lena2_

Ładna liryka:):) serdecznosci:)

tyle drzwi już zamkniętych jeszcze czasem nie dowierzam stukam i nadsłuchuję ale wracam uboższa o pewność

mówią że czasy się zmieniły rody królewskie są w zaniku tymczasem rośnie coraz więcej księżniczek oraz królewiczów

@Alicja_Wysocka Cieszę się:) pozdrawiam:) @viola arvensis Violu niezmiernie dziękuję za tak życzliwe słowa:) @Jacek_Suchowicz Ha ha fajny Twój komentarz:):)

Wspaniale napisane, bardzo lirycznie:)

lipiec ma w sobie słodycz miodu który dojrzewa w kwietnych łąkach w uśmiechu słońca szczerozłotym gdy się po sadach cicho błąka aby zapewnić każdą jabłoń że to najlepszy czas wzrastania gdy w rozmarzeniu senno - letnim nie trzeba jasnych chwil poganiać

wiem jak bywa trudno pokonać opór świata im mocniej rozłożysz skrzydła tym wyżej nauczysz się latać

Wspaniały wzruszający wiersz:):)

łapałam się w życiu wielu słów własnych i cudzych długa lista odkąd złapałam się za głowę zaczynam wreszcie łapać dystans

Niezwykle liryczny wiersz:):)pozdrawiam:)

Podzielam zdanie Dagny, że masz dar pisania w pięknej, dopracowanej formie:):)

losu przekupić nie sposób ani kolejnych dni dodać ale móc westchnąć na mecie to była piękna przygoda

Świetnie napisana villanella, a temat..samo życie:):) pozdrawiam:)

@Roma Dziękuję serdecznie:)

czerwiec mi się rozczerwienił smak czereśni oszołomił chwytam lato pełną garścią sok rozlewa się po dłoni słodycz karmi moje myśli i dzieciństwo przypomina gdy starczyło tak niewiele by po niebo się powspinać

Ludzie przychodzą i odchodzą, ślad zostawiając w naszym życiu. Czasem wyraźny i znaczący, czasem muskając tylko skrycie. Ktoś może był przez krótką chwilę, lecz światło wpuścił , rozpłomienił. Inny zatrzymał się na dłużej, ale nie zdołał świata zmienić. Wciąż najważniejsza jest obecność tych, co potrafią widzieć więcej. I wiedzą, kiedy trzeba stanąć, aby przytulić czyjeś serce.

Bardzo fajny zabawny wiersz:):)

Piękno jest w życiu potrzebne, nim się karmi dusza. Pięknie o tym napisałaś:):)

za moje wiersze chleba nie kupię nie będą ich czytać tłumy wystarczy jedna dusza przystanie by podarować chwile zadumy

życie nas chciało przerosnąć o krok o włos o głowę ale trwaliśmy jak drzewa zginane tylko w połowie

Wiersz bardzo klimatyczny, który przenosi w pustynne rejony, pełen jakiegoś niepokoju...

w cudzej dawno niewidzianej twarzy rozpoznaję własne przemijanie jak papierek lakmusowy nasiąkam doświadczeniem nabierając właściwej barwy

Ha ha dobre:):)

Święta racja:):)

Super:) masz liryczne pióro:)