Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nie zatrzymasz tego

Sebastian_Pietrzak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Sebastian_Pietrzak

Sebastian_Pietrzak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

moja duma już w sąsiednim pokoju
ściany pomalowane innym kolorem niż po wietrze
oczy wciąż tak samo chłodne
nie tylko od telewizji

nie mogę zedrzeć jeszcze plastra
mówili że będzie swędzieć na początku
warstwa po warstwie
jestem pod wrażeniem

spalone sypialnie
a w środku kraby
kręci mi się w głowie
od samych wskazówek zegarka

Almare

Almare

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witaj Panie Sebastianie. Ja wiem, że ciężko się opanować, ale przemyśl jeszcze raz na spokojnie; czy ten utwór ma posiadać walory humorystyczne, czy być "przekonującą fałszywką" jakich wiele? Pzdr.

rozgryzłem: niż po wietrze - był wyż, przyszedł lub przywionął był wiatr i zmiana, i mamy - niż, ole!

wiersz, czytam bez emocji.

pozdrawiam.

p s

swędzieć, czy swędzić?

Almare

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Whisper of loves rain
      Nikt nie zapytał

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      W izbie ciemnej, gdzie dym pod strzechą się snuje, Gdzie piec od dawna już ciepła nie daje, Siedziało dziecko — tak ciche, że ledwie się czuje, Jakby i ono w cień domu wsiąkało po trochu.   Nie płakało już — łzy wyschły prędzej niż siły, Nie wołało — bo któż by je słyszeć tu miał? Tylko patrzyło, jak myszy po kątach chodziły, I liczyło dni głodem, co wracał jak żal.   Matkę wynieśli — pamiętała ludzi i ciszę, I ziemię, co spadła na wieko z głuchym odgłosem, Ojciec odszedł — czy wróci, czy zginął gdzieś w świecie — Nie pytała. Zbyt wcześnie pojęła już los ten.   Chodziła potem po progu, po błocie, po śniegu, Do drzwi obcych — z rękami zbyt lekkimi, pustymi: „Dajcie chleba…” — szept cichy, jakby ze wstydu, z lęku, Lecz drzwi się zamykały. I milczano nad nimi.   A gdy przyszła noc jedna — jak wszystkie, a cięższa — Bo mróz szczypał ostrzej, a wiatr był jak nóż, Usiadła przy murze, gdzie ściana od wiatru ją strzegła, I skuliła się cicho, nie doczekała zórz.   Nazajutrz ktoś rzekł tylko: „Zmarzło biedactwo…” Ktoś inny przeżegnał się szybko i odszedł do pracy. Ktoś trzeci przykrył ją płótnem — bez słów, bez świadectwa — Bo takich jak ona nie liczy się w świecie.   I tylko ślad drobnych stóp w śniegu jeszcze został, Lecz i ten wiatr zawiał — i nie ma już nic. Tak kończą dzieci nie przez wolę Boga — Lecz przez ludzi, co patrzą — i mijają jak nic.
    • violetta
      Nietrafiona…

      Przez violetta · Opublikowano

      @KOBIETA no ja nie mam:) @KOBIETA mam sezamki :)
    • bazyl_prost
      morze absolutu

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      jesteście niepoprawni :-)(
    • KOBIETA
      Przez miłość, do siebie

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @FaLcorN  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      Myśli z brzegu

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Nata_Kruk   Bardzo poruszający wiersz. Trafnie oddaje ten słodko-gorzki ciężar naszej historii, który wszyscy w sobie nosimy. Końcówka z "twarzami false" zostawia z mocnym niepokojem o to, co dopiero przed nami. Daje do myślenia.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...