Berenika97

@Łukasz Jurczyk No tak, masz rację. W Biblii (w Apokalipsie św. Jana ) - Babilon nie pojawia się jedynie jako historyczne miasto, ale jako potężny, mroczny symbol pychy, zepsucia i duchowego upadku. Ale Herodot trochę nawymyślał - jako grecki "propagandysta " chciał skompromitować Wschód, stąd wziął się nierząd sakralny. Nie chodziło tu o kapłanki. :)) Ogień na ołtarzach karmi się naszym potem, Isztar drwi z triumfu żołnierzy.

@obywatel Ale musisz wiedzieć, że muzy bywają bardzo kapryśne. :)))

@lavlla nisu Bardzo dziękuję! To Ministerstwo ... to niestety nie jest mój pomysł. To nazwa antykwariatu w Krakowie - tam spotkałam się z wierszami Emily Dickinson. Ale rzeczywiście , można tam spotkać również wszystkie "odcienie" białych kruków. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Poet Ka Bardzo dziękuję! :))) @wiedźma Bardzo dziękuję! Tak, to o tym wierszu. Dziękuję za to, że przypomniałaś mi tę historię z Emily. :))) Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Znam i bardzo je lubię! Wypływają prosto z życia, wspomnień i są niesamowite. Ta historia z Jerozolimy jest bardzo intrygująca, wzbudza sporo refleksji. Dziękuję, że podzieliłeś się nią. Serdecznie pozdrawiam. :) @Rafael Marius @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@obywatel To nie ja, to fizyka! Ale zamilknąć tak lapidarnie? Szkoda by było... Może z tych zgliszcz wyłoni się coś zupełnie nowego? Feniks też zaczął od popiołu. ;)

@Kuba Maryszczak Całkowicie rozumiem Pana i absolutnie nikt nie ma prawa Pana za te słowa linczować. (Ani nikogo innego!)To, o czym Pan pisze, to nie jest zwykła zmiana krajobrazu - to zderzenie dwóch światów. Trudno nie czuć złości, kiedy ktoś wprowadza się w nowe miejsce, przywożąc ze sobą wymagania wielkomiejskiego osiedla i próbuje zmieniać naturalny rytm wsi, który istniał tam od pokoleń. A nawiązanie do "Wesela" Wyspiańskiego? Ciekawe. Ten zachwyt sielanką może trwa dopóty, dopóki ta sielanka nie zacznie żyć swoim własnym, realnym życiem. Nie znam się tak dobrze na życiu na wsi, ale ze swoich obserwacji widzę, że obecnie mieszkańcom miast coraz częściej zależy na wykupywaniu starych domów, a przy ich renowacji - zachowaniu dawnej architektury. W moim otoczeniu - gospodarstwa są wielohektarowe i specjalistyczne. Czasami odwiedzałam znajomych, którzy przenieśli się na wieś z Gdańska. Nigdy nie narzekali - ale fakt - nigdy też nie słyszałam ani nie widziałam koguta. :) Wieś się bardzo zmieniła. Czy na lepsze? Tego nie jestem w stanie stwierdzić. Ale nie lubię generalizowania - każdy człowiek jest indywidualnością i czasami nie zasługuje, aby wrzucano go do worka z napisem "burak" czy "prostak". Mój komentarz dotyczył tylko i wyłącznie tekstu, w którym proces migracyjny był ze wsi do miasta. Serdecznie pozdrawiam.

@Trollformel Świetnie i sprytne! :))) 🤭

@Leszczym @Sylwester_Lasota @Adam Zębala @Andrzej P. Zajączkowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam :) Trzy linijki i bibuła przestała być krucha. Wersy jak motyle. Wyrwane ze śpiących ksiąg. Tańczą w ciszy. @Stukacz Bardzo dziękuję! Cieszę się, że to dobre. :))) Serdecznie pozdrawiam.

@Migrena Bardzo dziękuję! Piękny, filozoficzny komentarz. Ostatnia zwrotka może być momentem epifanii - pewnego objawienia. Znasz Kraków, więc na ulicy Czystej jest antykwariat o nazwie "Ministerstwo Starych Książek." To tam około 3 lat temu poznałam Emily Dickinson. :))) Serdecznie pozdrawiam. :)) @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Cieszę się, że dzięki temu wierszowi wróciły wspomnienia o tak zacnych osobach. W wierszu wspomniam Emily, która swoje wiersze zapisywała na różnych skrawkach papieru. :) Serdecznie pozdrawiam! :) @Poet Ka Bardzo dziękuję! Średniowieczne monstrum i Gutenberg w lamusie - to mocne towarzystwo dla mojej Emily. Cieszę się, że przepaść znalazła kontynuację. Podmiot liryczny podnosi wersy pod światło, spodziewając się „bladego atramentu” - czyli tego, co ludzkie, historyczne. Atrament to ślad człowieka, który minął. Tymczasem wersy okazują się cienkie jak bibuła, niemal przezroczyste. Prawdziwa literatura dematerializuje się, odsłaniając to, co kryje się za słowami - tajemnicę bytu, której język nie jest w stanie w pełni wyrazić. Serdecznie pozdrawiam. :) @andrew Bardzo dziękuję! Pisałam o przepaści w starych księgach, a tu ta prawdziwa - bez dna i bez metafory. Poruszający wiersz. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Gra-Budzi-ka Więc zegarmistrz z Nowego czy Starego Złapał w dłoń huncwota małego. Za te grzeszne wagary Zgotował mu koszmary - "Będziesz teraz tykał wstecz - kolego!"

@iwonaroma To "jakim?" na końcu jest większe niż cały wiersz. Czytam i naprawdę nie wiem, co bym odpowiedziała. :)

@Konrad Koper Biegnie przed siebie ludzkie życie, Zanim się obejrzysz - zniknie skrycie. Westchniesz pod nosem- „uż- życie...”, No bo cóż poradzisz na tym świecie?

@obywatel Mówisz - supełek? Ja ten węzeł lekko poluzuję, by wpuścić trochę powietrza między kropkę a ogień. :)

@Alicja_Wysocka Niezwykle subtelny i klimatyczny utwór. Motyw snów, które przenikają do prawdziwego życia, ma w sobie mnóstwo magii. No i ta genialna puenta! Gra słów z "nawet się nam nie śniło" w kontekście całego utworu wyszła niesamowicie błyskotliwie. Piękny wiersz! Ukłony!

@Łukasz Jurczyk Ten fragment ma niesamowity klimat. Dzięki narratorowi wkraczającemu do oszałamiającego wielkością i wspaniałością Babilonu, wielka historia zyskuje bardzo osobisty, ludzki wymiar. Na początku jest triumf Macedończyków, ale podszyty fałszem ze strony mieszkańców. Narrator jest świadkiem i uczestnikiem erotycznych przeżyć i sacrum - pot żołnierzy miesza się z ustami kapłanek pod okiem Isztar. Na końcu - zamiast opowieści o wielkiej wojnie, żołnierz wybrał milczenie na rzecz wspomnienia „dotyku dłoni”. Dla niego największą tajemnicą Babilonu nie były jego mury, ale ludzkie emocje. Ta część jest magiczna, pełna niepokoju i zmysłowości. Piękna!

@Stukacz Wiersz jest romantyczny w pierwotnym sensie tego słowa - miłość jako choroba, ekstaza i destrukcja jednocześnie. "Kocham Cię - za tę męki" to paradoks, który autor nie próbuje rozwiązać, tylko wyrzuca z siebie. "Przez Ciebie, przez Ciebie" - to powtórzenie na końcu mówi wszystko. Miłość jako jedyne wytłumaczenie i jedyna wina. Ciekawe. :)

@P.Mgieł Wiersz mówi o pamięci, która nie domaga się pomnika - i to czyni go wyjątkowym. Kamień, sprzątaczka, gołębie, przewrócone krzesło - budujesz całą filozofię pamiętania z rzeczy najmniejszych, najbardziej kruchych. Koniec jest świetny - gest cichy, bezimienny, bez widowni jako prawdziwy akt pamięci.

@Migrena Na początku wyjaśniam - nie czytałam wcześniejszych komentarzy, również adautorskich, aby niczym się nie sugerować. Więc może mój komentarz będzie "oderwany" ale ja tak to czuję. Bardzo podoba mi się subtelność wiersza połączona z jego egzystencjalnym charakterem i metafizyką. Działa obrazami pełnymi ciszy i powolnego zacierania się granic. Piękne słowa - "nie ma ciebie , więc nie ma mnie" - pokazują tak głęboką relację, że miłość istnieje jako czysta energia i nie potrzebuje działań ze strony człowieka. Czas jest niemożliwy do uchwycenia a przestrzeń jest niemal próżnią. Urzekł mnie paradoks - "cień nie ma się gdzie położyć", bo nie ma już żadnej stałej powierzchni. :) W puencie czuje się niepewność. Z jednej strony po końcu świata - zdolność do odczuwania jest nieśmiertelna, ale z drugiej - to, co czuje, to nie człowiek, a jedynie echo kogoś, kto dawno odszedł. Wyśmienity tekst!

@Waldemar_Talar_Talar Wiersz dotyka czegoś bardzo ludzkiego - dylematu między prawdą niszczącą a kłamstwem podtrzymującym. Metafora mostu jest świetna. Szczególnie podoba mi się brak odpowiedzi . Ból sumienia musi każdy sam łagodzić. Pozdrawiam.

@Mitylene Jest w tym wierszu coś bardzo współczesnego i jednocześnie ponadczasowego - samotność w tłumie i piękno, które zostało skradzione. Ten ostatni obraz ze smartfonami robi wrażenie. Fantastyczne zdjęcie. :)

@andrew To piękny, subtelny wiersz. Tramwaje jako metafora mijania się - świetne! Bliskość trasy, a jednak brak prawdziwego spotkania. Przełom oddany jest środkami czysto zmysłowymi - sukienka, oddech, rumieniec. :))

@Achilles_Rasti Twój wiersz uderza w niezwykle czułą strunę - moment, w którym przypadkowy bodziec (głos nieznajomej) burzy pozorny spokój i wywołuje lawinę wspomnień, tęsknoty i bólu. Puenta z „obcym aniołem” robi ogromne wrażenie.

@iwonaroma Świetna gra słów na końcu - "od nowa - ja nowa - odnowa". Zgliszcza okazują się nie tylko końcem, ale przede wszystkim czystą kartą. To potrójne odrodzenie w finale bardzo podnosi na duchu. Fajny rytm. Po prostu czysta poetycka esencja. :)

@Łukasz Lewandowski Piękny, choć bolesny utwór. Bardzo trafia do mnie ta metafora odklejającego się plastra i wyschniętej pestki - świetnie oddaje moment, w którym idealny obraz bliskiej osoby pęka, odsłaniając trudną prawdę.

@Alicja_Wysocka Zmieniłam, przepraszam za bezmyślność. :)