Berenika97

@Charismafilos Widać, że u rodziny to jednak najlepsze urodziny. Oby tylko jubilat po tym podrzucaniu bezpiecznie wylądował i nie zahaczył o sufit! Bardzo zgrabny wierszyk! Czyta się lekko i z uśmiechem na ustach. :)

@Posem Ciekawie odwróciłeś - to żywi są przygnieceni ciężarem, a zmarli śmieją się i słyszą więcej. Jakby śmierć była bliższa życiu niż samo życie. Intrygujący pomysł, może coś w tym jest. 🤔

@Benjamin Artur Ciekawe jest to przejście od poszukiwania ciszy aż do momentu, w którym ta cisza zaczyna ciążyć, wywołując "chorobę na brak dźwięków" :) Pojawienie się wiolonczelistki ze snu stanowi kojącą klamrę. Bardzo podoba mi się. :)

@aff Bardzo dziękuję! Biały płatek jest białej piwonii. :) Serdecznie pozdrawiam.

@Toyer Przejmujący liryczny zapis skruchy. Pięknie i boleśnie pokazujesz, jak poczucie winy i tęsknota paraliżują zmysły - usta milkną, oczy tracą wzrok, a dłonie błądzą w próżni. Wiersz ma duży ładunek emocjonalny.

@Mel666 Mroczny, genialny klimat! Odcinasz się od tradycji Wyspiańskiego - („nie, to nie wesele”)? Może idę za daleko. :))) Zaczyna się od powolnego napięcia, przechodzi przez chaos hucznej zabawy, aż do tego gorzkiego, cichego poranka, gdzie zostaje tylko śmiejąca się rozpusta. Widzę te kadry jak w dobrym thrillerze. :) Personifikacja żądzy i bezwstydności jest bardzo plastyczna, a ta bezimienna, trzecia siostra niezwykle intrygująca. Wiersz zostawia pewien niepokój. Świetny!

@Nata_Kruk Doskonale punktujesz tu grzechy współczesności - od szyderstwa na ulicy, przez znieczulicę, aż po "sieci", które karmią się nienawiścią. Pytanie "a gdyby wśród nich był mój brat" powinien zadać sobie każdy, zanim rzuci kolejny kamień - w realu czy w komentarzach. Bo łatwo jest nam oceniać, dystansować się od cudzych tragedii i wymierzać surowe wyroki, dopóki sprawa nie dotyczy nas samych. Świetna poezja zaangażowana.

@Stracony Tęsknota i zmysłowość wręcz wylewają się z tych wersów. Piękna wizja miłości, która jest silniejsza niż czas i śmierć.

@FaLcorN Lekko napisane, rytm niesie. „Wiruję do Ciebie" - ten obraz podoba mi się. :) 🍬

@Omagamoga Rozumiem, tu chodzi o to, co napisał AI. Wcześniej nie przeczytałam jej komentarza. Czyli te elementy świata potrzebują siebie nawzajem, by zaistnieć w naszych zmysłach.

@wiedźma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam! :))) @LessLove Bardzo dziękuję! Tak pięknej interpretacji się nie spodziewałam. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Posem Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

Kropelki deszczu błyszczą na białym płatku. Wiosenny ranek.

@Poet Ka Wierszyk lekki jak letni wietrzyk, a moich zachwytów po przeczytaniu - ilość? bez liku! Wdzięczny utwór. :)

@Poet Ka Przepiękny wehikuł czasu! Bardzo wzruszający tekst. Ostatnia zwrotka robi wrażenie - jak silne potrafią być wspomnienia z dzieciństwa i jak bardzo z perspektywy czasu doceniamy tamtą bezwarunkową dumę z rodziców.

@Alicja_Wysocka Tak, ale wstawię - chociaż nie spełnia norm. :) Oj, widać, że trunek był z górnej półki, Skoro tak sieknął prosto w zwoje! Znamy te literackie napoje.

@Stracony Zatracić siebie w oczekiwaniach innych to chyba jedna z najczęstszych pułapek naszych czasów. Ten wiersz zmusza do zatrzymania się na chwilę i spojrzenia w głąb siebie. Myślę, że odpowiadając na ostatnie pytanie - jesteś po prostu człowiekiem, który próbuje odnaleźć siebie w zbyt głośnym świecie. Piękny wiersz.

@Alicja_Wysocka Przepraszam, ale mój poprzedni komentarz wydał mi się infantylny. :( Upojenie słowem jako doświadczenie fizyczne - to ciekawy pomysł. Jakby język miał własną chemię, własne skutki uboczne. Świetny i zabawny!

@MIROSŁAW C. Ten wiersz ma świetną dynamikę. Zaczyna się bardzo klasycznie i egzystencjalnie (Zdjęcie podpowiada, że chodzi o PRL-owskie skojarzenie z kolejką, "stan ubóstwa", ciemność), a na końcu robi cyniczny zwrot akcji i sprowadza wszystko do ironicznej symulacji ("to ..." gra"). Świetny! @MIROSŁAW C.

@Poet Ka Prawdziwa feeria barw i zmysłów. Perfekcyjnie uchwyciłaś tę magiczną, rześką chwilę tuż po letnim deszczu. Podoba mi się, jak płynnie przechodzisz od zapachów do obrazów i dźwięków. Synestezja w czystej postaci.

@EsKalisia Piękny, pełen kontrastów utwór. Świetnie oddajesz tę emocjonalną huśtawkę - od "manny z nieba" po "życiowy rollercoaster". Najbardziej jednak urzeka mnie puenta. Ta gra słów wokół "związku z nawiązką" idealnie podsumowuje całą tę skomplikowaną, pełną ciężarów, ale i bliskości relację. Czuć w nim ogromną wrażliwość i tę kruchą równowagę między szukaniem oparcia w drugim człowieku a radzeniem sobie z własnym "teraz".

@Migrena Niesamowity tekst! Świetny turpizm zmieszany z egzystencjalnym dramatem. Metafory więziennego brudu uderzają - zwłaszcza Bóg, który "zagląda tu tylko na przeszukania" i boi się włożyć rękę do kibla. Odbiera to resztki nadziei na jakiekolwiek sacrum. Rewelacyjny, duszny klimat, bo wiersz dusi od samego początku - "powietrze o gęstości niemytej skóry" sprawia, że fizycznie czuć ten zaduch. Krata łapiąca stację cisza - to genialne! Podział celi na role (profesor, malarz, kucharz i "cień") tworzy mikrokosmos, w którym mur faktycznie staje się piątym i stabilnym elementem. Ale pod warstwą więziennego realizmu kryje traktat o utracie tożsamości. Porównanie człowieka do „kostki rosołowej bez opakowania” czy systemu zapominającego o przeterminowanych konserwach ma w sobie niesamowitą, gorzką siłę. Narrator jako „cień od oddechów”, który zbiera do kieszeni sapnięcia współwięźniów, staje się żywym archiwum ich ukrytego bólu, ale jest to również bolesne współuczestnictwo. Fraza o byciu „posklejanym cudzymi historiami, które już się nie odkleją” to esencja prawdziwego współodczuwania. Autor przywraca tym ludziom podmiotowość tam, gdzie system próbuje ich zrównać z betonem. Znakomity, mądry wiersz.

@Leszek Piotr Laskowski Niezła satyra na nasze narodowe sny o potędze. Obyśmy tylko na jawie mieli taki dystans do siebie, jak w tym wierszu! Porzuć smutki, uśmiechnij się, w Polsce wcale nie jest źle! Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma, obcy raj to tylko ściema.

@andrew To "nie wiem, pewnie bym się nie zdecydował" jest bardzo zastanawiające. Taka szczerość wobec siebie jest rzadka. I to końcowe "super team" - jakbyś w końcu podał sobie rękę." To piękny wiersz - pełen wewnętrznego rozedrgania, ale kończący się pojednaniem z sobą. @andrew Zgadzam się - jesteśmy cudem i kochać należy siebie. A później dzielić się swoją miłością z innymi. :)

@Stukacz Ten tekst jest pełen natchnienia, już sam brzmi jak melodia. "Diament w samotnej duszy" - bardzo mi się podoba. Piosenka urocza!

@Benjamin Artur Świetne - od geograficznej niepewności do niepewności nóg, a potem historia całego kraju zamknięta w obrazku jednej pary. :) "Na peronie w Czechach lub na Słowacji, dokładnie nie wiem — może pośrodku." - to może było na Morawach? 🤔