Berenika97

@Waldemar_Talar_Talar To bardzo ładny wiersz, lubię i doceniam ciszę. :)

@Waldemar_Talar_Talar Powtarzający się refren "jutro drzwi nie otworzę" zmienia znaczenie z każdą zwrotką - zaczyna jako izolacja, kończy jako ochrona siebie. To ciekawa konstrukcja. Podoba mi się. :)

@EsKalisia To wyznanie bez upiększeń - ego i alter ego rozłożone na części, bez taryfy ulgowej dla siebie. I to końcowe "tak, to ja" brzmi jak podpis pod czymś bardzo trudnym do przyznania. Bardzo mi się podoba.

@EsKalisia Odwróciłaś kartezjańskie "cogito ergo sum" w sposób zaskakujący. Bardzo podoba mi się dojście do końcowego wniosku - "jestem, więc posiadam".

@EsKalisia Podwójne numerowanie zwrotek to świetny pomysł -forma i treść mówią to samo. :)

@Wochen Bardzo poruszający wiersz - przebija z niego ogromna tęsknota za prawdziwą, lekką bliskością, nieskażoną ciężarem niedopowiedzeń. Czasem to właśnie "rozmawianie o niczym" i wspólny śmiech są najgłębszą formą komunikacji.

@Leszek Piotr Laskowski Wiersz lekki jak tytułowa dusza, a zarazem niosący duży ładunek emocjonalny. O, dobrze jest ufać tej iskrze nieznanej, w głąb naszej istoty tak pięknie wpisanej. Bo wiara w tę siłę, co w piersi się chowa, pozwala z nadzieją zaczynać od nowa.

@Stukacz "Gdzie geniuszu i szaleństwa przestrzeń? - świetne pytanie. Natchnienie od zewnątrz wygląda jak szaleństwo, a zakochanie - jak spektakl dla innych. :) Spodobało mi się! :)))

@Stukacz Miłość faktycznie potrafi być równie piękna, co okrutna. Ten tekst ma w sobie ogromny ładunek emocjonalny. Ładna piosenka.

@Wiechu J. K. Ukłony wzajemne - 🍯🧸 :))) 🍫

@Nata_Kruk Piękny i melancholijny tekst. Przejście od "maratonu życia do spopielałego czasu" jest niesamowicie emocjonalne. Znakomicie oddałaś stan zawieszenia między życiem a ostatecznym odejściem. Dobrze, że pamięć potrafi układać te dawne obrazy. Mądry wiersz o oswajaniu końca.

@Nata_Kruk Bezimienna obecność, o której piszesz budzi naturalny lęk. Jest tu wyraźny kontrast między bezpiecznym "kiedyś, za jakiś czas", którym lubimy się oszukiwać, a bezwzględnym "dzisiaj". Na końcu rozbijasz wersy - "przychodzisz" oraz "dzisiaj" - efekt jest taki, że prawie czuje się fizyczny krok kogoś nieproszonego. Wiersz jest uniwersalny i każdy może w nim odnaleźć własny lęk. Świetny!

@wiedźma Ten wiersz to jakby stop klatka z szarej rzeczywistości. Widzę tu kontrast między sztuką (obrazem) a brutalnością otoczenia (brudna rama, butelka, dym), która daje do myślenia. Nie ma tu nadziei -nawet przesłanie obrazu jest przykryte kurzem, a ludzie są dla siebie przezroczyści. Dekadenckie spojrzenie na świat. Świetny tekst!

@wiedźma Ten ostatni wers - sam "Dźwięk." - po całym tym napięciu jest świetny! Cisza przed nim mówi więcej niż słowa. :)

@wiedźma Przejmujący wiersz, w którym tytułowe "Trwanie w nadziei" kontrastuje z dusznym klimatem. Obraz ćmy, która w swoim zamknięciu "pyli światłem", to metafora miotania się w poszukiwaniu wyjścia. Nieźle budujesz napięcie - od delikatnego szkła i oddechu po kamień, który jest "jeszcze cały". Zaskakująca jest puenta - przebudzenie staje się aktem nadziei. Świetny utwór!

@A.Between Piękny i poruszający tekst. Kontrast między wielkim, zimnym światem a pragnieniem prostej, cichej bliskości jest bardzo wyrazisty. "Uczyć się twojego głosu jak ostatniego języka" - to absolutnie przepiękna metafora. Wiersz, który przypomina, że na koniec dnia wszystkie wielkie miasta i podróże blakną przy tym, co naprawę ważne - ciszy i obecności drugiego człowieka.

@lena2_ Śliczny! gdy wiatr cicho strąci piwonii ślad a róża ukłoni się słońcu ja wciąż będę słuchać wśród szumiących traw melodii co nie ma końca

@lena2_ Ten wiersz ma w sobie niesamowitą magię i spokój. Choć fizyczne miejsca zatarł czas, dzięki Twoim słowom ożyły na nowo w tak piękny sposób. Cudowne świadectwo wdzięczności za przeszłość.

@lena2_ Świetna poezja refleksyjna! Najbardziej podoba mi się część środkowa - o "przyjęciu rachunku z godnością" - piękna metafora. :)

@Alicja_Wysocka Pisać każdy może... ale tak pięknie i celnie jak Ty, to mało kto! :) Świetny wiersz! :)))

@Alicja_Wysocka Bardzo piękny obraz. Niemal widzę te "makowe wiotkie sukienki" i czuję poranny wiatr. Pięknie malujesz słowem, a one tańczą tutaj równie lekko jak te maki na łące. Wspaniały klimat i wiersz! :)

@Toyer Ten wiersz przypomina, że największe koncerty odbywają się za oknem, za darmo, dla każdego. Tylko trzeba przestać się spieszyć i posłuchać. :)

@Toyer Ta niebiańska drogówka to jeden z lepszych obrazów poetyckich, jakie ostatnio spotkałam. :) I ta puenta - anioł oddaje dokument i nagle wszystko się zmienia. Jakby wystarczyło się zatrzymać, żeby zobaczyć, że nie ma po co pędzić. Świetne!

@Toyer "Nie widząc widzimy, jak dusza z duszą się spotyka" - to pięknie uchwycone uczucie, które nie potrzebuje obecności, żeby być prawdziwe.

@Toyer Rozbudowana metafora kosmiczna podoba mi się, bo nie traci spójności. Obraz kosmonauty bez tlenu jest bardzo trafny na uczucie, które wiersz opisuje. :)