lena2_

Świetny wiersz Violu, bardzo prawdziwy, oddający ból osoby w depresji:):) serdecznosci:)

To jak żałoba, trzeba ją dobrze przeżyć. Świetny wiersz jak zwykle:):)

Przyniosłam Ci wszystko co miałam, lecz wybacz, że znów tak niewiele. Nie umiem zawierzyć do końca i pragnień od życia oddzielić. Więc w dłoniach zanoszę jak bukiet, litanie prośbami związane, z nadzieją co nocą upada, a świtem, niezmiennie powstaje.

Bardzo oryginalny wiersz, wyobraźnia poety nie zna granic:):) serdecznosci Alicjo:)

niby nic do ludzi wyjść bez tarczy i więcej nic to wtedy serce tańczy

@viola arvensis Violuś a Twoje słowa to miód na moje serce:):) dziękuję:):)

Świat już ogłuchł od nadmiaru i przesytu informacji, mądrych porad, głośnych krzyków. Wciąż ubywa cichych rozmów w cztery oczy, głowy puchną przypinane do głośników. W tym chaosie i ogólnym życio-zgiełku, człowiek siebie już nie słyszy prawie wcale. A drugiego, chociaż z nim wymienia słowa, znów zostawia z pustym brzmieniem coraz dalej. Może jeszcze, w majestacie gór i jezior, w szumie wiatrów, roztańczonych w polnych łąkach, pośród maków, macierzanki i krwawników, własnej duszy, zagubiony szept się błąka.

Cudowna puenta, chociaż urzekła mnie i ta fraza" czas przykleja się do mnie jak wilgoć - ślizga po kręgosłupie rozlewa się ciężko aż gubię własne kontury Seredcznosci Bereniko:)

gdybyś mi dał kamienne serce nie drżałaby dzisiaj myśl a noc przyniosła twardy sen w słowach zapewne byłby chłód daleki od poezji może byłoby łatwiej żyć lecz dużo ciężej umierać

Przepiękny smutny wiersz...ile to takich kluczy złamanych chodzi po świecie...

Bereniko trafiłaś w mój czuły punkt, może i moja wnuczka mnie zapamięta po latach:) przepięknie:):)

@Berenika97 Dziękuję serdecznie:):)

potrzebujemy siebie nawzajem gdy wymieniamy się uśmiechem spojrzeniem i słowem nad aromatem pachnącej kawy rośnie nam w piersi wspólnota

Ech:) ostatnie wersy rozbrajają:):)

Lubię bardzo Twoje wiersze, pisane trochę z przymrużeniem oka, ale i z niesamowita finezją:):)

Każda zwrotka to jakby osobny, piękny obrazek czerwcowy:):)

Świetny wiersz, pamiętam tamte siermiężne czasy...serdecznosci przesyłam:)

Pięknie dobrane metafory:):) pozdrawiam serdecznie:)

Dobry, do bólu prawdziwy wiersz. Serdeczności Natko:)

Trochę smutny wiersz, czasem mimo wysiłków niewiele wychodzi i tylko " mota noce nieprzespane" piekny wiersz Natko:):)

@Berenika97 Dziękuję Ci serdecznie za tak życzliwe komentarze:):)

*** Coraz mniej dostrzegam, powodów do złości, kiedy odnajduję, w sobie punkt ciężkości. *** Przeszłości zmienić nie sposób, wyrównać salda nie umiem, ale bez skargi z godnością, potrafię przyjąć rachunek. *** Choć ludzie szukają siły, pomiędzy ziemią a niebem, najczęściej znajdują wtedy, gdy przekraczają siebie.

Moje dzieciństwo zarosło trawą, pamięć nieliczne ścieżki odświeża, by nie zapomnieć drogi do domu, chociaż pierwszego już dawno nie ma. Zatarły ślady strzechy i pola, umilkły miejsca sercem związane. Jednak wspomnienia mgiełką okryte, budzą mnie czasem nad samym ranem. I snują myśli w barwne kilimy i przeplatają w tamtej osnowie. Słowa wdzięczności za piękne lata, które już tylko wierszem wypowiem.

Nietuzinkowy wiersz, można tu podłożyć przeróżne opcje:):) jak zawsze z podziwem dla Twojej twórczości:):)

zachwyca w ogrodzie róży pąk choć już przekwitają piwonie wsłuchaj się w mądry natury śpiew ta pieśń jest o tobie i o mnie