Berenika97

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Więc będę "ozłocona". :) Ciekawe, czym jest pisanie? :)

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! To piękne, gdy odczytujesz dokładnie to napięcie, które próbowałam uchwycić. Ta granica między zachwytem a lękiem, między doskonałością a surowością - dziękuję, że ją dostrzegłeś. Bardzo mi to dużo daje! Pozdrawiam serdecznie. :)

@Starzec Promocja - klasyczna pułapka. :)

@Starzec Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. @Alicja_WysockaBardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) Pewnie miałaś wymagania zbyt wielkie - wiersz się spalił, choć starał się wielce.

@bazyl_prost Nie oglądam mangi ani innych seriali anime. A co do ceramiki - mam w domu wiele przedmiotów wykonanych na kole garncarskim przez zdolne ręce artysty. :) I żaden z tych przedmiotów jeszcze nie popękał.

@hollow man „Od Chanel do paczuli " i bardzo poważny temat - cała kobieta w jednym wierszu. Aksamit słów idealnie dopasowany do aksamitu róży. Podoba mi się :)

@bazyl_prost Nie musisz się przymilać, wiem, że przymilanie nie leży w Twojej naturze. Bo właściwie po co się przymilać - noosfera, eter, astral - i tak skończysz na tym że materia ma duszę. :)

@Lenore Grey To się czyta jak sen, który pamięta się tylko przez chwilę po przebudzeniu. To wiersz z bardzo gęstą, oniryczną atmosferą, podoba mi się. :)

@hollow man Nie wiem czy poezja, ale bronię fizyki. :)

@Waldemar_Talar_Talar Też czekam na pachnącą trawę i ciepły wiatr. :) Ciepły Twój wiersz, taki optymistyczny, że chche się żyć. Pozdrawiam.

@bazyl_prost Interesujące - to trochę bliskie panpsychizmowi albo Teilhardowi de Chardin z jego noosferą. Myślisz o tym bardziej naukowo czy duchowo?

@Alicja_Wysocka To kapitalna igraszka z oczekiwaniami czytelnika! Przez większość tekstu byłam przekonana o intymnej relacji z drugim człowiekiem. :) Puenta sprawiła, że chce się przeczytać całość jeszcze raz, tym razem z uśmiechem. Fraza o byciu wiernym „od początku dorosłego życia” nadaje kubkowi rangę niemal życiowego partnera. To bardzo trafna obserwacja tego, jak przywiązujemy się do przedmiotów, które towarzyszą nam w chwilach przemyśleń. Tytuł „a wszystko przez kota” dodaje całości trzecie dno. Czy to kot stłukł poprzedni kubek, wymuszając tę nową „miłość”? To świetny, niedopowiedziany element. Bardzo sympatycznie i świetnie napisane. ! Gdzieś czytałam o kubku bez ucha - jeżeli chcesz ze mnie pić, musisz mnie objąć. :)

@bazyl_prost fizyka nie kłamie nigdy człowiek kłamie zawsze przynajmniej trochę prawo ciążenia nie negocjuje nie ma nastroju nie jest zmęczone to człowiek wymyślił niezdrowe nowości fizyka tylko opisała możliwości ceramika pęka według praw które istniały przed człowiekiem śnieg pada doskonale bez naszej zgody bez naszego rozumienia miserere mihi - bo mądrość fizyki jest zimna fizyka jest nieograniczenie obojętna i w tej obojętności więcej prawdy niż we wszystkich słowach jakie człowiek kiedykolwiek wypowiedział

@Ignis Wiersz ujmuje swoją szczerością - prowadzi czytelnika przez emocjonalny łuk od paraliżującego lęku do spokojnej odwagi.

@petros Metafora biletu nieskasowanego to trafny obraz miłości w trybie zawieszenia. Rozkładasz mechanizm auto-sabotażu, tę wojnę między zachwytem a rachunkowością uczuć. To wiersz zbudowany na paradoksach - czułość i ucieczka, tęsknota i bilans strat, bliskość i drzwi niedomknięte. „Serce w trybie podglądu" to obraz, który długo zostaje, bo język balansuje tu między liryką a ironią i właśnie w tym napięciu tkwi siła tego świetnego tekstu.

@Simon Tracy No tak, ale miałam nadzieję, że trochę znajdę w tym utworze nadziei. A właściwie to szukałam jej trochę na siłę. :)

Nie ma mowy! Więc milczę i piszę.

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Takie słowa dają skrzydła i motywują do dalszego pisania. Serdecznie pozdrawiam. :) @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Nie ma żadnego "za późno" - bardzo Cię rozumiem w tej kwestii. Dziękuję za komentarz. To, co piszesz o prawdzie, która nie paraliżuje, ale zmienia oddech i spojrzenie - tak, właśnie o tym chciałam pisać. Nie o prawdzie, która przygniata, ale o tej, która zmusza do ruchu. "Spotykać ją krok po kroku, wchodząc w jej ocean" - pięknie to ujęłaś - piękniej niż ja w wierszu. Serdecznie pozdrawiam. :) @[email protected] Serdecznie dziękuję i pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Dziękuję za informację, właściwie to podejrzewałam, że tak było. Ale nie zanałam tego wątku w historii.

@Stukacz Bardzo mi się podoba, przyjemnie się słucha. :) Pozdrawiam.

@APM Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Charismafilos Tym razem nie obiecuję! :) Lubię filozofię, metafizykę - może za jakiś czas. :)

@truesirex To mocny, gęsty od znaczeń tekst. Niesamowite, jak sprawnie przeplatasz neurobiologię z egzystencjalnym bólem. Metafora "prochów Schwanna" (komórek osłonkowych nerwów) w kontekście syren alarmowych genialnie oddaje poczucie fizycznego rozpadu więzi ze światem. To wiersz o "krótkim spięciu" w samym jądrze tożsamości. Surowy, precyzyjny i bardzo sugestywny. No chyba, że jestem w dużym błędzie. :) Muzyka rzeczywiście dobrze dobrana.

@Charismafilos No widzisz, jak można z tematem "prawda" dochodzić do przeróżnych wniosków , przez wszystkie nauki, do wiary. Ciekawy temat - jak nieskończony ocean.

@Simon Tracy No tak, a ja wyobraziłam sobie, że kruk zaniósł różę i duszę poety do nieskończoności. Chyba doszukiwałam się jakiejś nadziei.