Berenika97

@Maksymilian Bron To bardzo ładny wiersz o dojrzewaniu przez cierpienie i o odpowiedzialności, którą czujesz wobec innych.

@andrew Wiersz pięknie wyraża egzystencjalny dyskomfort współczesnej osoby – samotność wobec widzialnego powodzenia innych oraz niepewność , czy Bóg pamięta o tych, którzy się gubili.

@Kamil OlszówkaBardzo dziękuję!

@beta_bBardzo dziękuję za czytanie! I za 💚. @KlipBardzo dziękuję! :)

@Marek.zak1Nie wiem, czy dobrze sobie wyobrażam, ale zaczynam już widzieć podwójnie. :) W każdym razie - na pewno mieszka tu duch. :)

@viola arvensis To piękny, emocjonalny wiersz — bardzo obrazowy i pełen wewnętrznego napięcia. Tworzysz niezwykle sugestywną metaforę czegoś, co jednocześnie ciąży i porusza, męczy, a jednak jest częścią ciebie. Wiersz płynie naturalnie, język jest lekki, a emocje w nim zawarte głębokie. Czuć, że to nie tylko literacka zabawa obrazem, lecz zapis pewnego stanu - napięcia wewnętrznego, które szuka ujścia. Pięknie uchwyciłaś dynamikę między tym, co chcemy od siebie odsunąć, a co i tak w nas zostaje. Ostatnia strofa, zamiast klasycznego „uwolnienia”, przynosi zaskakujący zwrot — decyzję o zatrzymaniu tego „gościa”, ale już na własnych warunkach. Wyrażasz emocje w sposób poruszający. Świetny!

@Maciek.J Poruszasz temat przemijania w sposób lekki, codzienny i niepozbawiony humoru. W obrazie zmieniających się pór roku odbija się życie człowieka, a choć pojawia się tęsknota za młodością, w końcowych wersach pobrzmiewa pogoda ducha i pogodzenie się z własną codziennością. Pozdrawiam.

@lena2_Bardzo lubię takie zabawy słowem. :))) Lepiej czytać wiersze Leny, niż u siebie szukać weny. Lepiej brać jej lepiejki do serca, niż zgorzknieć jak szyderca.

@Marek.zak1I dlatego, tego nieidealnego Marka bardzo polubiłam. :))))

@huzarc Wiersz tworzy mocny, niemal apokaliptyczny obraz ludzkiego cierpienia i konfliktu. Język jest gęsty od metafor - co nadaje tekstowi surrealistyczny charakter. Wiersz o destrukcji, pamięci i złudnym wysiłku nadania sensu temu, co zostało zniszczone.

@Simon TracyTeż się uśmiałam z faceta w białych pończochach i bawełnianych majtkach, ale już nie z używania ludzkich półczerepów i kosciotrupa. :))) Pozdrawiam.

@iwonaroma Wiersz otwiera się pytaniem o śmierć — czy jest wrogiem, czy przyjacielem — i od razu wskazuje, że odpowiedź nie jest uniwersalna. To jest zależne od kontekstu egzystencjalnego jednostki. Równie istotne są wymiary duchowe i poznawcze. Ten, kto wierzy — w Boga, w sens, w życie pozagrobowe — może postrzegać śmierć inaczej niż ten, kto w nic nie wierzy i nie chce wiedzieć. Dla każdej z tych postaw śmierć ma inne znaczenie. Zachwyciłam się Twoją metaforą ludzi jako liści - niektórzy schodzą z życiową godnością, zaś inni są niszczeni wcześniej — czasem przez nieprzewidziane okoliczności, czasem przez innych, czasem z braku powodu. Kontrast między młodszymi liśćmi a starszymi podkreśla naturalność przemijania i różne losy, które spotykają ludzi. Wiersz ma charakter refleksyjny i uniwersalny. Zadaje pytanie - o niepewność naszego postrzegania rzeczywistości. To świetny i fascynujący tekst.

@Simon TracyBardzo dziękuję! Opowiadania E.A. Poe nie są długie, nawet mnie zaiteresowały.

@MIROSŁAW C. „Cudeńko” to określenie, które naprawdę potrafi rozgrzać serce — zwłaszcza kogoś, kto woli pozostawać w cieniu niż na piedestale. A życzenie „na pohybel proroctwom” brzmi jak sympatyczny, przekorny uśmiech losowi — i przyjmuję je z wdzięcznością. Pozdrawiam serdecznie :) @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję Ci ogromnie za te słowa — naprawdę wiele dla mnie znaczą. To, że uznałaś je za „pięknie brzmiące”, jest dla mnie szczególnym komplementem. Pozdrawiam ciepło :) @Alicja_Wysocka Dziękuję Ci z całego serca za tak wyjątkowy komentarz. Twoje słowa są pełne wrażliwości i niezwykłej delikatności — aż trudno mi uwierzyć, że to wszystko skierowane jest do mnie. To piękne, że tekst mógł wywołać w Tobie takie subtelne drżenie. Ślę Ci wdzięczny uśmiech i dużo serdeczności :) @Amber Dziękuję Ci niezwykle za te słowa — są głębokie, obrazowe i niosą w sobie coś z pięknej refleksji. Ciepłe podziękowania i ukłon w Twoją stronę :) @Rafael MariusBardzo dziękuję! Lubię czasami "poeksperymentować". :))) @Simon TracyBardzo dziękuję! :)

@Nata_KrukBardzo dziękuję! To, że "złapałaś" intencję, że widzisz tę delikatność i wyczucie. Dziękuję za to głębokie czytanie. :) @violettaBardzo dziękuję! Takie słowa jak Twoje sprawiają, że każdy dzień jest cieplejszy. :) @andrew Bardzo dziękuję! Twoje słowa o tym, że każdy inaczej widzi słońce, że zmierzch nie budzi snów – to coś, co pozostaje - "warto nie wracać do codzienności" - śliczne. Dziękuję za to. Miłego dnia. @Wiechu J. K. Dziękuję Ci z całego serca za te piękne i pełne ciepła słowa. Jako osoba raczej skromna czuję się nimi trochę zawstydzona. Nie chcę być gwiazdą — za ciężka to rola, Gdy paliwo się kończy, kończy się i dola. Najpierw czerwony olbrzym — wielki, rozżarzony, Potem biały karzeł — blask już przygaszony. Z czasem czarny karzeł — chłodny, bez rumieńca, A gdy los przyciśnie — czarna dziura bez końca. Tak umiera gwiazdorska natura — Lepiej być sobą niż skończyć jak dziura. :))) @KOBIETA Bardzo dziękuję! To piękny komplement od pięknej i zmysłowej Poetki. :)

@Simon TracyWłaśnie skończyłam czytać "Króla Dżumiec" - i bardzo mi tu pasuje, tam jest biesiada sześciu osobliwych postaci. :)

@Nata_KrukWybaczam! :))) Serdecznie dziękuję za czytanie. !

@huzarc Sens słów zawsze powstaje na granicy tego, co powiedziane i tego, co niewyartykułowane. Słowo nigdy nie wyczerpuje tego, o czym mówi – zawsze coś pozostaje w cieniu. Autentyczna mądrość nie polega na posiadaniu odpowiedzi, ale na zdolności do trwałego, żywego myślenia wobec przemijania i niepewności.

@Marek.zak1Wszyscy już wszystko wyjaśnili, więc zgadzam się ze wszystkimi tu komentarzami. A dodam od siebie tyko: - Nie, twój bohater absolutnie nie powinien być idealny. Bohater bez wad to jak pizza bez sera — technicznie można ją wciąż nazwać pizzą, ale nikt nie będzie nią zainteresowany. Idealność to trucizna dla dobrej historii. :) Pozdrawiam.

@Wędrowiec.1984Bardzo dziękuję!

@Corleone 11 To tekst ciekawy i osobliwy. Czyta się jak wewnętrzny monolog osoby głęboko zastanawiającej się nad swoimi słowami. Szczególnie intrygujące jest rozważanie o hierarchii kultur i etymologii polskich słów ("prostak" vs. "cham" vs. "pan") - język oddaje struktury społeczne. Czasem tekst jest zawiły (celowo?), a czasem bliski manieryzmu. Zdania się rozrastają, przeskakując między wątkami, co może być albo błyskotliwością, albo utrudniać zrozumienie. Niewątpliwie potrzebny tu jest wysiłek intelektualny. :)))

@BPWBardzo się cieszę! Pozdrawiam. :) @AmberBardzo dziękuję! Czytałam kiedyś zabawny komiks o krzyżackim podboju w Prusach. I jak Prusowie poznawali religię chrześcijańską, to tak ją skomentowali: "Bóg w trzech osobach, trzech w jednym? Ciekawy eksperyment, duża oszczędność." :) @Marek.zak1Świetne zdjęcie, widzę ducha na pniu, pod konarem, ma wyraźne oczy. Trafiłam? :) @Wiechu J. K.Bardzo dziękuję !

@Nata_Kruk Poszukujesz sensu w chaosie - i robisz to świetnie! Pierwsza zwrotka buduje niesamowite napięcie między bogactwem a poczuciem uwięzienia. To brzmi jak wyznanie kogoś, kto widzi, że materialny sukces lub społeczne uznanie to często tylko ołowiana zbroja, w której człowiek się dusi. Szukasz zrozumienia nie w ludziach, ale w czymś większym, co paradoksalnie też wydaje się cierpieć - Księżyc jest kimś równie poturbowanym jak Ty. "Jedna maleńka z Oriona" - to piękna metafora tego, że nie potrzebujemy "wszystkiego" ani wielkich idei – potrzebujemy jednego małego powodu, jednej konkretnej nadziei, która pozwoli nam zrobić kolejny krok i „rozświetlić cienie na szlaku”. Można mieć „wagony złota” i czuć się jak w norze, a ratunek upatrywać nie w wielkich systemach, ale w jednym, drobnym okruchu światła, który jest "nasz". Wyśmienity tekst!

@violettaWiem, że w tych falbankach będziesz wyglądać uroczo. :)) Pozdrawiam.

@lena2_Bardzo dziękuję! Ucieszyły mnie Twoje słowa. :))