Berenika97

@Stukacz Ten tekst jest pełen natchnienia, już sam brzmi jak melodia. "Diament w samotnej duszy" - bardzo mi się podoba. Piosenka urocza!

@Benjamin Artur Świetne - od geograficznej niepewności do niepewności nóg, a potem historia całego kraju zamknięta w obrazku jednej pary. :) "Na peronie w Czechach lub na Słowacji, dokładnie nie wiem — może pośrodku." - to może było na Morawach? 🤔

@Waldemar_Talar_Talar Każda zwrotka prowadzi nas od zmysłów, przez emocje, aż do pytań ostatecznych. Jakby człowiek musiał najpierw poczuć wiatr i chleb, zanim odważy się zapytać o miłość i śmierć. Bardzo ładny wiersz. :)

@Łukasz Jurczyk Kancelista jako narrator - jednym z jego zadań było również pisanie oficjalnej kroniki (historii). A teraz - gdy jest świadkiem upadku imperium - staje się bezradny. Do tej pory to, co pisał było pełne propagandy. Teraz gruzy są bardziej szczere niż słowa. Świat „zrozumiał” upadek bez potrzeby czytania oficjalnych komunikatów. Ogień działał w sposób bezwzględny, a splądrowanie świątyń nie wywołuje gniewu bogów, co sugeruje kryzys wiary i pustkę ukrytą pod złotymi kopułami. „Pieczęć - ostatnia rzecz, która wierzy w Szachinszacha." - to świetna metafora. Gdy ludzie uciekają, zdradzają lub zginą - lojalny zostaje jedynie ten przedmiot. Historia ludzkości to zamknięte koło: budowanie, wiara (ideologia) i nieuchronna samozagłada. Perski urzędnik wie, że jego imperium nie jest ani pierwszym, ani ostatnim, które płonie. Rozmowa z synem to konflikt pokoleń. Syn, widząc ruinę świata ojców, odrzuca ich wartości. Kancelista podsumowuje, że jest to mądrość powierzchowna,wynikająca z buntu, która nie rozumie, że mimo zmian, potrzeba zapisu (kultury) zawsze wraca. Bardzo mi się podoba, to uniwersalny i mądry przekaz! Pieczęć lojalna, Szachinszach już stracił tron, Ona wierzy wciąż. Znów zbudują dom, Znów uwierzą w pusty mit, Znów zapłonie ten świat.

@Benjamin Artur Twój wiersz zaczyna się od metafizycznych pytań, by za chwilę zderzyć odbiorcę z prozą życia i "miłością chowaną do teczki". Największe wrażenie zrobił na mnie jednak motyw sznura - i to genialne przejście od banalnego obowiązku z pralni do mrocznej metafory w puencie. Powtórzenia "Który to już rok…" budują duszny klimat wypalenia i rutyny. Bardzo dobry tekst.

@Charismafilos Liryczny influencer to zdecydowanie najlepszy rodzaj influencera. :) Serio jednak - jeśli czujesz, że te wiersze mają wspólny język, to już jest fundament. Tworzenie własnego podgatunku zaczyna się dokładnie od tego - od kilku wierszy, które mają coś wspólnego, i od pytania "co je łączy?". Trzymam kciuki za ramy i definicję! I za realizację marzenia! :)))

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Tęsknię do takich wędrówek - pachnące sady działają na wiele zmysłów. :) Serdecznie pozdrawiam. @Natuskaa @Rafael Marius Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! To było pierwsze, co tu opublikowałam. :) A mnie też wiele utworów ucieka. :) Serdecznie pozdrawiam. @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Leszczym Ciekawe - czyli nieraz nie słyszeć to przywilej. :)

@Leszczym Ciekawe jest, że teoria naprawiania i praktyka naprawiania to dwa zupełnie różne światy w prawie każdej dziedzinie. Oczywiście zgadzam - wiem np. jak naprawiano i ciągle naprawiają "system edukacji w naszym kraju" - tu dopiero jest widoczny ten roźdźwięk! :))) Pozdrawiam. :)

@EsKalisia Miło mi to czytać! A ta porada - "Pisać z serca, filtrowac przez umysł"- jest świetna! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Jak czytałam poprzedni odcinek, to właśnie myślałam o reakcji Persów na to, co robiła armia Aleksandra w Persepolis, a zwłaszcza na pożar. Cieszę się, że jest relacja z drugiej strony. Wrócę do tekstu jutro.

@wiedźma Bardzo dziękuję! Właśnie chyba muszę się tym zająć - zdrowiem. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Świetna sentencja! :))) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk I właśnie ona jest później za prowodyrkę uważana. Powiela się jej udział w spaleniu miasta. Przypomnina mi to Ewę i Adama. :) Kobiety są zdecydowanie za często w historii uważane za prowokatorki. :) A mężczyźni jawią się przy nich jako słabsze istoty, ulegajace kobiecym wpływom, bez własnego zdania. :) To tak na marginesie! :)

@APM Fajnie ujęte, ale ten, kto dba o siebie - czy ma alternatywę? :) Świetna puenta! :)

@Trollformel Forma gra z treścią. "Stop stop stop" w środku brzmi jak krzyk człowieka, który nagle się ocknął. Bardzo celne!

@.KOBIETA. To piękny wiersz o bliskości i dystansie - jest w nim dużo czułości i melancholii jednocześnie. Ta nagość bez kłamstw brzmi jak marzenie o prawdziwej bliskości, której i tak nie można w pełni dotknąć. Zostaje tylko spacer i mrok. Świetny! :)

@piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Natuskaa Świetny wiersz! Większość z nas chodzi w kółko całe życie. A sedno leży sobie spokojnie i czeka na tych kilku szczęśliwców. Bardzo mądrze napisane. Chociaż wiersz jest wieloznaczny. :)

@Sylvia "Zajęty płukaniem srebra" - piękne! W ciemności szukamy czegoś zewnętrznego, żeby nas oświetliło. A księżyc jest zajęty, daleki, mały... i mimo to wczoraj oświetlał pół świata. Bardzo mi się podoba.

@Achilles_Rasti Świetny kontrast między czułością snu a chłodem przebudzenia. Słowa "jakby ktoś znał drogę do wszystkich ran" są niesamowite. Świetnie oddany stan zawieszenia między sennym ukojeniem a samotnością.

@Poet Ka Tyle jest komentarzy pod tym fajnym wierszem, że nie mam nic już nic do dodania. :) Tylko dwa zdania: Twój wiersz zdecydowanie "prześwieca" przez szarość dnia - jest tu Szekspirowska scenografia z tekturowym piorunem i wieloznaczny granat. Masz prawdziwy talent do reżyserowania takich słownych spektakli! :)

@Poet Ka Znakomity pomysł z tą podwójnością piękna. Świetnie meandrujesz między chłodnym minimalizmem (trzcina, pusty fotel) a folkowym przepychem (pąsowe suchotki, palmy). Prawdziwa polska Aretuza - bijące źródło poezji.

@violetta Dokładnie tak! Lubię Twój optymizm. :)

@Posem To świetny, hermetyczny wiersz - dużo w nim napięcia między bliskością a pustką, ucieczką a powrotem.