Ranking

Miasto zamarzło w nocy. Biała Królowa trzyma wszystko w garści. Ale oni nie grają w jej grę. Pięciu typów przejęło mój rewir - jakby zawsze tu byli. Na śniegu piszą swoje prawo - krzywo i krótko. Wolne duchy z cynicznymi pyskami. Wiedzą ile kosztuje przeżycie i komu wolno ufać. Nie chcą, żebym trzymała ich na smyczy. Złote klatki są dla ludzi, którzy wierzą w układy. Oni chcą jedzenia i dachu - czystej transakcji. Jestem im potrzebna jak alibi. Czułość? Śmieją się pod wąsami. Ich wzrok to przesłuchanie pod gołą żarówką - zimny, świdrujący, pełen żądań. Włamują się do mojej głowy bez wytrychu, wdrapują się po gzymsach duszy. Aż wreszcie wyciągają na światło to, co chowam najgłębiej - moje miauczące wyrzuty sumienia.

roztańczona nosi suknię z mchu i gwiezdnego pyłu zbiera guziki zgubione na rozstajach dróg i łączy je w pary z pętelkami mieszka na palmie, która czasem odbija by czas płynął wspak twierdzi, że podglądają ją szpar gały a gdy zapytasz ją o drogę wskazuje na chmury mówiąc, że tam są miasta zbudowane ze śpiewu wróżek gdy księżyc czasem wpada do rzeki z krzykiem biegnie na ratunek mieszka gdziekolwiek samotnie lub otoczona małymi serduszkami zostawia świat za sobą by pogrążyć się we własnym dziwność to jej schron jej ojczyzna __ 7 stycznia obchodzimy Dzień Dziwaka😉

popołudniową porą na ławce, nie najśmielszy tak grzecznie mnie zaczepił niedokończony wierszyk. ubrany w cztery zwrotki, na nogach zgrabne rymy, nieśmiało mówi do mnie: - wiesz, nie mam puenty, wymyśl. kolejna wiosna mija chcę miniaturki dzieci, i cały czas się martwię bo nie mam ich z kim sklecić! Więc mówię tak do niego: cóż do stracenia miałam, - gdybym cię choć troszeczkę… to może bym została? * reszty się już domyślcie nie będę paplać przecież, że puenta jest szczęśliwa, a wiersz? jak nikt na świecie.

Oczekując na śmierć, z nudów, ze strachu lepię dzieci albo je wycinam. Z pluszowego krzyku odbitego przez okna domów w drzwi otwarte na klucz jak pytania, z krzywego uśmiechu, z poświaty pogardy klejącej się do ekranów, które mrużą pęknięte źrenice we śnie. A potem pójdą zabijać i umierać. Czego my nie zrobiliśmy, kiedy był na to czas – nasz czas.

Siłaczka Wszystko wciska mi się do głowy Niezapłacone rachunki Niepodlane kwiaty Pranie Spacer Joga i gimnastyka Suplementy, szklanka wody Terminy lekarskie rodziców Pytania dzieci Rozlane mleko Nienapisane wiersze Do koloru do wyboru pięknie czarno-białe Otwieram oczy Słońce wyciskam jak cytrynę Łzami krwawię poranek Uśmiechem zabijam smutek jak muchę na parapecie.

Gdzie strzeliste sosny nie sięgają błękitu nawoływaniem nocnego ptaka, porzucam fałszywe jabłko na śniegu. Podziwiam rozbielony szkarłat chmury. W ogniu krwi, na dachu świata moje anioły i kruki rozszarpują twoje popieprzone serce.!

Tutaj nie można łowić. Więc może Pan zostawić w torbie swoje wędki i przynęty. Tak te sztuczne jak i naturalne. Żywe i martwe. W tej rzece jest tyle zbyt cennych ryb, nie można ich brutalnie schwytać na haczyk, wyrwać z błękitnej, czystej toni. Z ich uporządkowanego, rybiego, podwodnego świata. To nieludzkie. Polować na bezbronnych. Najlepiej jeśli w ogóle pan odejdzie. Ale ja nie jestem wędkarzem. Siadam nad brzegiem jedynie po to by odpocząć w cieniu drzew, by zastanowić się nad sobą i życiem. Wyborami na które i tak nie mam wpływu. Czasami przeklinam los. Wyrzutka i odszczepieńca. Dziwne, że w ogóle mnie zauważono, bo najczęściej omija się mnie jak śmiecia. Krzywią się twarze przechodniów, jestem zrównany do roli ciemnych zaułków najgorszych, miejskich ulic. Śmierdzących od pijackich posiedzeń. Zanieczyszczonych workami zgniłych resztek, pudłami pustymi jak oczy bezdomnych, którzy leżą na tej upodlonej nędzą włości, błagając o łyk wódki, działkę lub śmierć. Deszcz pada mi na głowę, lecz nie zmywa za sobą grzechu człowieczeństwa. Grzmoty biją wokół mnie, gdy ledwie żyw sunę pod most by rozpalić zamokniętymi zapałkami choć jeden płomyk nadziei. Płomień opala mi palce. A ja widzę w jego wnętrzu dom. Nie ten, który niegdyś miałem. Klatkę dysfunkcji. Pijaństwa, przemocy i zimnej obojętności. A prawdziwy. Poczęty we śnie. Otoczony miłością i zrozumieniem. Spokojną rozmową i wsparciem. A potem uświadamiam sobie, że to było tylko złudzenie. Znów przespałem noc. I nastał już koszmar dnia. Zmarnowanego życia. To kim pan wreszcie jest? Jestem nikim. Poetą. Wspomnieniem. Moją wędką są długopis i zeszyt. Przynętą wiersze. Wie Pan jak to jest. Wędka z marchewką u końca sznurka. Lecz ja muszę i zawsze chciałem być sam. Tak jak tu nad rzeką. Lecz widzi Pan, trawi mnie choroba umysłu i duszy. Jej nieuleczalnym objawem jest wena. Stąd te wszystkie nieplanowane przynęty na ludzi, którzy jeszcze potrafią współodczuwać. Da pan wiarę, że nie miałem w życiu innej kobiety niż poetki? Uzależniam je. A one mnie. Niszczymy się wierszami nawzajem. Tniemy się słowem. Trujemy rymem. A celem naszym nie jest miłość a wolność. A potem gdy wizję naszych dzieł się bezpowrotnie rozchodzą. To wracam pod most, na ławkę czy do noclegowni. I piszę znów. Nie z potrzeby wyrzucenia z siebie uczuć a z choroby umysłu. Przekleństwa poetyckiego. Nieznajomy wskazał kogoś na ścieżce opodal bulwaru. Ta panna przysłuchuję się nam i patrzy na pana jak w obrazek. Wygląda jak śmierć. Przyszła wreszcie po pana. Wiele już podobnych śmierci przeżyłem. Obawiam się za każdym razem, nie lądując finalnie w kostnicy, że jestem nieśmiertelny, bo nie umrze z miłości ten co w nią nie wierzy. Jeśli nie wierzyć w demony to one nie mogą nas opętać. A ona, wierzy i w miłość i w demony. Zakochała się w demonicznej postaci poety. Tak naprawdę kocha jego wiersze nie ciało. Bo ciała nie ma. Jest tylko wspomnienie. I rany na kartkach zadane długopisem. Uzależniły ją. Stygmatyzują ją, każda z osobna pod postacią blizn na przegubach. https://youtu.be/1YhR5UfaAzM?si=tEM4iH2L9oX92HPT

lubię uśmiechnięte chwile łzy szczęściem wywołane gdy w wierszu echo z wiatrem rozmawia głupią minę śmierci która z życiem przegrywa widok krwi którą ktoś honorowo oddaje kochanków którzy księżyca się nie wstydzą radość dzieci wołających mamo lub tato lubię tych co znajdują czas dla starszych umieją mówić o miłości nie udawanym słowem ja na te lubienia nic nie poradzę - bo taki już jestem na ich tle zwariowany

po długiej krętej i wyboistej drodze dotarłem do miejsca w którym serca łączą się z niebem i tak jak przed laty z ustami przyklejonymi do szyby poprosiłem o ciastko z kremem

Znam twe inicjały — ponadto: wiesz, że nic. Jednak… wyobrażam sobie, jak w tej mgłą osnutej dobie ściągasz rękawiczki — by wysmukłą dłonią wskazać mi nasze wieżyczki.

byłaś byłem byliśmy niebo pełne gwiazd a dziś dziś takie puste smutne patrzę codziennie może znów... zabłyśnie blaskiem 1.2026 andrew

z każdej drogi wracam do domu który czeka jakby brał mnie w ramiona chociaż często już nikogo w nim nie ma lecz to miejsce wciąż pamięta wszystkich

Sułtan pięknie wysublimowanej poezji. Faraon wzruszających utworów, które tak za serce. Król facebooka na blokach i w oknach i za przepierzeniami oraz ta mniejsza, gorsza, słabsza i zupełnie wcale nie aż taka druga połówka. Warszawa – Stegny, 05.01.2026r.

Dotąd zwaśnieni sąsiedzi o miedzę, Jak przesiedleńcy z Krużewników, W mig chwycili za wiadra z wodą I pognali ratować chałupinkę od pożogi. Nieśli ratunek mimo jęzorów ognia, Mimo belek spadających na głowy. Staruszkowie, przez świat zapomnieni Czekali na ratunek, tracąc dech i życie. Pożar tańczył swój dziki korowód, Chciwymi skokami sięgał strzechy. Woda, choć tak jej niewiele, Niczym deszcz siąpiła i siąpiła. Nikt nie myślał o starych waśniach, O granicach, które dzieliły pola, Tylko o ludzkiej tragedii, bólu I o tych dwojgu, co wzywali pomocy. Aż wreszcie ogień, zmęczony oporem, Skulił się w żar pod sczerniałym dachem. A dym, jak dusza, co odchodzi z ziemi, Wsiąkł w wielką noc nad osadą cichą. I stali razem, zasmoleni, cali w pocie, Patrząc, jak iskry gasną, trzaski ustają, A w zapłakanych twarzach sąsiadów Odbiła się niejedna gorzka łza. Nad ranem dym uniesie się jeszcze lekko, Jakby niósł przebaczenie nad wioską. Cisza rozleje się po zagrodach, psy ucichną, A wiatr przewróci dzielący ludzi płot…

matka dziecku żona mężowi - nawet w ubraniu jest naga nie oceniaj gdy wstyd ukoi - malowała się coraz mocniej dla niego jego chłodnych dłoni cicha noc, święta noc była dla nich gdy boskie ciało spożywali

cała droga gdańsk szczecin calais a później camden cię zasysa kochasz się z mężczyznami pachnącymi diorem ten sam smak przegryzionych warg zasypiasz jestem jeszcze przez chwilę

Nigdy do ciebie zawsze z tobą co zrobię gdy tak się stanie czarną listą obwinę wianek pytanie jesteś wierszem

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Ja mam do czynienia tylko z dachowcami. Moi starsi już sąsiedzi zaopiekowali się bezdomnymi kotami, ale zdrowie im szwankuje i sami potrzebują pomocy. Trzecią zimę wspomagam ich w dokarmianiu kotów, teraz są cztery, w ubiegłym roku była piątka. A koty tak się przyzwyczaiły, że teraz buszują po moim ogrodzie i podwórzu. Czasami czuję się, jakby mnie inwigilowały. Moja przyjaciółka ma domowego kota i on mnie tak nie interesuje, jak te bezpańskie. Mam wrażenie, że one są o wiele bardziej inteligentniejsze i szybciej okazują radość i wdzięczność niż te domowe. Lubię obserwować ich zachowania i charaktery - są bardzo różne. No a co do sumienia - potrafią przyjść pod drzwi, popatrzeć w oczy, pomiauczeć - i już nie mogę się im oprzeć, zdecydowanie biorą mnie na litość, manipulują jak chcą. :))) @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Właśnie się o tym niedawno przekonałam, że to niezwykli manipulatorzy. :) @Alicja_WysockaBardzo dziękuję! Pięknie to ujęłaś - "człowieczeństwo przyłapane na gorącym uczynku". To może być właśnie ta chwila, "bycie" ponad emocjami rozpada się na kawałki. :) @andrew Pięknie to odwróciłeś - z ich perspektywy to wszystko wygląda inaczej. Serdecznie dziękuję! :) @Amber "Sumiennie na sumienie" - świetne! Bardzo dziękuję! :) @lena2_ Bardzo dziękuję! Polubiłam te przemyślne koty. :) Chciałam stworzyć trochę lżejszą atmosferę noir. Masz rację, przy mrozach będzie to poważny problem dla zwierząt. Moje " typki" mają już "dom". :) @hollow man @Simon Tracy @Migrena @piąteprzezdziesiąte Serdecznie dziękuję! :)

wykluczyli cię ze społeczeństwa jak samochód rzęch won ze śródmieścia gdy z oiomu przegnali z sieci prawdę wyprali wierzgaj tak doszczętnie się nie daj przegrać

Staraj się tworzyć więcej niż słowa, kiedy chcesz usiąść, to wyjdź Słuchaj więc serca, gdy boli głowa Pamiętaj, kajdany to mit, w który sami się ubieramy, którym żyjemy, się tłumaczymy, że niedostępne wieże nam dali, a klucz do nich innym wręczyli Pamiętaj, bez wiary nie przejdziesz przez morze, zostanie tylko alkohol i seks Inni o kulach machają ze szczytów, a ty powtarzasz barową pieśń o szczęściarzach, cwaniakach, bogaczach, że winni wszyscy tylko nie ja, i że uczciwość twa nie popłaca, choć pragniesz złota, w szambie masz twarz Staraj się tworzyć więcej niż słowa, oddając serce, zrób kroki dwa, jesteś już trzy mile do przodu i zapomniałeś, czym śmierdział strach Staraj się tworzyć więcej niż słowa Gdy inni milczą, to krzycz Gdy wrzeszczą tłumy, ucieknij, od nowa naucz się cieszyć i żyć Staraj się tworzyć więcej niż słowa, gdyż wiele macek pokrywa Cię, które sprawiają, że trosk Twych głowa już zapomniała, czym dobro jest

są takie drogi które mimo wszystko nie czekają na ugłaskanie

Tak żyć, aby nie rzucać cienia na innych a zarazem nie być w cieniu.

chciałoby się coś wymyślić ale z czego i o czym nie wiem co i po co w rzeczywistym temacie nie uczyli o tym w szkole nudne dwa światy toczą jakiś spór nie wiem po co pewnie po mleko

Koniecznie włóż je na swoje ciało Albo dopadnie cię zimą białą — Letarg bądź dreszcze, do hipotermii. Elizjum, gdy się w nich uprzyjemnić. Stylowe czy też anachroniczne Od femurałów, jegiery śliczniej Niewymownymi zwane (rozporek). Ych — pod pończochy, gdy żeński człowiek.

Moje myśli krążą po orbitach Chociaż stoję niedbale gdzieś w kącie Błądzą w gwiazdach Giną w chmurach Lecą I dryfują w kosmicznych niebytach Moje czyny nic nie znaczą dla świata Nie wiem nawet czy znaczą Coś dla mnie Stoję czasem jak zaczarowana zadziwiona Urzeczona przesadnie Moje słowa czasami są nieme Szybkie zdania poskładane gdzieś w głowie A pojawia sie tak nie może nie wiem Moze kiedyś to wszystko wypowiem Jestem sobie trochę i nie jestem Taka sobie nie wiem po co I czemu Może kiedyś gdzieś znajdę odpowiedź Wtedy zniknę ale tak po mojemu

o bólu który uciekł o zapomniany terminie o wielki luzie który kończy się śmiercią o gro w strzelankę gińcie w przepaści w dreszczach po wódce tońcie niech nic nie dotknie krzywdy nawet sen auuu.

Patrzę w niebo wokół mnie mrugają fajerwerki jest ich dużo są wszędzie Wokół Mnie gdy tak oglądam je zaczynam czuć lęk, strach pragnienie na lepsze jutro chce na następny dzień obudzić się i zapomnieć zapomnieć o tym co było rok temu O tym źle smutku i strachu chce by następny rok byk miękki jak z piachu patrząc w niebo w oczach zbierają mi się lzy wspomnienia latają mi przed oczami ale czy miniony rok da się skończyć łzami? mamy się przecież cieszyć radować i bawić z myślą ”jutro uda mi się to wszystko naprawić” lecz płaczem rok jest skończyć łatwo melancholią wraca zawsze co roku powoduje łzy a nie uwalnia z amoku…

dużo w życiu spotkał zła kłamstw bólu chorób oraz odejść łez i fałszywych uśmiechów dużo w życiu widział łąk kwitnących sadów bzów maków burz wiatrów także mgieł lecz jednego po drodze do tej pory ile żyje jeszcze nie spotkał ani nie zobaczył ale tak prawdziwie nie zamkniętymi oczami na żywo uczciwie tego co wymyślił życie i śmierć

Przedstawiam Eulogium. EULOGIUM https://robertwarchal.wixsite.com/my-site

na podstawie mojej relacji ze swoimi rówieśnikami to dziwne uczucie a tak pożądane pragnienie bliskości graniczy z samobójstwem jak opuchem w serce zamazane tło a jednak skurcz w podbrzuszu syndrom sztokcholmski często wybiera samotność to dziene uczucie kochać zagrożenie zdejmować buty gdy wokół włosy kaktusa żal nie pogłaskać ciepło na dłoniech nie budzi obawy a mroźne spojrzenie rozpala swą nienawiścią do granic absurdalnej miłości samotność i samobójstwo synowie miłości zapłodnione przez codzienność Klaudia Gasztold

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję!! Pozdrawiam serdecznie @Berenika97 Dziękuje bardzo za ten komentarz :) Cieszę się że metafory się podobają. :)) Dziękuję również za przesłuchanie utworu Pozdrawiam serdecznie @KOBIETA Twoja interpretacja jak zawsze prawidłowa :)) dziękuje niezmiernie za lekturę haha Cieszę się że przesłuchałaś piosenkę :)) (ostatnio słucham jej w kółko uwielbiam długie utwory bo można się wyciszyć przez dłuższy czas haha) Pozdrawiam również bardzo :))

powiedz czego szukasz synu czy w drodze do damaszku znajdziesz odpowiedzi na pytania których nie zadałem sam dobrze wiesz jak zaciskać gardło jak oddzielać słowa od emocji nie ciebie uczyć jak uprawiać głazy nisko dziś słońce jak tamtej zimy gdy opuszczałem spopielony dom może zbudujesz go w sobie na tej pustyni

zapachem pelargonii, ze śnieżnego welonu marzeń wyrwana - przyszłość osiada na parapecie woda odcina welon aby ugasić pragnienie roślin jak dobrze że zakorzeniasz mnie w obecność, nurtem tych najbliższych potrzeb

Witaj - fakt - nie zamyka - miło że czytasz - dziękuje - Pzdr. Witaj - masz rację doświadcza - pomaga budować lepszą przyszłość - Pzdr.serdecznie. Witam - twoja racja - ludzką rzeczą jest błądzenie - dzięki za przeczytanie - Pzdr.serdecznie @Rafael Marius - @huzarc - dzięki -

@violetta Dziękuję.@Charismafilos Zapytam filozofa. :)

@violetta o nie! To ja się wyprowadzam ! Do Ojmiakon :) tam prognozy są obiecujące…w granicach -40 stopni do kwietnia. Moje klimaty! ;)

@KOBIETA na to wygląda, a my takie żywe:)

@violetta nie mam pojęcia! Moim zdaniem zapadła wieczna zima …;)

super wiersz bardzo mi się podoba pożar można tu traktować jak przykład wspólnego wroga który często łączy ludzi

@violetta nie rozumiem ale to optymistyczne

@KOBIETApoezja emocji:)

@KOBIETA zacne! choć z ubiegłego wieku ;) Dziękuję :)

@Lenore Grey niezmiernie dużo treści w tych niewielu słowach :) nie da się odejść, bez przystanięcia :)

Jesteśmy prości Idziemy w gości Bóg w dom! Gość w dom! Uciekamy przed Głosem naszej świadomości W odstawkę I na boczny tor Bo niebo Przed nami ukryło się

@Berenika97 Dziękuję, Bereniko. Jak zwykle wnikliwie.

Obiecujemy bajki szyte na miarę, miękki rozwój, gładkie słowa, estetyczny umysł i ciało karmione ambicją dorosłych. Algorytm wybiera historie, wie lepiej, co dziecko powinno śnić, gdy rodzic przewraca strony, jak instrukcję życia. Intelektualizacja zastąpi oddech, choć jeszcze słychać łkania słownej masturbacji, której dziecko nie rozumie. Nowy Rok w Crans-Montana skończył się ogniem i hałasem, jakby to wystarczyło, żeby uwierzyć w nowy początek. A tym czasem życie płynie, nie wymagając myślenia. alternatywnie: A tymczasem życie płynie, nie pytając, kto jeszcze potrafi myśleć poza algorytmem.

@Berenika97 Bereniko, dziękuję za komentarz. Mam od kilku dni taki nastrój, jakby ktoś całował mnie codziennie w serce, serdeczności dla Ciebie oraz @APM dziękuję za odcisk czytania :)

@infelia Teraz to "błazen klasowy" :) "Śmieszek" brzmi sympatyczniej, chociaż takie osoby skrywają często swój mrok. Pozdrawiam.

@truesirex Mocny tekst. Ta metafora fotografii, która zamiast jasności odsłania tylko "brud każdego odcienia" - bolesna diagnoza. Świetne połączenie "zakładu Pascala" z procesem wywoływania zdjęcia. I te paznokcie jako klamra - symbol fizycznego zniszczenia w próbie "przejrzenia siebie". Wiersz o niemożności dotarcia do istoty. Klimatyczny, mroczny i długi utwór - dobrze dobrany do tekstu. Pozdrawiam

witaj przechodniu, nie mówmy o Sparcie, synowie nie chcą. Pogadajmy o trawie, zasypie ją śnieg czy się zmęczą Ramiona lasu Czy jest to strata Że się nie męczą? Wraca mi chęć Na bezdrożną Wędrówkę Mario Poza grą Czy ktoś go spytał Poza Światem?