Berenika97

@infelia Fajne połączenie ironii i ciepła! Świetnie pokazujesz ten cały cyrk wokół złotego pociągu - od poważnych naukowców przez różdżkarzy po kieszonkowców. Szczególnie trafia we mnie kontrast między gorączką poszukiwań a spokojną mądrością kustosza Antoniego, który przypomina, że prawdziwy skarb Śląska leży w jego historii i przyrodzie. A zakończenie z Pawełkiem jest przepiękne - ta dziecięca wiara w legendę, która nie pozwala magii całkiem umrzeć. Pozdrawiam. :)

@hollow man Niepewność - ona przenika wszystkie poziomy istnienia. Od kwantowej nieokreśloności po niemożność prawdziwego porozumienia między ludźmi. Poruszające jest to napięcie między tym, co chcemy powiedzieć, a tym, co zostaje w milczeniu i świadomość, że być może właśnie w tym milczeniu kryje się coś ważniejszego niż słowa. Obraz dziecka zaciskającego zęby, w którym widzisz ten sam „kamień" co w sobie, jest przejmujący. To lęk przed dziedziczeniem bólu, przed przekazywaniem dalej tego, co w nas złamane. A ten ostatni wers - jak obietnica albo ostrzeżenie. Że może kiedyś zobaczymy jasno. Albo że musimy nauczyć się patrzeć inaczej.

@Starzec Mimo całego rozwoju cywilizacyjnego (technologii, nauki, kultury), nasza podstawowa natura pozostaje niezmienna. Nadal doświadczamy tych samych emocji, popełniamy podobne błędy, kierują nami te same pragnienia co tysiące lat temu. Pozdrawiam.

@piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@beta_b Pytanie o źródło nierówności to jedno z najstarszych pytań filozoficznych. Noworodek rodzi się w konkretnych okoliczności, których nie wybierał - kraj, rodzinę, możliwości. Czy "ktoś" za to odpowiada? Ludzie wymyślali różne odpowiedzi: od teologii - przez filozofię determinizmu, po analizy systemów społecznych. Nie ma na to odpowiedzi. Być może ważniejsze od szukania winnych jest pytanie - co możemy z tym zrobić? Pozdrawiam.

@Radosław Znasz się na modzie, tak jest - zwłaszcza marynarki. :))) Ale bez przesady.

@beta_b Poruszające. Ta bezbronna szczerość wobec świata, który nie dotrzymuje obietnic równości, boli i inspiruje jednocześnie. Pytania o równość i odpowiedzialność brzmią szczególnie uniwersalnie. Pozdrawiam.

@Trollformel Bardzo dziękuję! :)))

@Łukasz Jurczyk To przejmujący fragment o kruchości nadziei i bolesnym momencie, gdy miasto staje między złudnym zwycięstwem a nadchodzącą klęską. Wieść o "śmierci" Aleksandra rodzi u Tebańczyków coś więcej niż radość - rodzi wiarę, że historia może się cofnąć. "Urodzić się drugi raz" to pytanie o możliwość odwrócenia traumy zniszczenia Teb przez Aleksandra. "Rozsądek każe nie pytać" to paradoks- rozsądek nakazuje niewiedzy. Koniec jest genialny - "pomyliliśmy nadzieję z wolnością" to diagnoza tragicznego błędu poznawczego. Nadzieja to stan umysłu, wolność to stan polityczny. Miasto żyło w nadziei (emocji), biorąc ją za wolność (fakt) - i to pomylenie będzie kosztować życie. Świetnie!

@Radosław Tylko ubrania. :)))

@Radosław Dokładnie tak - zasady powinny służyć nam, a nie my im. Czasem największą sztuką jest odróżnienie rdzy od patyny czasu. @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Tak, to pokazuje, że wiele "żelaznych zasad" było tak naprawdę konwencjami danej epoki. Garnitur nie czyni profesjonalisty, tak jak sztywne role nie tworzą szczęśliwych relacji. Pozdrawiam serdecznie! :)

@Radosław Subtelnie o zmianie perspektywy - zamiast dopasowywać życie do wyobrażeń o szczęściu, można pozwolić sobie dorosnąć do niego. Brzmi jak ulga po latach forsowania niewłaściwych standardów. Delikatny i mądry.

@Radosław zamiast chronić żelazne zasady przed rdzą czasem lepiej sprawdzić czy wciąż są potrzebne

@APM "dwie sroki liczą dni do wiosny" to akt wiary w cykliczność. Wiosna przyjdzie, wystarczy trwać. :)

@Radosław Bardzo dziękuję! Żelazne zasady - to tak, jak kręgosłup. Jak je wyrzucę, będę chodzić zgięta - jak niewolnik. :)) Na razie przed nikim się nie zniżam. :))) Pozdrawiam.

@Whisper of loves rain Wiersz o buncie przeciw religii, która zamiast zbawienia niosła strach i manipulację. Potrzeba autonomii i prawa do własnego głosu - nawet za cenę potępienia. Poruszający, refleksyjny.

@Lenore Grey Wiersz bawi się grą słów - angielskie "Miss" odbija się echem jako "Bis!". To dowcipne zderzenie dwóch światów: wiejskiego ogrodu i miejskiej obcości. Ktoś próbuje nawiązać kontakt, ale zamiast porozumienia zostaje tylko puste echo, które wraca do dziś. Prosta scena staje się metaforą nieporozumienia i niemożności prawdziwego spotkania między różnymi rzeczywistościami.

Wiele żelaznych zasad zostało już zezłomowanych.

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Piękny komentarz. :) Pozdrawiam. @Lenore Grey Bardzo dziękuję! Zaskoczona jestem Twoim komplementem, ale jeszcze raz dziękuję! :) Pozdrawiam. @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Dokładnie tak! Pozdrawiam. :) @sisy89 Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@hollow man Dziękuję za tak rozbudowany komentarz i tyle różnych interpretacji. Czy nigdy nie byłeś w stanie zasypiania (utraty świadomości), wówczas słowa tracą znaczenie. A wygaszanie - może wygaszanie dnia, światła, świadomości? Każda interpretacja wnosi coś nowego - nie rozumiem, dlaczego mam protestować. To fascynujące, jak osoby odbierają wiersze innych autorów. Jak czytasz wiersze wydane przez poetę , to przecież masz tylko swój odbiór. I nie wiesz "co ten poeta chciał powiedzieć". Pozdrawiam. :)

@Omagamoga Widzę tu wieloznaczność. Jest transformacja fonetyczna - zmiany w brzmieniu. Zmiany w znaczeniu - "Stare Bogi" – odwołanie do pogańskich bóstw słowiańskich a "Buki Drzewiej" - czy to boska energia zamknięta w drzewach? Jeżeli tak, to tekst sugeruje, że bogowie nie zniknęli - zamieszkali w naturze. Ciekawe. Grafika świetna! Pozdrawiam.

@lena2_ „Choć usta zapomniały już moje imię , uśmiechasz się jeszcze , rozpoznajesz sercem" - najpiękniejsze i bolesne wersy. Miłość jest zapisana nie tylko w umyśle, lecz w ciele, w instynkcie, w jakimś poziomie pamięci, którego choroba nie dosięgnie. Przejmujący i piękny! Pozdrawiam.

@Kwiatuszek Sympatyczny wiersz stylizowany na bajkę dla dzieci, ale z niespodziewanie mrocznym finałem. Spór o słoninę - pozornie błahy, komiczny - okazuje się tragiczny w skutkach. Bogatka, zajęta roszczeniami i awanturą, nie zauważa prawdziwego zagrożenia. Kto się kłóci o detale, może przegapić istotne niebezpieczeństwo. A natura ma swoją sprawiedliwość - lisek nie pyta, kto miał rację w sporze. :))) Pozdrawiam. :))

@Amber Między nostalgią a niepokojem - dzieciństwo na peryferiach, gdzie zabawa graniczy z niebezpieczeństwem. Twoja opowieść to nie sentymentalne wspomnienie, lecz obraz świata, gdzie trauma wojenna stała się krajobrazem, tłem dla codzienności. Podkreśliłaś rolę matki -to jedyna postać dorosła, jedyna sprawująca kontrolę - ale w domu, w czterech ścianach. Niezwykły jest tu kontrast - na zewnątrz dzieci obcują z wojną i przemocą, w domu - z kapustą i kiełbasą. Niezwykły tekst. Pozdrawiam.

@andrew Wiersz o dwóch obliczach miłości - fałszywej (egoistycznej, ulotnej) i prawdziwej (bezinteresownej, dającej). Metafora obłoku pięknie oddaje paradoks - miłość jest efemeryczna jak chmura, ale właśnie dlatego potrafi być wszystkim - radością, osłoną, życiodajnym deszczem. Pozdrawiam. :)