I jeszcze

[Anna_Para]

i jeszcze pamięć Twoich dłoni
chciałeś bym je zapamiętała
mimo że wokół dziwni „oni”
jasność się stała oniemiała
węglem pisany
w czarnym kominie
nasz ślad

[emil_grabicz]

Przezacna Paro, króciak, ale wielce udany. Ta melancholia wykończy Cię z kretesem. Jak tu ulżyć Twemu cierpieniu?
Zdawkowo, ale bardzo zmysłowo. Nietypowa budowa wiersza, ale za to typowe tęsknoty, no i ten komin nie daje mi spokoju. "węgielkiem miły, dla ciebie czernię brwi... "
Aniu z Zielonego Wzgórza Marzeń Niespełnionych... bardzo mi się spodobało. Nasz ślad...

nasz ślad na piasku zabrała woda
nas chyba razem nigdy nie było
głęboki odcisk twych smukłych dłoni...
stopy na piasku morze łez zmyło

Pozdrawiam Cię Para-normalnie i cieszę się że z każdym dniem jesteś coraz lepsza i lepsza.
Przywiązanie Twoich peelek do tych niewdzięczników doprowadza mnie do obłędu... hm, przecież wiem, że to nie dla mnie :)

[Duks]

Witam.
Wiersz krótki, nietypowy, ale ciekawy.
Przesłanie sentymentalne, jasne, zrozumiałe.
Podoba mi się.
Pozdrawiam serdecznie.

[Anna_Para]

Emilu:) Dzięki, terapeuto! Bardzo mnie cieszy, że dostrzegasz mój "rozwój" w krótkich formach! Twój wiersz jest znowu świetny, jak zawsze! Mogłeś tylko dopisać "nie dotykać" :) Cieplutko, Para

[Anna_Para]

Duks: Serdeczne dzięki za czytanie i recenzję. Miło mi, ciepło pozdrawiam, Para:)

[krzysztof marek]

hmm... natura nie obdarzyła mnie giętkim językiem krytyków... napiszę więc, że pozostaję w ustalonym dawniej stanie zachwytu :) piękne jest to co piszesz Anno... naprawdę... :)))

[Anna_Para]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki Krzysztofie, jak zwykle to między naszymi wierszami bywa, cieplutko, Para :)