierwsze lepsze gorsze czy ostatnie
to istoty słabe niegodne eposu

pamiętaj jednak zanim dolączysz
do chóru głosów które ferują wyroki
że uległość pokusie to było nie było
warunek konieczny życia i narodzin
gwarancja odnowy wiary i nadziei

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      nić ariadny

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka   Poe:)   bardzo celne odwrócenie  mitu bo największym labiryntem okazuje się zwykłosc   a nić prowadzi nie ku ocaleniu lecz ku świadomości własnej skończonosci     Twój wiersz jest jak wytrawne wino   bardzo dobry rocznik:)    
    • violetta
      niedźwiedź północy

      Przez violetta · Opublikowano

      @Somalija zmierza do rozbiorów:)
    • viola arvensis
      Papierosy i miłość.

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @peraspera coż za interesujące zestawienie.  I to pytanie na końcu, hmm... 
    • wiedźma
      Rozmowa z H.*

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Charismafilos podoba mi się sam zamysł, koncepcja wiersza w formie dialogu. dla wersów pisanych kursywą pojawiają się własne odpowiedzi podmiotu lirycznego. U Poświatowskiej mamy wersy, które mówią o tym, że nie potrafi Pl nie potrafi nazwać uczuć, nie wie dokładnie co czuje. U Ciebie Podmiot liryczny widzi żurawie, które przechadzają się niedbale w słońcu. Widzi ich odwagę. Czytam to tak, że on dostrzega to, że obudziły się do życia. Kiedyś świat się zatrzymał dla nich a teraz jest mają odwagę żyć, mogą kochać mimo wszystko. Dalej ,u Poświatowskiej są bezradne dłonie i milczące usta. Odpowiedzią na nie jest tu kolejno wyrzucenie rąk i wyrzucenie krzykiem. Można tu domniemać, że być może do Boga, losu , samego podmiotu lub innej osoby. Dla mnie samej, mogłoby to być skierowane dla samej Haliny Poświatowskiej w związku z tym, że podmiot prowadzi z Nią dialog.  U Niej Niebo jest bezimienne. Odpowiedzią jest otwarcie" Anielskich niebios ". Ostatnie wersy zapożyczone od Poświatowskiej czytam tak, że to powrót.  W tym wierszu odpowiedzią jest to, iż "ziemie"  trzeba trzeba poznać w pełni, wszystko trzeba przerobić aby zrozumieć.  Na końcu mamy " Mów do mnie, mów dalej ..." nie jako rozkaz, a ( według mojego odbioru) cicha myśl, coś w rodzaju prośby...   Jako podsumowanie całości powiedziałabym, że to bardzo wartościowy wiersz o tym, co można dostrzec jeśli się " dobrze" patrzy. Po każdym krzyku przychodzi spokój, można odnaleźć siebie.  Bardzo mi się podoba taka koncepcja rozmowy. W samej poezji też można znaleźć odpowiedzi na swoje własne pytania.  Gratuluję wrażliwości. Pozdrawiam serdecznie
    • Migrena
      Przed laty na Wołyniu

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Kamil Olszówka   niech Cię Bóg błogosławi   to co piszesz jest solą naszego życia   dziękuję     

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...