Berenika97

@AgnieszkaJakiel Poruszyło mnie to "rozsznurowanie przestrzeni" pod koniec. Zaczynamy od pośpiechu i zdyszania, a kończymy w miejscu, gdzie czas przestaje zajmować miejsce... Niezwykły zapis spotkania - z drugim człowiekiem, ale też z jakąś uniwersalną łagodnością losu.

@andrew Zaskoczyło mnie to przejście od kojącego szumu morza do refleksji o dinozaurach i zagładzie. To zestawienie sprawia, że wiersz przestaje być tylko "morski", a staje się niepokojącym pytaniem o naszą własną obecność tutaj. Bardzo daje do myślenia.

@vioara stelelor Piękne świadectwo tego, że miłość to nie tylko wielkie gesty, ale też ta codzienna, trudna obecność, która w nocy zamienia się w najczulszą poezję. Ten "maleńki kluczyk" to świetna metafora - każdy z nas potrzebuje takiego przejścia do baśni po ciężkim dniu.

@lena2_ Niezwykle trafna diagnoza naszej codzienności. Często szukamy ratunku w kimś innym, zapominając, że to nasze własne życie jest tym pierwszym, które domaga się czułości. Ta puenta powinna być przypominajką dla każdego z nas.

@bazyl_prost Dziękuję! Czajnik wyłączony. Czekam na przypływ. Prawda rzadko bywa letnia. Albo parzy, albo orzeźwia. :) @bazyl_prost twoje haiku jest również bez wyrazu to nie haiku :) Czy chodziło Ci o produkt haikopodobny? @Annie Bardzo dziękuję! To prawda, to jedna z najtrudniejszych form. Ale to zmuszanie się do kondensacji myśli ma w sobie coś medytacyjnego. Serdecznie pozdrawiam. :) @Christine Bardzo dziękuję! Masz rację! Wykorzystałam tu podwójne znaczenie słowa " wyraz" . :) Serdecznie pozdrawiam. :) @bazyl_prost O! I jest haiku! Są wszystkie wyrazy. A czy ma wyraz literacki - to ocenią czytelnicy. :) Pozdrawiam. @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Właśnie zawsze się tego, niepoliczalnego wyrazu obawiam. Ale będę próbować :) Serdecznie pozdrawiam. :) @violetta @Marek.zak1 Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Nata_Kruk Serdecznie dziękuję! To naprawdę mobilizujące słowa. Serdeczności :)))

@lena2_ Bardzo dziękuję! To dla mnie ogromnie ważne, że wiersz stworzył tę atmosferę. Te dawne obrzędy miały w sobie coś naprawdę magicznego - tę granicę między światami. Serdecznie pozdrawiam. :) @Annie Bardzo dziękuję! Dokładnie - to był czas, kiedy światy mogły się spotkać. Ta idea zawsze mnie fascynowała i chciałam ją jakoś uchwycić. Serdecznie pozdrawiam. :) @Christine Bardzo dziękuję! Masz rację - te słowiańskie korzenie są fascynujące, a często zapominane. Co do następnych wierszy - zobaczymy, co przyniesie inspiracja. Temat na pewno nie jest wyczerpany :) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Leszczym Nie chowam się - to raczej tak, że jeszcze szukam miejsca, z którego warto wyjść :) Dziękuję za dobre słowo. A co do goryczy - ona przychodzi z czasem, jak zmarszczki, których się nie planowało. Rozumiem to twoje wrażenie, że wiele rzeczy chodzi nie tak, jak powinno. Ja też to czuję - tylko nie zawsze wiem, jak powinno wyglądać to „inaczej". Czasem myślę, że po prostu nie mamy instrukcji obsługi do świata, a wszystko próbujemy poskładać na wyczucie. Ale masz rację - radość się przydaje. I tworzenie też. Nawet jeśli to tylko próby, szkice, coś niedokończonego. :)

@leszek piotr laskowski Lubię metafizyczne i surrealistyczne teksty. Szczególnie urzekło mnie to - "Wystarczy oddech, miękki jak mech na skraju lasu, gdzie czas nie ma zegarka" - jakby cała filozofia mindfulness zamknęła się w jednym obrazie, bez patosu, z czułością. "Rozszczelniło mi dzień. Czuję tę pauzę między uderzeniami serca". Piękne. Pozdrawiam.

@Leszczym Ależ komplementy! Nie wiem, gdzie się schować. :) A o goryczy - Goryczą jeszcze nie pachnę, bo życie mnie ledwo dotknęło. Mam myśli - te lekkie, te łagodne, co w głowie jak ptaki przysiadły.

Napisałam haiku, ale jest pozbawione wyrazu.

@Leszczym Mam ładny widok z okna, na patio i ogród. Po zastanowieniu się, myślę, że najbardziej to wołają ptaki, koty, i każdy, kto jest częścią tej ogrodowej sceny - żywy i nieżywy, realny i wyobrażony. "Wołają" swoją obecnością, zapraszają do kontemplacji tego, co "bardzo bardzo" lub skoro dzień jest "bardzo bardzo", to woła się tam "ależ ależ ależ" - jak echo zdziwienia, zachwytu lub zniecierpliwienia. To może być wołanie do kogoś, kto ma przyjść, lub do samego ogrodu, który słucha. Wiele możliwości - miałeś rację! Pozdrawiam. :)

@Rafael Marius Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@MIROSŁAW C. Ślęża i Golgota w jednym wierszu - pogańskie i chrześcijańskie, stare i jeszcze starsze. Czuć, że to nie jest tylko krajobraz, ale mapa wewnętrzna. Jak zapis pielgrzymki do siebie.

@iwonaroma Trzymanie węża pod szpilką to genialny kompromis - niby blisko serca (bo kochasz), ale jednak bliżej podłogi (bo życie Ci miłe). :)

@KOBIETA Zamieć minie, linie wrócą - niektóre głosy nie potrzebują łącza. :)

@Czarek Płatak Twój wiersz jest niezwykły. Tu miesza się sacrum z fizjologią. Pierwsza strofa narzuca ton religijny, ale jest to religijność „wydychana”. To piękna metafora - modlitwa nie dzieje się w słowach, ale w samym biologicznym trwaniu. „miłość z nas wycieka na łąkach , bez kwiatów” - najbardziej pesymistyczny moment wiersza. Miłość nie jest tu radosnym dawaniem, lecz „wyciekaniem” - powolną utratą energii lub substancji życiowej. Łąka bez kwiatów to obraz jałowości, dekoracja oddarta z piękna. Sugeruje to relację, która dzieje się w trudnych, nieprzyjaznych warunkach. Ostatni obraz jest najbardziej wstrząsający i paradoksalny - „Lina do tulenia gardeł” - To może być metafora miłości, która jest jednocześnie ratunkiem i pułapką, albo życia, które trzyma nas za gardło, a my i tak chcemy je objąć. To wiersz o intensywności, która graniczy z destrukcją. Zdajesz się mówić, że prawdziwe życie (to „stąd tam”) dzieje się wtedy, gdy przestajemy się chronić, a zaczynamy „pruć całun”, nawet jeśli ceną jest krew na jałowej łące. A może to tylko złudzenie?

@andrew Tyle uczucia w tak niewielu słowach. To niedopowiedziane już dawno... mówi więcej niż cała strofa mogłaby powiedzieć. Subtelnie i czule. Piekny wiersz!

@Annie Słyszę tutaj niepokój - że może to, co bierzemy za rzeczywistość, to tylko dobrze zaprojektowana dekoracja.

@Lemert Tak różnie myślimy o prawdzie - to jest fascynujące. Tu jest zmęczona, bosa, prawie zagubiona - i przez to bardziej prawdziwa niż kiedykolwiek. :)

@vioara stelelor Niezwykle nastrojowy utwór. Czytając go, ma się wrażenie, że świat na chwilę się zatrzymał. Udało Ci się ubrać w słowa tę specyficzną, niemal sakralną ciszę, której tak bardzo potrzebujemy, by dostrzec detale - liść ostróżki czy motyla. Bardzo poruszające i piękne!

@dramatoporanku Rzadko poezja mówi jednocześnie o miłości i o tym, kim chcemy być. Tutaj jedno wynika z drugiego. To ostatnie zdanie - przy brzegu - jest jak oddech po długim nurkowaniu.

@Leszczym Koty, płoty, patio - brzmi jak widok z mojego okna. A co wołało?

@Łukasz Jurczyk Oj, długo! No i z różnych czasów. Niedawno czytałam o Krystynie Skarbek - niezła agentka. :)

@UtratabezStraty Dzięki za miłe słowa, choć z tą "recenzentką" to nieźle przesadziłeś! Prawda jest taka, że jestem po prostu czytelniczką, która marudzi. Zdrowiej szybko i czekam, co tam wymyślisz w VIII części! Pozdrawiam.