huzarc

Nie zbawię was, nie przyjdę ze słowem włożonym pod język jak złota moneta. Tylko patrzę przez zapadnięte tunele i wizjery naciągnięte na nagość, na pancerną wrażliwość. Nie będę was bronić, skoro nawet nie wiecie, jakie imię ma wasz czas. Ale rozerwę w pięści każdą kurtynę, którą naznaczyliście mi w miejscu powiek. Każde ramię wyciągnięte po ten skrawek ziemi pode mną, naznaczony mi na grób w pętli mego istnienia.

@Berenika97 To bandyci;)

Oczekując na śmierć, z nudów, ze strachu lepię dzieci albo je wycinam. Z pluszowego krzyku odbitego przez okna domów w drzwi otwarte na klucz jak pytania, z krzywego uśmiechu, z poświaty pogardy klejącej się do ekranów, które mrużą pęknięte źrenice we śnie. A potem pójdą zabijać i umierać. Czego my nie zrobiliśmy, kiedy był na to czas – nasz czas.

@hollow man Każda warta ruchu nóg i myśli droga, wiedzie przez pustynię.

@infelia Za psikusy na geografii, wytarmosi za uszy i nie tylko - Pan od Historii.

@Gosława Wyginęli w pokoju;)

@Gosława Wiem, ale powiem;) a kudłatą mam tylko brodę:)

@truesirex Imponujący, pozostawia ślad wymagający dłuższej zadumy nad sensem sakrum w obecnej rzeczywistości.

@Marek.zak1 „Prawda czasu, prawda ekranu”

@Marek.zak1 I takie historie też są, tym bardziej, że rozwiązanie najprostsze dla każdego systemu poszukującego odpowiedzi, są po prostu najlepsze.

@Marek.zak1 Plusy nigdy nie powinny przysłaniać minusów. Pozdrawiam:)

@Gosława Też się zastanawiam, co mi do głowy przyszło:) @Marek.zak1 I miło mi, że sprowokowałem Twój pastisz:) Natomiast moja rodzinna ulicach to ponad setka domów w szeregu i gdy zimą wszyscy odpalili napęd na węgiel to łuny dymu migające w poświatach latarni i odbite od bieli śniegu tworzyły czerwony tunel w powietrzu, jak do piekła. Ale to było kiedyś, w tych gorszych czasach;)

@MIROSŁAW C. Już nie ma takich kamieni i takich drożdży, aby rosło…

Pędzel poranka maluje strzeliste figury dachów, kłęby dymów - czarnymi arabeskami - i cienie ptaków, obranych w kontury. Rozżarzony plaster pastelowego światła krystalizuje się na rubieżach świtu, między mrokiem ziemi a ciemnością nieba. Co ujawni dzień, spalony słońcem, zadżumiony ponurością chmur, obolały starością ziemi, zagubiony wilgocią lasu?

@KOBIETA Dużo tej esencji wycisnęłaś:)

@infelia no właśnie, skoro węgiel zaczyna być towarem zakazanym;)

@beta_b Tak, było to charakterystyczne, patrzyli jako część show bez konsekwencji i ten zanik rozpoznawania konsekwencji, czy nawet czasu, który staje się tylko funkcją wirtualną zaczyna wyznaczać wektory postaw i reakcji. Z drugiej strony, to sterylne wychowanie pozwala snuć przypuszczenie, że duża część z tych osób nigdy nie miała do czynienia z żywym ogniem wcześniej, nigdy nim nie spożyła się, nie użyła zapałek, bo i gdzie, i po co.

@infelia Zima, jaka jest każdy widzi. I byle do wiosny;)

@aniat. Są zawsze drzwi wciąż czekające na otworzenie, szczególnie te pominięte:)

@beta_b Świat przybrał pozy sztuczności, pustych obietnic i wymagań - obiecuję się szczęście, pod warunkiem braku zastosowania się nad tym, czym ono jest, a czym nie. Wiersz Twój zatrzymuje i nakazuje się na tym zastanowić właśnie.

@Amber Na przekór i wbrew, bunt zamknięty w słowie delikatnym, miękkim a jednocześnie bardzo głębokim.

@hollow man gdyby prawo miało jeszcze znaczenie;)

@Berenika97 Wiersz przemawiając językiem emocji od lękliwego grania na remis, przez metaforę buntu i odwagi, korzeń dążenie do zachowania stanu równowagi. Wszystko zaś opisane przez metaforę szachów jako wielkiej gry.

@Trollformel urywki, pełne znaczenia, odruchy ciała i infrastruktura rzeczywistości.

@Marek.zak1 Wiem, może być różnie. dziękuję za wizytę:) @Berenika97 Rzadko coś jest oczywiste, rzeczywistość taka nie jest, ale zawszę bardzo fizjologicznie prawdziwe. Dziękuję za odwiedziny:)@hollow man czy ja wiem, czy on wie o czym śpiewa;) dzięki za wizytę:)