Migrena

@viola arvensis dziękuję:) miło się zrobiło:)

„życie zaczyna się wtedy, gdy przestajesz liczyć dni. a miłość gdy przestajesz się bać ognia.” ona pachniała deszczem i młodym liściem on miał w oczach drogę która jeszcze nie znała nazw motor szarpnął jak coś co nie chce już stać w miejscu jak serce które przestało wierzyć w zimę i ruszyli prosto w zielone w jasne w nieznane w ustach mieli śmiech o ostrych krawędziach i smak powietrza po burzy które drapało gardło a między ciałami wiosnę zbyt szybką zbyt żywą żeby ją zatrzymać asfalt płonął pod nimi lepki ciemny pachniał benzyną i wolnością a ich cienie rwały się za nimi jak psy spuszczone z łańcucha jak stare życia które jeszcze próbowały ich dogonić dotykał jej tak jakby świat zaczynał się dopiero pod palcami ona rozrywała go na światło jak wiatr rozrywa gałęzie ich krew nie płynęła szarpała się w żyłach pełna ruchu pełna hałasu bez planu bez mapy bez potem tylko teraz napięte do granic zatrzymali się tam gdzie trawa była ciężka od wilgoci a ziemia oddychała jak zwierzę śmiali się za głośno bez powodu jakby coś w nich pękło i już nie chciało się skleić kładli się w słońcu jakby mogli je zużyć do końca ona miała w dłoniach cały kwiecień zmięty żywy prawdziwy on oddawał jej każdy oddech jak coś czego nie da się odzyskać nie pytali dokąd nie pytali ile nie pytali czy bo wszystko działo się teraz za szybko za bardzo wiatr przesuwał im dni po skórze zostawiając ślady słońce zapisywało ich ciała w języku który nie potrzebuje tłumaczenia a noc kiedy przyszła nie była końcem była ciemniejszym początkiem zasnęli spleceni jak po ucieczce jak po czymś czego nie da się cofnąć i nawet jeśli rano rozrzuci ich w różne strony zostanie w nich żar nieczysty żywy nie do ugaszenia bo wszystko co miało się zdarzyć już wdarło im się pod skórą i zostało

@viola arvensis ze mnie poeta słaby ale spróbowałem coby świat nie był jednorodny. poemat i miniaturka poemat nosi płaszcz od burz w kieszeniach chowa tysiąc dróg gdy idzie w piersi ogień mruczy gdy staje świat układa u nóg on jest jak rzeka co nie pyta i tylko woła jeszcze idź ona w kropelce światła skryta z jego milczenia ciszę wić on pisze świat szerokim gestem ona ocala krople chwil on mówi życiu oto jestem ona mu ściera kurz z tych mil choć ona cieniem bywa drogi w jego ogromie łapie ruch on niesie w sobie świat szeroki ona to mały jasny duch bo są istnienia bardzo ciche co z wielkich świateł biorą blask nie chcą nad światem rosnąć pychą lecz iść przy kimś przez długi czas to tyle się napisałem.

@wiedźma bardzo dziękuję:) właśnie wstałem głodny jak wilk:)

@Nata_Kruk piękna młodopolska tęsknota za ciepłem i spokojem. piękny wiersz:)

@hania kluseczka ciekawe kto jest teściową charaGPT? bo Sam Altman jest teściem. chociaż taki wielki prezes może być i jednym i drugim.......chyba może? @Christine Chrissy. kobiety w srednim wieku są fajne:) w ogóle kobiety są fajne:) a Ty jako komentatorka jesteś super fajna:) zresztą Ty to dobrze wiesz:)))) to mnie tylko przychodzi podziękować:) to pięknie dziękuję:))))

@Na liniach czasu a ja z przyjemnością przeczytałem Twój komentarz:) dziękuję:)

@viola arvensis moja ulubiona POETKA. dziękuję za wspaniałą analizę:) za wnikliwość:) za wnioski:) bardzo cenne dla mnie:) pozdrawiam:) @Christine Twój komentarz chwyta za serce! jest świetnie rzeczowy i uroczy dla autora. dla mnie:) pięknie dziękuję:) i pozdrawiam oczywiście:)

@Nata_Kruk tak jest Nata! my tutaj w Polsce mamy prędkość liniową z obrotu ziemi nieco ponad 1000 km/godz. gdyby tak nagle ziemia się zatrzymała to my z prędkością tysiąca kilometrów polecimy na wschód. to ja wsiąde w samochód i dużo wolniej pojadę do lasu. po nadzieję. po nowe myśli. po spokój. i wrócę!!!! dziękuję Nata. już jestem pozytywny! ale nie sero, tylko energetycznie:)))) dziękuję i pozdrawiam:) @Christine moja ulubiona komentatorka:))) dziękuję za klimat jaki tworzysz:) za nastrój:) za wszystko:)))))

@Berenika97 ogród - moje marzenie. dziękuję:) @Alicja_Wysocka ale czy łzy to nie paliwo do smutku? łzy to błaganie o ratunek. ale słabe wołanie, bezgłośne, w samotności. a tutaj za oknem kwiaty z kwietnia i błękit......... dziękuję Alu:) @violetta pycha gubi, serce odnajduje:) @Berenika97 biorę Twoje słowa do serca:) działajá jak nitlogliceryna na sterydach :) niech diabli wezmą smutki! jeansy, saksofon, motor.......i jaki ty świecie jesteś piękny:) dzięki Nika:)

@Poet Ka serdeczne dzięki:) @Christine dzień dobry:) mam nadzieję, że w domu już wszystko dobrze:) że kryzys zażegnany:) dziękuję za wspaniały jak zwykle rysunek ze słów mojego wiersza. każde Twoje słowo dodaje mi sił:) pozdrawiam najmilej jak umiem:)

@Berenika97 własnosć okazuje się tu tylko językowym gestem . ciało demaskuje fikcję "moje”, a rzeczy nie dają schronienia, lecz przypominają o wygnaniu z autentycznosci. kubek nie jest przedmiotem, lecz dowodem że byt nie chce się podpisać naszym imieniem. tak Nika Twój wiersz widzę:) czy trafnie?

@violetta bzy - no,no:) poproszę:)

@wiedźma ciepło tu między cyframi . jakby ktoś dodał odrobinę serca do chłodnej kalkulacji. fantastyczny wiersz:)

@Alicja_Wysocka Alu. kalosze na uszach? też uroczo:) małe niebo w kałużach i duża zgoda na zachwyt . coś tu cicho syczy między kroplami, jakby dorosłosć dało się zdjąć razem z butami. i to jest śliczne:)

@Na liniach czasu widać świeże spojrzenie i odwagę w sięganiu po prostą, a trafną metaforę!!! zwykłe pranie zamienia się tu w coś więcej: probę uporządkowania uczuć, które i tak wymykają się kontroli. a jednak jest w tym gest troski bo ktoś je przechował, wygładził, nie wyrzucił. może właśnie to jest najciekawsze: że emocji nie da się "naprawić” ale można je ocalić i zostawic miejsce na ich powrót. ciekawy wiersz:)

@lena2_ najciaśniej siedzi to co nie ma szwów. sumienie nie daje się spruć, więc człowiek próbuje spruć siebie. super:)

@viola arvensis śmieszne jak złoty pińdziesiąt !

ciemność już nas nie skleja rozłazi się pod skórą zostawiłaś we mnie fantomy zamykam je bezimiennie dotyk gnije w pamięci odpada płatami nie ma ciebie woda w czajniku wrze a coś dalej się odrywa mięso nie przyjęło twojego odejścia twoje imię wbite głęboko migruje ciało obce naczynia pękają po cichu kiedyś byliśmy jednym ciężarem teraz rozpadamy się w dwie osobne przepaście dłonie zniknęły ale ucisk trwa zaciska się tam gdzie się kończyłaś jest otwór jałowy bo wszystko już wyciekło ciemność cieńsza teraz ale ostrzejsza przechodzi przeze mnie na wylot i nic się nie kończy zostaje w środku jak miejsce po przejściu i nagle nie było już nawet bólu tylko funkcja

@Waldemar_Talar_Talar epikurejskie carpe diem!!! odrzucasz lęk przed nieznanym skupiając się na jedynej dostępnej opcji - chwili obecnej. szczęście jest tu wynikiem braku niepokoju. trafne i mądre:)

@Lapislazuli lektura hipnotyzująca. dosłownie i w przenosni. fascynujące studium lingwistycznej dominacji. bardzo dobry wiersz:)

@Berenika97 dziękuję, Nika. odbierasz ten wiersz na wysokich rejestrach emocjonalnych. odczytałaś go wspaniale. podoba mi się bardzo Twój komentarz. serdecznie pozdrawiam:)

@Migrena @Aleksander Hoorn, @Lenore Grey, @Poet Ka, @Robert Witold Gorzkowski, @nazwa własna, @Leszek Piotr Laskowski wielkie dzięki:)

@Alicja_Wysocka Alu. to jest bardzo uwaxne odczytanie. jest w tym dokładnie to napiecie które mnie interesowało. między bliskoscią a przekroczeniem . gdzie "ja’ przestaje być szczelne, ale nie znika tylko zmienia swój ciężar.. Alu. odczytałaś mój wiersz bardzo dobrze:) bardzo dziękuję:) @Omagamoga serdeczne dzięki za dociekliwość:) cenny walor:) @Aleksander Hoorn bardzo życzliwy komentarz. dziękuję za tak uwazne i wielowarstwowe odczytanie. szczególnie bliski jest mi trop bezimiennosci jako powrotu do czegoś pierwotnego . choć widzę to mniej jako ‘bycie wszystkim’, a bardziej jako moment zawieszenia formy zanim na nowo się określi. cieszę się tez, że zwróciłes uwagę na rytm bo on, oddech był tu dla mnie ważny . i dzięki za tę koncową uwagę chyba rzeczywiście uczę się większej dyscypliny chociaż broń Boże nie chcę odchodzić od swojej autorskiej mataforyki:) bardzo dziękuję za świetny komentarz:)

@Omagamoga zgoda. w potocznym rozumieniu tak to funkcjonuje. w wierszu ciemnosc nie jest jednak opisem fizyki światła tylko doświadczeniem !!!! dlatego nie mrok