Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rzecz o pieszczeniu

Jan Januszewski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jan Januszewski

Jan Januszewski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Z cyklu "Życie rzeczy"


Niby pyszni się coraz to nową linią
doskonalszym tworzywem
idealnym porozumieniem z deską
wciąż jest w formie i cenie

Ale to już nie ten dawny świat
gdy jego przodkowie mieli duszę i urok
dziewiętnastowiecznego wiersza

Mruga zalotnie czerwonym oczkiem
lecz my nieufni boimy się poparzyć
już skądś znamy już pamiętamy
ten bujny przypływ sił
który przeżywa się przed agonią

Ta jego usłużność ta gorliwość
w pieszczeniu wełny parą
to tylko przejaw strachu
przed powrotem epoki non-iron

Jan Januszewski

Jan Januszewski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Świetny pomysł.
Porównanie żelazek do ludzi nasuwa się mimowolnie ;)
przdkowie - literówka.

Mam już swoje ulubione fragmenty.
Całość na duży plus.

Dzięki za odwiedziny, Agatko :) A literówkę już poprawiłem. Sorry... :(

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      nić ariadny

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka   Poe:)   bardzo celne odwrócenie  mitu bo największym labiryntem okazuje się zwykłosc   a nić prowadzi nie ku ocaleniu lecz ku świadomości własnej skończonosci     Twój wiersz jest jak wytrawne wino   bardzo dobry rocznik:)    
    • violetta
      niedźwiedź północy

      Przez violetta · Opublikowano

      @Somalija zmierza do rozbiorów:)
    • viola arvensis
      Papierosy i miłość.

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @peraspera coż za interesujące zestawienie.  I to pytanie na końcu, hmm... 
    • wiedźma
      Rozmowa z H.*

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Charismafilos podoba mi się sam zamysł, koncepcja wiersza w formie dialogu. dla wersów pisanych kursywą pojawiają się własne odpowiedzi podmiotu lirycznego. U Poświatowskiej mamy wersy, które mówią o tym, że nie potrafi Pl nie potrafi nazwać uczuć, nie wie dokładnie co czuje. U Ciebie Podmiot liryczny widzi żurawie, które przechadzają się niedbale w słońcu. Widzi ich odwagę. Czytam to tak, że on dostrzega to, że obudziły się do życia. Kiedyś świat się zatrzymał dla nich a teraz jest mają odwagę żyć, mogą kochać mimo wszystko. Dalej ,u Poświatowskiej są bezradne dłonie i milczące usta. Odpowiedzią na nie jest tu kolejno wyrzucenie rąk i wyrzucenie krzykiem. Można tu domniemać, że być może do Boga, losu , samego podmiotu lub innej osoby. Dla mnie samej, mogłoby to być skierowane dla samej Haliny Poświatowskiej w związku z tym, że podmiot prowadzi z Nią dialog.  U Niej Niebo jest bezimienne. Odpowiedzią jest otwarcie" Anielskich niebios ". Ostatnie wersy zapożyczone od Poświatowskiej czytam tak, że to powrót.  W tym wierszu odpowiedzią jest to, iż "ziemie"  trzeba trzeba poznać w pełni, wszystko trzeba przerobić aby zrozumieć.  Na końcu mamy " Mów do mnie, mów dalej ..." nie jako rozkaz, a ( według mojego odbioru) cicha myśl, coś w rodzaju prośby...   Jako podsumowanie całości powiedziałabym, że to bardzo wartościowy wiersz o tym, co można dostrzec jeśli się " dobrze" patrzy. Po każdym krzyku przychodzi spokój, można odnaleźć siebie.  Bardzo mi się podoba taka koncepcja rozmowy. W samej poezji też można znaleźć odpowiedzi na swoje własne pytania.  Gratuluję wrażliwości. Pozdrawiam serdecznie
    • Migrena
      Przed laty na Wołyniu

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Kamil Olszówka   niech Cię Bóg błogosławi   to co piszesz jest solą naszego życia   dziękuję     

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...