Berenika97

@Łukasz Jurczyk Zgadzam się, ale to pokazuje, jak różnie wyglądała sytuacja różnych grup w armii Aleksandra. Dla najemników i wojsk sojuszniczych służba była w gruncie rzeczy kontraktem, więc oferta wyższego żołdu była naturalnym sposobem ich zatrzymania. Macedończycy byli związani z królem pewnie inną relacją - obowiązkową służbą, lojalnością, pewnie perspektywą łupów i nadziałów. Ale masz rację, że dla pojedynczego żołnierza, niezależnie z jakiej grupy, te decyzje musiały mieć bardzo realny, osobisty wymiar i jest to coś, co w podręcznikach historii właściwie nie występuje - są tylko liczby, daty, mapy i jeden człowiek. Pozdrawiam . :)

@Posem @Poezja to życie @iwonaroma @Poet Ka Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Dokładnie tak jest! Serdecznie pozdrawiam. @Benjamin Artur Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Masz rację, tych "niedopasowanych" jest naprawdę wielu, niezależnie od tego, po której stronie maski się stoi. Serdecznie pozdrawiam. @andrew Bardzo dziękuję za piękny komentarz. Serdecznie pozdrawiam. może i się spóźniamy ale dzięki, że czekasz że patrzysz że nie odwracasz wzroku kiedy ja odwracam się od siebie @lena2_ Bardzo dziękuję! Myślę, że czasem to właśnie te momenty, które wymykają się logice, najlepiej oddają to, co chcemy nazwać. Serdeczności! @Charismafilos Bardzo dziękuję! Często w życiu szczerość i smutek chodzą w parze. Serdecznie pozdrawiam. @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak głęboką refleksję – ta koncepcja "wymiarów" bardzo mi się podoba. Rzeczywiście, można być "obecnym" w jednym wymiarze, a jednocześnie nieuchwytnym w innym. A ta scena z Bohunem i Heleną - fajne porównanie. Ten moment, kiedy wszystko zostało "rozwiązane", a mimo to w oczach pozostaje coś niedopowiedziane, ten cień, który nie chce się rozwiać - to właśnie ta sama "nieobecność w obecności". Serdecznie pozdrawiam.

@Trollformel Lubicie się z wzajemnością! :)

@Poet Ka Nie byłam na warsztatach literackich ani nawet nie przeczytałam ksążki "Maszyna do pisania" Bondy. Ale moja intuicja podpowiada, że można to różnie zrobić. Można napisać tekst, w którym opowiadasz o tym, jak ta osoba opowiadała Ci o wydarzeniach zawartych w "Fajce", co w tej opowieści jest, a czego nie ma - i w tej narracji wplatasz własne domysły, hipotezy, "może było tak...". Taki trochę styl reportażowy. Może to być inspiracja i czasem lepiej napisać własne opowiadanie z podobnym motywem, atmosferą, bohaterem - ale jako odrębne dzieło, z jasnym zaznaczeniem "na podstawie" , "w oparciu o .... ". Do tej pory moje opowiadania (nie wszystkie) to właśnie inspiracja, ale źródłem były opowieści mojej cioci, która zainteresowała mnie swoimi przeżyciami. Zmieniałam tylko imiona bohaterów i nazwy miejscowości, ona czytała i akceptowała. Więc miałam łatwo! :) Nie chciała też, aby dopisywała "na podstawie" , bo "jeszcze żyje i wiem, co piszesz" - twierdziła. Można też pokazać kilka możliwych wersji w wypełnianiu luk - jako wariacje, "co mogło się stać". To forma literacka, chyba znana np. z technik postmodernistycznych :) Ale pewnie to znasz o wiele lepiej niż ja. :) Tylko o tej metodzie słyszałam , ale nie umiem Ci podać przykładu.

@Charismafilos Ta piękna miniatura poetycka budzi we mnie skojarzenia z obietnicą z Księgi Ezechiela - "I odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała". W tekście jest ten moment wewnętrznej przemiany. Tytułowa łza skruchy jest siłą zdolną rozbić zło, które kruszy się pod wpływem wewnętrznego żalu. Użycie słowa „tylko” brzmi jak absolutny warunek, że nie ma innej drogi do pokonania zła. Rozumiem, że odrzucasz wszelkie inne rytuały. Głęboki tekst! Pewnie jest to następna część do Twojej kolekcji wierszy. :)

@Nata_Kruk Metafora zegarmistrza, który potrafi naprawić mechanizm, ale jest bezradny wobec mijającego czasu i utraconych chwil jest bardzo poruszająca - to obraz naszej bezradności. Ostatnia zwrotka z "dziwnym zegarkiem" cofającym się zawsze tego samego dnia to piękny, a zarazem bolesny obraz pamięci i tęsknoty. Silne wspomnienia potrafią uwięzić nas w konkretnym momencie z przeszłości. Wszyscy nosimy w sobie takie "dziwne zegarki", które uparcie cofają nas do tych samych wspomnień i "łąk". Piękna poezja!

@Leszek Piotr Laskowski Zbyt szybko rezygnujemy z baśni i wyobraźni na rzecz chłodnego pragmatyzmu. Bez mitów i marzeń tracimy kolory życia. Wers - „wiarą szydzić - głupia moda” idealnie punktuje dzisiejsze czasy, w których cynizm uchodzi za dojrzałość. Mądry wiersz! Niechaj w sercu blask nie gaśnie, chrońmy mity, chrońmy baśnie.

@iwonaroma Nie da się zagarnąć cudów dla siebie, bo one mnożą się dopiero wtedy, kiedy się nimi dzielisz. A są dosłownie wszędzie, trzeba tylko patrzeć uważnie. są wszędzie rozrzucone w codzienności zbyt ciche dla chciwych zbyt proste dla wątpiących wystarczy tylko nie zamykać oczu

@andrew Piękna metafora "niebiańskiego serwera" – łączy duchowość z językiem współczesności i trafnie pokazuje, jak łatwo nam uciekać od odpowiedzialności za własne czyny. Pozdrawiam. :)

@Mel666 Świetnie ukazałaś dualizm - z jednej strony miasto z "krwi i kości", tętniące życiem, z drugiej - wampir wysysający siły. Fantastyczna metafora. Personifikacja melancholii jako siostry, która daje paradoksalne ukojenie z bezsilności, to mistrzowski zabieg. Bardzo podoba mi się wers - "przyszłość włamuje się , nikt nie pyta o pozwolenie" - super. To bardzo głęboki i wielowarstwowy wiersz. Można by o nim pisać dużo - podpisuję się pod słowami @wiedźma

@Benjamin Artur Tytułowy "Pies andaluzyjski" zeskakujący z płótna Dalego to genialna metafora. Bardzo podoba mi się połączenie kina Buñuela , surrealizm Dalego i literaturę Cervantesa, tworząc z nich podróż przez mapę Hiszpanii. Tym bardziej, że ostatnio szukałam natchnienia u Dalego. :) Czytając Twój wiersz można poczuć gorące powietrze andaluzyjskiej nocy i usłyszeć rytm flamenco. Świetnie połączyłeś realizm z onirycznym, sennym widziadłem. Sewilla i Grenada ożywają w tych wersach. Bardzo mi się podoba!

@Stukacz Piękny i poruszający utwór. Przypomina poetycki rachunek sumienia, w którym wdzięczność miesza się z bólem, a światło z mrokiem. Zachwyca mnie dziękowanie zarówno za "potworności", jak i za "radość". Fajna piosenka. :)

@Trollformel Świetna miniatura o tym, jak natura potrafi nas rozbroić i przypomnieć nam, kim naprawdę jesteśmy. Ta "sikorka" i "muchy w serwerze" to genialne zderzenie dwóch światów. :)))

@wiersze_z_szuflady Niezwykle poruszający wiersz. Przebija z niego ogromny ból, tęsknota i to trudne poczucie bezradności, gdy ktoś znika z naszego życia zbyt nagle.

@Łukasz Jurczyk To bardzo ciekawe, w jaki sposób greccy najemnicy reagowali na upadające imperium perskie. Narrator wywodzący się właśnie z nich przeprowadza chłodną kalkulację i ma swoją filozofię. Widzi on w upadku Dariusza "prawo natury" - czyli eliminację słabszych. Świetnie ukazany jest oportunizm - tu jest to mechanizm przetrwania. Wybór "nowych panów" wynika z potrzeby znalezienia jakiegokolwiek porządku w chaosie. Narrator- najemnik ma swój kodeks moralny. Bo są również granice psychologiczne i moralne - granice wytrzymałości, poświęcenia i lojalności. Stawia wyraźną granicę między zdradą a samobójstwem. Nie chce ginąć za ideę czy państwo, które faktycznie już przestało istnieć ("co już umarło") - ceni własne życie. Jak zwykle - świetny tekst! Gaśnie blask wodza. Szukam nowego światła, nowego boga i pana.

patrzysz na mnie i mówisz - nieobecna a ja tylko się uśmiecham jakby twarz była maską niedopasowaną do ciała może dlatego trochę mnie nie ma czas przykleja się do mnie jak wilgoć - ślizga po kręgosłupie rozlewa się ciężko aż gubię własne kontury i już nie wiem czy patrzenie dzieje się samo i wiem że gdybyś teraz zamknął oczy i wypowiedział mnie szeptem rozpadłabym się jak pył niepotrafiący zdecydować - być światłem czy tylko niedopatrzeniem w twoim spojrzeniu.

@Łukasz Jurczyk Rozumiem, nie znałam tego epizodu. I znowu wyszłam przed szereg. 🫣

@Starzec Pewnie masz rację, ale "chcieć" to nie znaczy "móc". :) Pozdrawiam. :)

@Poet Ka Biorę to za dowcip, ponieważ mój dziadek miał wówcza 3 lata i chyba sam nie był wówczas świadomy wielu rzeczy. :) A sprawa nie dotyczy mojej rodziny, tylko tego, że jest w posiadaniu zniszczonego pamietnika - i odczytana historia jest całkowicie niekompletna. Pozdrawiam. :)

@lena2_ Bardzo dziękuję! Na pewno będzie pamięć tak wrażliwą i mądrą Babcię. Serdecznie pozdrawiam. @Stukacz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@MIROSŁAW C. Ten wiersz to bardzo zmysłowy, wręcz „kosmiczny” erotyk. Łączy delikatność i intymność z ogromnym, fizycznym napięciem, używając do tego pięknych metafor (okruchy gwiazd, słońca). Ostatni wers jest świetny! "Znaki zapytania z wykrzyknikami" genialnie podsumowują tę mieszankę niepewności, fascynacji i skrajnych emocji.

@piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@piąteprzezdziesiąte Rysie mnie fascynują, są tajemnicze jak prawdziwe „duchy lasu”. Z jednej strony zachwycają wyglądem - jak miłe kotki, drugiej strony to cisi i niezwykle skuteczni łowcy, którzy budzą absolutny respekt w całej kniei. Twój wiersz idealnie pokazuje tę podwójną naturę. Połączyłaś obraz budzącego grozę, nocnego drapieżnika z urokliwym „słodkim rysiem”. Zestawienie brutalnej rzeczywistości lasu (z której zając nie wyszedł cało) z niezwykle zabawnym wersem o Head & Shoulders to absolutny strzał w dziesiątkę. Czyta się go z uśmiechem na twarzy. Super!

@Poet Ka Poetycki, szafirowo-zielony obraz pięknych wspomnień idealnie przełamany tą cierpką wiśnią na końcu. Świetny balans między nostalgią a rzeczywistością. Ale najbardziej zastanowił mnie ten fragment o czasie nakładającym się na erę proroków. Młodość i dzieciństwo faktycznie mają w sobie coś z mitu. Znakomity wiersz!