Berenika97

@iwonaroma Twój wiersz mnie dogania, przypomina- czas jest kruchy. Więc piszmy, póki trwa ta chwila, :)

@Myszolak Podoba mi się pomysł na wiersz. Pokazujesz dramatyczne pęknięcie między deklarowaną pewnością siebie a wewnętrznym rozpadem. Pierwsza strofa to manifestacja siły - Konrad buduje swoją tożsamość jak fasadę, używa imienia jak tarczy. To autoprezentacja przed lustrem i światem, pełna brawury i niezależności. Ale druga strofa to gwałtowne załamanie tej konstrukcji. Konrad jest "w końcu prawdziwą osobą" i człowiekiem, który "oszalał", który zagubił się w pytaniu o własną tożsamość. Tak to widzę. Pozdrawiam.

@Maciek.J Współczesna przypowieść o poszukiwaniu sensu. Człowiek błądzi jak Tezeusz bez nici Ariadny, aż spotyka króla Jednoookiego – nie Cyklopa-potwora, lecz przewodnika wskazującego na prawdziwego Twórcę. Przesłanie - sens nie w tworzeniu czy intelekcie, ale w wierze i pokorze. Mocny tekst egzystencjalny z duchowym przesłaniem. Pozdrawiam. :)

@Charismafilos Ach! Rzeczywiście niezręcznie wyszło, oczywiście, że nie tylko dla Ciebie. Już usuwam. Przepraszam. @Charismafilos Ale teraz ja dopytam. Co jest moim znakiem rozpoznawczym? @KOBIETA Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@iwonaroma Wiersz o tym, co naprawdę ważne w życiu. Prosta struktura - rzeczy i ludzie, potrzebni i niepotrzebni - kryje głęboką prawdę - rzeczy można wyrzucić, ale ludzie „uwierają w sercu". Może dlatego, że każde spotkanie coś zostawia, nawet bolesne. Brzmi jak refleksja po życiowym porządkowaniu - zewnętrznym i wewnętrznym.

@Stukacz Bardzo ładne! Słuchałam tu jeszcze "Kołysanki" - też mi się podobała. Ale nie zdążyłam pochwalić: ) Bardzo mi odpowiada poezja śpiewana. Pozdrawiam.

@bazyl_prost Ciekawe masz skojarzenia! Uwielbiam Twoje komentarze. :)

@Simon Tracy Staram się ocenić swoje wrażenia po przeczytaniu utworu. A czy warsztatowo jest dobry czy lepszy - to raczej nie moja "działka". Mam nadzieję, że siły wrócą, bo jetem ciekawa, co dalej z pewną opowieścią o drodze. :)

@APM Bardzo dziękuję! Gołąbek - symbol pokoju jest już zapomniany, jakby pokój nie interesował już samozwańczych władców świata.

@Mitylene Działa na wyobraźnię, bardzo klimatyczny, delikatny i refleksyjny.

@huzarc Piękne zestawienie - od prostoty spadającego kamienia do złożoności kreacji. Ta ostatnia linijka brzmi jak puenta, która wszystko domyka.

@Simon Tracy Mocny, duszny i bezkompromisowy tekst. Poruszający zapis bycia "pomyłką natury" i braku przynależności do świata żywych. Przejmujące studium niebytu. Zakończenie wybrzmiewa wyjątkowo boleśnie - ten dystans podmiotu lirycznego do własnego końca robi ogromne wrażenie.

@Lenore Grey To piękny, oniryczny wiersz o mocno symbolicznym charakterze. "Róg wypełnił się mlekiem" przywołuje obraz rogu obfitości, starożytny symbol dostatku i błogosławieństwa. Wiatr kołysze "z cicha", ona "niemo zawisa" - wiersz buduje atmosferę świętej, przyciszonej chwili, jakby obrzędu czy misterium.

@Simon Tracy Bardzo dziękuję! Dziękuję za przypomnienie o tej tradycji. W zbiorowej pamięci już o tym się nie pamięta. Zostało wpawdzie trochę - topienie Marzanny, lany poniedziałek, malowanie jajek, Dzień Kupały, Dzień Zaduszny - ale to już ma zupełnie inny wymiar. Pozdrawiam.

@vioara stelelor Rozumiem i wiem o czym piszesz.

@Trollformel Bardzo dziękuję! Na świecie raczej nie było - po wojnie światowej były setki konfliktów lokalnych. Ale ten jest tuż obok i może przerodzić się w konflikt światowy. Oby nie! :) Pozdrawiam.

@Whisper of loves rain Bardzo dziękuję! To, co napisałeś o ciszy, która przestaje dusić, a staje się wolnością - to dokładnie ten przełom, który chciałam uchwycić. Cieszę się na Twoje słowa. Pozdrawiam. :) @huzarc Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@huzarc Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Alicja_Wysocka Dziękuję! Przepiękna jest ta róża - jak z zaczarowanej krainy. :))

@piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@piąteprzezdziesiąte Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :))) @huzarc Bardzo dziękuję! Pozrawiam. :))

Choć skrzydła ma postrzępione, Nie patrzę smutno w jego stronę. Czemu mi serca żal nie rozdziera? Bo nie opłakuję dezertera.

@iwonaroma U mnie nawet nie zdążyło wlecieć. :)))

@lena2_ Pięknie ujęty temat tej niewidzialnej granicy między sercem a słowem. To prawda - miłość ma swój własny alfabet, niezrozumiały dla przypadkowych przechodniów. Podoba mi się metafora serca jako tekstu zakodowanego, pełnego hieroglifów dostępnych tylko dla wtajemniczonych. Bo rzeczywiście - ile trzeba cierpliwości, uwagi i prawdziwego zainteresowania, by nauczyć się czytać czyjeś serce "literka po literce"... A ostatni wers brzmi jak westchnienie - czasem te hieroglify pozostają nieodgadnione. Taka jest natura miłości - tajemnicza i nie zawsze dająca się rozszyfrować.

@Alicja_Wysocka Jak zaatakują, to się wówczas okaże. :))