huzarc

@Berenika97 Niezwykle esencjonalne, kipiące treścią i nastrojem obrazy. Pięknie napisana historia obecności, wbrew przemijaniu.

@beta_b Wielka tajemnica wieczności, nierozstrzygalna.

@MIROSŁAW C. Mocne, autentyczne zderzenie z bezdomnością, którą można odmieniać na wiele sposobów i na wiele przypadków.

@APM Maszynista jedzie w osobnym, niedostępnym wagonie i nigdy nie słyszy:) Ładnie poprowadzone metafory ludzkiego losu w kolejowej oprawie.

@Radosław Empatia okazuje się czymś bardzo kosztownym, a zarazem wyczerpującym, zużytym, wtórnym. Wiersz lapidarny, ale mocny i głęboki.

Skoro zawsze tak było, to dlaczego teraz ma być inaczej? Algorytm jak całun okryje zarodek śmierci z równą czułością, co pomazaniec wyciśnięty przez mistrza ze świstu błyskawicy, w jej żylastym impulsie agonii. Czarne niebo niesie prawdę, białe — tylko nieznośność.

@kasia652 W pewnym sensie - brawurowo…

@beta_b Wszystko mija, ale może kiedyś technologia to zmieni na tyle, że czas będzie miał zupełnie inne znaczenie niż teraz. Ale na razie pozostaje nam w sztafecie pokoleń zrobić swoje.

@Tectosmith Niby się gra, ale wynik jest wiadomy. Po prostu gra się z przyzwyczajenia, dla zabicia czasu.

@violetta Dlatego coraz więcej ludzi żyje poza rodziną w sensie tradycyjnym;)@hollow man Bo różnie się pisze;) a ten świat czyta się coraz gorzej.

@infelia Aby ktoś mógł bujać czołem wysoko i bosą stopą macać świat, ktoś inny musi ścierą to niebo przecierać, a miotłą dróżki omiatać. I tak to działa.

@widelec Ten wiersz zawiera w sobie sobie czułą, ironicznie wycofaną intymność zawierającą jednocześnie manifest ludzi z „bańki”, którzy wolą ogień i rysunki na ścianach niż asfaltowane drogi cudzych ambicji. Oni kontra my w , ale pisane z mądrą autoironią.

@violetta Jak jest ona na miarę potrzeb, a nie samych trosk, czy rozczarowań.

Krzyś już został ubrany w mundur, zmężniał, bo za Stumilowym Lasem jest jednak świat, ten w bólu prawdziwy, toczony w szczękach żelaznej cygi, między przelotem zegara a pogonią umierania. A wy nadal wierzycie w pluszowe zwierzątka w fugach drzew i w malutki rozumek, który jest odpowiedzią na świat wbity wenflonem w obieg materii.

@Berenika97 Śpieszmy się żyć…

@KOBIETA Takie szeroko zamknięte…

@KOBIETA Czasem go rozbrajam i rozbieram z czerni;)

@Czarek Płatak Bardzo mi miło, że tak na niego spojrzałeś:) dziękuję @bazyl_prost być może ;)

@hollow man ale nieskończoność nie potrafi zrezygnować z bezmiaru:) @KOBIETA wiersz, czy oczy:)

@Berenika97 Pustka zarasta chwilami, a potem milczeniem i zapomnieniem. Dla historii jesteśmy anonimowi, tylko bliscy potrafią pamiętać o nas.

@MIROSŁAW C. Żywica rodzi się na pyle, wymiecionym z wnętrza wygasłych wulkanów, na którym wyrosły lasy. A człowiek jest uzupełnieniem krajobrazu, nosicielem historii której przedmioty i natura są jej świadkami. Tak sobie ten wiersz czytam:)

@KOBIETA czasami ta przestrzeń zachodzi mroczkami, jak kratery wypełniają się lawą…

@hollow man zawsze jest ten pierwszy raz;)

Zaczyna się od barwy w pękniętej krawędzi oka, rośnie w twarz na tle horyzontu, unosi się wielkim błękitem, leci ponad planety, ku gwiazdom, przez galaktykę i jej stada, lśniąc mozaiką mroku i światła, w bezmiarze nieskończoności, przenika splątania, bąble, węzły i niedomknięte struny, rosnąc w pęknięcia, przełamujące załamania i neurony. I wraca do barwy. I oka.

@Alicja_Wysocka Co złego to nie ja:)