Berenika97

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz Więc niech te muzy jasność przyniosą, rozpędzą chmury, co niebo mącą. Prawdę i dobro karmią swą troską, z sercem otwartym, duszą gorącą.

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję za docenienie! Pozdrawiam. :) @[email protected] Bardzo dziękuję! :)))) Pozdrawiam i życzę również miłego dnia. :) @sisy89 @KOBIETA Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! To zabawa z idiomem "wyjść bez słowa". Ale Twoja analiza jest fascynująca. :) Pozdrawiam.

@Leszczym Wystarczy być sobą, żeby ktoś poczuł się zagrożony w swoich ramkach. Świetne!

@hollow man Fizyka zamienia się w metafizykę. Od albedo przez pęknięcie do srebra - jakby alchemiczna przemiana z ciemności. Śnieg i źrenica przestają pełnić swoją funkcję, ale życie i tak znajduje drogę. Piękna nadzieja w rozpadzie.

@Marek.zak1 Te odpowiedzi - żadna nie daje się łatwo. Świetnie pokazana gra i napięcie. Każda odpowiedź unika prostoty - albo prowokacja, albo obrona. Rozpoznaję te tańce. :)

@Lenore Grey Słyszę w tym radość i swobodę. Jak wiersz, który sam się bawi. Papużka kontra kruczy sploty - piękne zestawienie kolorów i nastrojów. Rzeczywiście z obrazem - pięknie! :) Pozdrawiam.

@iwonaroma Gorzka prawda o świecie sławy. Ta cisza jako kara, nie wybór - celna obserwacja. :)

@iwonaroma Mądra strategia przetrwania - schować to, co najcenniejsze. :) Pozdrawiam.

@iwonaroma Bardzo dziękuję! :) Muszę to sprawdzić. :) @bazyl_prost Dziękuję! Można, ale czasami nie wychodzi. ;)

Pisałam wiersz. Wyszedł bez słowa. xxx Nie wrócił. Zabrał ze sobą przecinki i wszystkie niedopowiedzenia, zostawiając mnie z białą kartką. Podobno widzieli go w kawiarni dwie ulice dalej, jak przymila się do kogoś, kto ma odwagę postawić kropkę tam, gdzie ja się waham.

@Alicja_Wysocka Bardzo mi się podoba. Wrócę do niej jutro. :)))

@andrew Autentyczna refleksja duchowa. Od pozowania w świetle po prośbę o oliwę - droga od ego do pokory. Mądry :)

@APM Melancholia przełamana samoświadomością. "Tupią, kopią, trzaskają drzwiami" - poetycka autorefleksja w najlepszym wydaniu.:)

@Lenore Grey Świetny! Tajemniczy i nostalgiczny. Ten nagły zwrot "Co mówisz, dziecię?" - jak przebudzenie z marzenia sennego. Pozdrawiam. :)

@Simon Tracy Lovecraftowski klimat doprowadzony do perfekcji. Ta spirala szaleństwa, Yuggoth, Arkham - mroczne i hipnotyzujące. Pozdrawiam.

@Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję, że tak pięknie odpowiedziałeś na mój wiersz. To, że ktoś wczytał się w moje słowa o gniewie i nieśmiałości, i odpowiedział myślą o zakopaniu gniewu i promieniowaniu ciepłem... To więcej niż wiersz. To dar nadziei. Gdy gniew mój stał się domowym zwierzęciem, Ty pokazałeś, jak uśpić go w ziemi. Gdzie ja widziałam świat pod zaklęciem, Ty dałeś wiarę, że ludzie się zmienią. Moje CV pisane goryczą i lękiem, Przeczytałeś z głębokim zrozumieniem. Odpowiedziałeś mi jasnym dźwiękiem, Krusząc me każde wewnętrzne więzienie. Zaryglowałam drzwi przed marzeniami, Chroniąc je lękiem przed każdą pogodą. Lecz Ty, wędrując między słowami, Wskazałeś dróg zapomnianych urodę. Gdzie nieśmiałość odwagę więziła w klatce, Twoje słowa jak klucz mi podajesz. Dziękuję Ci za to krótkie spotkanie - To most, na którym serca się znają. Bo nie potrzeba nam referencji W sztywnych papierach czy cudzych słowach. Wystarczy ufać czystej intencji, Co w ludzkim sercu bezpiecznie się chowa.

@Czarek Płatak To wiersz o obrzędzie pogrzebowym, lapidarny, ascetyczny, budujący napięcie między życiem a śmiercią przez detal cielesny i rytualny. O obrzędzie, którego nie znam. Pozdrawiam.

@hollow man A cóż nam pozostaje? :)))

@huzarc Surowa prawda o transformacji. Maskarada, figuranci, bilet bezpowrotny - trzy dekady w kilkunastu wersach.

@FaLcorN Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@lena2_ Gra słów w tytule "od-cienie" doskonale współgra z tematem - ona jako odcień życia i jednocześnie jako jego ciemna strona. Zwięzła forma podkreśla uniwersalność doświadczenia. Szczególnie poruszył mnie kontrast między strachem a nadzieją w ostatnich wersach. Pozdrawiam. :)

@Ewelina To wyznanie kogoś, kto nie boi się być sobą. Urzeka mnie ta autentyczność - od niepokorności po wdzięczność za bliskość. Prawdziwy portret duszy.

@hollow man To bardzo zwięzły, ale gęsty wiersz o niemożności autentycznego opowiedzenia siebie. Zatrzymała mnie pierwsza strofa - „nie mówisz prawdy , stając się opowieścią , o innej opowieści". To diagnoza fundamentalnego rozchwiania między doświadczeniem a jego werbalnym przekazem. W momencie, gdy próbujemy coś o sobie powiedzieć, stajemy się już opowieścią o opowieści. Niezłe. Twój wiersz godny jest głębokiej, semantycznej analizy. Pozdrawiam. :)