Sonet dla Kamil

[adolf]

Bo miłość zna granice, lecz o nich nie mówi
Układa dłonie w niebo by oczy zasłonić
Rozciąga elastyczny horyzont by zgubić
Nasz każdy punkt na sobie a potem odłączyć

Odkleić go od świata, zdjąć skórkę z owocu
Określić nowy wymiar, w nim nowe zasady
Gdzie równoległe mury zbiegają się na oku
Jak pąki co wracają, w ziarnko, wsteczne-kwiaty.

O pestce mówią pąk i zapach strącają
I czas już zapomina, że kiedyś znał granice
gdy pęka gdzieś łupina: z niej miłość spijają

Pręciki przez owady a nikt nie powie: dziwne
bo wszystko przeinaczy ten świat, podskórny, drugi
gdy miłość zna granice, lecz o nich nie mówi