Berenika97

@Charismafilos Bardzo dziękuję! :)

@MIROSŁAW C. Serdecznie dziękuję! Zgadzam się! Masz absolutną rację - autentyczność uczucia jest ważniejsza niż forma. Pozdrawiam serdecznie.

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Nata_KrukBardzo dziękuję! Oj, nie udało się jej! :))) Pozdrawiam serdecznie!

@Łukasz JurczykBardzo dziękuję! Dziękuję z całego serca za ten komentarz. To, że zauważyłeś/aś te konkretne detale i sposób, w jaki budują one fizyczność straty - to dla mnie niezwykle ważne. Właśnie o to „ciche, codzienne trwanie" mi chodziło. Pozdrawiam. :) @Migrena @infelia @M jak Malkontent @Wochen Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Natuskaa Bardzo dziękuję! Pięknie ujęte – ta potrzeba monologów i potrzeby drugiej osoby rzeczywiście leży w sercu tego tekstu. Pozdrawiam! :) @bazyl_prostNigdy nie wiadomo, jak człowiek przeżywa stratę kochanej osoby i czy z tą stratą sobie poradzi. @hollow manBardzo dziękuję! No tak, tego się nie robi kochającemu mężowi. W jakimś wierszu czytałam, jak mąż życzy żonie (oboje staruszkowie i słabi) aby umarła prze nim, bo nie zniesie myśli, że samotnie będzie wracać do pustego domu. @Marek.zak1Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak poruszający i głęboki komentarz. To, że dostrzegłeś wszystkie te niuanse – zatrzymany czas, rozpęd czynności, tę przepaść między „wczoraj" a „dzisiaj" – to dla mnie bardzo cenne. Tym bardziej, że to częściowo "z życia wzięte". Pozdrawiam. :) @Lenore Grey Bardzo dziękuję! Właśnie o taką delikatność mi chodziło. Świetnie, że to wyczułaś. Pozdrawiam. :) @andrewSerdecznie dziękuję! Piekny wiersz, odejście drugiej osoby można czasami choć trochę wypełnić wspomnieniem o niej i o tych szczęśliwych, wspólnych chwilach. Pozdrawiam. :)

@Amber Bardzo dziękuję! Bardzo dziękuję za tak wrażliwe odczytanie. Twoje słowa same w sobie są poetyckie. Jesteś niesamowita, bo właśnie niedawno napisałam wiersz "Porcelanowy związek". :))) Pozdrawiam serdecznie!" @bazyl_prost Dziękuję za czytanie. :) Konkluzja być może jeszcze będzie. Ale dlaczego ma być od razu jasna? Pozdrawiam.

w jego dłoniach ziemia wciąż pachnie tobą gdy podlewa suche pelargonie które nie wiedzą, że lato już minęło na stole leży łyżeczka z odciśniętym śladem ust - jakbyś tylko wyszła po chleb powietrze stoi nieruchome drży w nim twoje imię tak ciche, że kurz boi się osiadać co wieczór otwiera okno dla oddechu, którego brak i nasłuchuje kroków na pustych schodach mówi do siebie w liczbie mnogiej żeby cisza nie pomyślała, że wygrała żeby noc miała z kim zasnąć czasem słyszy dzwonek i zanim zrozumie, że to echo z radia uśmiecha się - tak, jak dawniej na parapecie rośnie mięta - nie zrywa jej - nie chce przerywać wzrostu niczego, co jeszcze ma odwagę żyć a kiedy zasypia ręka szuka twojej gładzi prześcieradło które już niczego nie pamięta

@Annie Była zbyt przebiegła i na pewno się nie rozbiegła. :))) Bardzo dziękuję! :)

@Marek.zak1 No tak - Heraklit! Masz rację! A zima prawdziwa, pewnie coś zrozumiała po przeczytaniu "Globalnego ocieplenia":))) I już się nie chowa, od ponad tygodnia mam taki widok - jest pięknie. Tylko sań i koni brakuje. :)

@Tectosmith Myślałam o tym, ale ta myśl przebiegła mi przez głowę dokładnie w takiej kolejności i postanowiłam zostać jej wierna. Dziękuję za czytanie i propozycję. @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Wiem o "Biegu" - niedługo zacznę biegać, niech no tylko mrozy odpuszczą. :) @ChristineBardzo dziękuję! Bo przebiegłe myśli są podstępne, a podstęp wymaga czasu. :) @Amber Maraton przebiegłych myśli - sport ekstremalny! Bardzo dziękuję! :)) @APM Bardzo dziękuję! :)

@Radosław Tamta też była fajna! :) Czyli drogi mają swoją własną naturę i nie poddają się naszym próbom "oswojenia" ich czy przystosowania do własnych potrzeb. Inne "drogi" mają swój własny czas, są twarde i nieustępliwe. Możemy albo je przyjąć takimi jakimi są, albo z nich zrezygnować, ale nie możemy ich zmienić.

@Starzec Dla mnie jest to ideał wewnętrznej równowagi, niezależnej od zewnętrznych okoliczności. "Pogoda ducha" to stan umysłu, który pozostaje jasny, nawet gdy życie przynosi "pochmurne dni".

@Czarek Płatak Intryguje mnie ta zabawa perspektywą – dno, które staje się górą dla kogoś innego. To sugeruje, że każda katastrofa osobista ma swoją własną, wewnętrzną hierarchię i logikę. Wiersz pięknie chwyta ten paradoksalny moment "rozpościerania ramion" w sytuacji, która teoretycznie jest definicją poddania się. Jakby upadek nie był ruchem w dół, ale krokiem w stronę "objęcia lazuru". To niezwykle plastyczne. Zastanawia mnie obraz "Trójkąta Bermudzkiego" - wewnętrzna pustka ma ogromną siłę grawitacyjną. On „podejrzewa”, że pochłania rzeczywistość, co sugeruje głębokie poczucie winy lub lęk przed niszczeniem tego, co kocha. Ten wiersz jest gęsty od znaczeń, balansuje na granicy psychologii i egzystencjalizmu. W każdym razie zatrzymnał. :) Pozdrawiam.

@hollow man "Las szczegółów" i "kadr przepuszczony przez twoje oczy" - podoba mi się, jak namacalnie pokazujesz, że każde doświadnienie jest już interpretacją, filtrem. I ta świadomość, że zawsze będzie coś nieuchwytnego...

@KOBIETA Zmysłowy opis nieobecności:) Uwielbiam ten zapach. :) Pozdrawiam.

@infelia Może nigdy nie znajdziesz tego, co ją zgubił. Może nie chce jej z powrotem, może boi się bólu. Więc trzymaj ją tutaj, między wierszami. Może ktoś się nauczy od niej, jak kochać - pomimo ran.

@Waldemar_Talar_Talar Też tak uważam, Miłość to potęga silniejsza niż strach, Budzi uśmiech nawet w najciemniejszych z dniach. Daje siłę walczyć, gdy wszystko jest trudne, I sprawia, że życie staje się cudne. Pozdrawiam. :)

@Lenore Grey Przepiękna gra słów i znaczeń - od "chować" jako chronić, pielęgnować do "schować" jako ukryć,zatrzeć. Luksus jedwabiu kontra niedostatek ciepła, a pamięć pozostaje jedyną stałą, która może być błogosławieństwem i przekleństwem zarazem.

@andrew tak, szarża kusi impuls pcha do przodu a my mkniemy na oślep przez dzień lecz te drobne myśli ciche jak oddech to one trzymają wodze gdy galopujemy Pozdrawiam. :)

@Leszczym Poruszający obraz człowieka, który zamienił karabin na pióro, ale wciąż nosi w sobie hałas tamtego świata. Ta "czarna pozytywka" to genialna, choć mroczna metafora. Może to, czego nie napisał jest ciekawsze, bo pozostaje nadal jego. A pisarczyk to nie degradacja - to ktoś, kto pamięta. Pozdrawiam.

@Christine Dokładnie tak! Bardzo dziękuję! :) @Amber Owych "typków" jest obecnie czwórka, z czego trzech - jak trojaczki, nie do odróżnienia. To dachowce i do tego zadowolone, bo często mają ogony w górze i pionowo. Ale jeden z nich to ma charakterek. Chyba im przewodzi, i to on wszedł latem przez uchylone drzwi tarasowe, bardzo mnie wystraszył. Jak chcę coś napisać o tym kocim "gangu", to zawsze pojawia mi się w głowie klimat noir, zaułki, gangsterzy, porachunki. Tak mi jakoś pasuje. :)) Czytam za dużo kryminałów. A koty polują na wszystko, co się wokół domów rusza - ptaki, myszy, nornice, krety - a latem i jesienią przynoszą to pod drzwi. Chyba lubię tę gangsterkę. :)))) Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. @LeszczymBardzo dziękuję! Pozdrawiam.

@Berenika97Serdeczne podziękowania! :)

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Pozdrawiam serdecznie! :)

@Czarek Płatak Wielkie dzięki! Serdeczności! :)