Ranking

To nic że pada i wieje że smutek żali się że nie mam pełni nie szumią drzewa To nic to czysta prawda o tym co było i jest to spełnienie nocy i dnia To nic to nie pustka to życia sens który nie boi się gdy czai się cień To nic nie musi boleć może być lekiem albo weną na fajny wiersz

Widziałem twój płacz - gdy łzami Błękitne oczy wezbrały; A mnie te łzy kroplami fiołkowej rosy się zdały - Widziałem uśmiech - światło dnia Wokół ciebie zgasło w cieniu: Stłumione mocą, jaką miał Blask promienny w twym spojrzeniu. Jak chmury słońcem zachodu Głęboko rozświetlone, Naprzeciw nocy pochodu Zdają się bastionem Taki uśmiech w smutnej duszy Własną radość wznieca Jego ciepło żar zaprószy Co serce rozświeca. I Byron (1815): I saw thee weep – the big bright tear Came o’er that eye of blue; And then methought it did appear A violet dropping dew – I saw thee smile – the sapphire’s blaze Beside thee ceased to shine: It could not match the living rays That filled that glance of thine. As clouds from yonder sun receive A deep and mellow dye Which scarce the shade of coming eve Can banish from the sky Those smiles unto the moodiest mind Their own pure joy impart Their sunshine leaves a glow behind That lightens o’er the heart.

Pamięci Alicji Lenczewskiej „Na ziemi pragnień, uczucia- kwiatem” Tymi słowami mówisz do mnie, a serce mi ze szczęścia płacze, Twojej sentencji już nie zapomnę. Pielęgnowane kwiaty dobrem dadzą owoce, gdy rozkwitną, a z nich powstanie mnóstwo roślin, rozniosą miłość piękną, czystą. Zapytał Piotra, czy go kocha? Piotr odrzekł sercem, nie rozumem. Z miałkiego stał się jak opoka. Logikę ktoś w tym znaleźć umie? Może więc warto rozum schować, świat sercem widzieć nieustannie. Wiem, że dziś są to martwe słowa. Spraw by ożyły Panie dla mnie!

Twarz pokryły zmarszczki, jest ich bardzo wiele. Idąc sadem zbierasz owoce, idąc łąką kwiaty. Życie czasem bywa trudne. Samotność i starość, dlaczego aż tyle. Jedno przecież wystarczy. Chociaż sił brakuje, iść trzeba dalej. Człowiek obok upadł, Tobie pomogą i podadzą krzesło. Na zdjęciach przedstawiono Twoje życie, popatrz jeżeli zechcesz, szkoda że nie możesz nic zmienić.

dom pachnie domem teraz to skrajnie zapadnięte miejsce w szczelinach czerwone mrówki człowiecza wędrówka jest krótka niespełna klika tysięcy lat w tak młodym świecie materia nadal wykrzywia czas i przestrzeń dając pierwszeństwo śmierci syn bogatego furmana minister zdrowia ostatniego carewicza podarował złoty zegarek swojemu kucharzowi to przepuściło jego wnuka do życia* nienaturalny mistrz świata bogaty smutny samotny może zabawa białej wojny słonecznej go rozerwie wjechali czołgiem pobierz odległość celuj albo odpal i zapomnij widzimy to samo z odwrotnej strony rzeczy *Użyłam historię złotego zegarka, podarowanego przez G.Rasputina swojemu kucharzowi, dziadkowi W. Putina.

Tęskniła w sposób niedozwolony, niedostępny dla zwykłych śmietników. Grzechy z jej umysłu ulatywały lekko ku niebu, a ona wzdychała, falując piersiami... Była jak wzburzona woda w oceanie niewyczerpanych pragnień. Tkwiła wciąż - myślami i zaniechanymi uczynkami, wstrzymywanymi przez ślepy los. Płynęła dziką gęstwiną emocji. Brnęła w głąbię, tęskniąc i zmierzając niedozwolonym, odległym szlakiem pragnień. Przez wzgląd na dawne czasy, nie odeszła jednak ani na krok od swojego obecnego życia. Nie zatrzasnęła też za sobą drzwi, nadal były uchylone. Zupełnie tak jakby zapraszała go do siebie - mimo wszystko... Mimo, że przecież większego sensu to nie miało... Z upływem lat wręcz się kurczył, karłowaciał. Wiedziała, że niedługo nie będzie po nim śladu, co najwyżej żal.

wciąż o dotykaniu myślę i o tobie blisko mnie choć nie o fizykę mi chodzi... a o coś więcej to pewne jest

jeśli chcesz jeździć po kimś... zdobądź uprawnienia na wózki widłowe do półek wysokogabarytowych i innego mienia tej paczki nie udźwigniesz TWA jej z imienia przepisy są zapisane w sercu za paragrafy złamane odstawka na wieczność to pewne jak czerwiec był w czerwcu dałbym jeszcze rad kilka lecz po co zanim zaczniesz jeździć po kimś po prosu nie wdepnij we własne błoto

Z cyklu Uniesienia duszy Czas zabójca Odwiedziłem w Paryżu Katakumby stare Ile tam było czaszek Ile tam było kości Ilu ludzi umarło ze swojej złości Ilu ludzi zabił ich własny strach Polegli z nie z własnej winy Polegli bo zabił ich czas //Marcin z Frysztaka wilusz.org

zrymowana twarz pojawiła się na nocnym muralu w objęciach kobiet zachmurzyło się niebo siedzieliśmy na jednej kropli padał deszcz na pofalowanej plaży smażyły się ryby w kilku wersach

Z geometrii tak, z chemii rozróżnia się wartościowanie (środki chemiczne), fizyczny środek ciężkości nie uzasadnia biologicznego środka zaradczego, a środek prawny i środek wykonawczy idą w parze. Jednym słowem są tacy co posiadają środki :)))) Są jeszcze rzeczy nie poznane, emocje są zakodowane w DNA - ponoć, czy nie mogą być bardziej zgromadzone w sercu?

Z cyklu (prawie jak) haiku Góra mówi, nie wejdziesz Ja na to, Ty nie wejdziesz Słońce razi w oczy //Marcin z Frysztaka wilusz.org

,, Jezus łagodny pokornego serca,, Ewang. Św Mateusz 11... często tak myślimy o sobie my jesteśmy idealni dobrzy wspaniali jednocześnie Jemu przypisując zło które czynimy tak się dziwnie składa że ci najgorsi mają najwięcej zarzutów pretensji do Boga jednocześnie twierdząc że ON nie istnieje to że Jezus jest dobry i pokornego serca nie jest kwestią wiary ale prawdą historyczną czynił tylko dobro tylko i zawsze wskazuje na to całe jego życie Jezu ufam Tobie 7.2023 andrew Niedziela, dzień Pański Dziś dojeżdżamy o 14.45, będzie w TV Trwam, na mszy przekażę intencje tych, którzy mi je powierzą duchowo.

@sam to jest tylko pewna głębsza myśl - zresztą być może nie tylko pisarska, choć głównie taka, żeby jednak być bliższym tego co chcemy powiedzieć, a nie tego co chcą przeczytać ;)) @duszka Duszko Ty zdaje się odnajdujesz w tej mojej pisaninie czegoś czego autor tam nie widzi ;)) @Rafael Marius tak ale zaczynam być zdania, i nie tylko w poezji, że jednak trochę bliżej tego co chcemy powiedzieć, a nie co chcą usłyszeć, co w sumie jest jednak banalną dosyć refleksją ;)))) @poranki możliwe ;) również pozdrawiam ;)

Ciut dłużej z krepą na ręce Reszta życia Na życie się spóźni I nie ciut ciut Archeologii wykopalisko Nic nie wydobędzie Znikną wrzosowiska Delikatność listka Płynność rzeki Czerń pochłonie wszystko Jeśli o jedno ciut Dzięcioła stukanie Obrosłe mchem drzewo Jego rdzeń spróchniały

@Rafael Marius porządkowanie chaosu to proces, który nigdy się nie skończy :) @poezja.tanczy o konsumpcji milczę. A moje wiersze chyba nigdy nie były i myślę, że nie będą twarde :) Pozdrawiam serdecznie :)

@Rafael Marius Czasami błędnie przyjmujemy że złoty środek jest na środku Gdzieś pomiędzy A to często błędne przekonanie Zloty środek nie wyklucza. Ale zachęca. Tak go widzę Piękny wiersz

,, ...sługi za szlugi, świat gotowi spalić..." M. Maleńczuk. ciężki zazębiony mechanizm w przeciwną stronę ruszyły koła chrzęst żelaza w nadciśnieniu morderców odznacza i niezamierzonych zwykłych bohaterów rodzi charczy perzem rządowa stacja to tylko wyrostek robaczkowy maleńki uchyłek otworzymy wyczyścimy szwy same się rozpuszczą sowiecki obywatel ofensywę w umyśle lokuje na czewonym prawie przecież na wrogie zamiary nie możemy pozostać obojętni pazur zła rozdziera kuloodporną kamizelkę i delikatną tkankę dziecka morze czarne krwią czerwienieje

Dumała dziewczyna z Pinczyna o drwala Józefa wyczynach. Patrząc jak on rąbie dęby, rzekła: "Jam też w wieku rębnym, więc niech się ostanie drzewina." Dedykuję @opal w podzięce za masowe serduszka.

Wybacz mi, wybacz. Czy mi wybaczysz? TWOJE USTA… Twoje, cudowne usta… Chciałbym.. Chciałbym, tak, chciałbym, lecz cóż mógłbym chcieć? Wiesz o tym dobrze jak i ja… Ale, czy chcesz? Albowiem nie chcę pisać zbyt oczywiście, albowiem wiem… Powiedz mi, wiesz? Czy wiesz? To prawda, nie znam cię. Nie znam. Ale czy mnie znasz? Powiedz mi szczerze jak bardzo, jak bardzo mam cię jeszcze znać, poznać, dopoznać, abyś… Nakrzycz na mnie, nazwymyślaj… Uderz w twarz… Kocham cię… Tak po prostu, zwyczajnie… Pocałuj. Pocałuj i już nie odrywaj zmyślnych ust… Nie. Nie odrywaj, tylko przywrzyj do samej głębi poznania. Do samej głębi, tej najgłębszej z tych najgłębszych doznań… Twoje usta… … te twoje wilgotne usta… Czy wiesz ile bym dał, abym mógł ich dotknąć, musnąć i poczuć muśnięciem swoich warg? Czy wiesz? Powiedz mi, czy wiesz? Staram się dojrzeć, wypatrzeć, dopatrzeć głębię twoich źrenic, poprzez czerń… Poprzez, poprzez… … poprzez… Jest tyle tego: „poprzez”. Kocham cię… Wybacz zakochanemu mężczyźnie, po prostu wybacz. Wybaczysz? Ja nie chciałem. Chciałem tylko namalować twoje spojrzenie, twoje usta i oczy… Chciałem tylko… Wiem, nie wolno mi, ale chociaż poprzez ekran monitora, poprzez skaczące piksele, które wysypują się zewsząd, wysypują się z opuszczonych kątów samotności, poprzez piksele mżącej szarością ciszy Chciałbym, tak, chciałbym, ale nie mogę, ponieważ nie mam życia, nie mam… Wiesz, pracuję na popołudnia, na te cholerne popołudnia… Bo nie mam życia, kiedy nie mam ciebie… Więc pozostaje mi jedynie obraz twojej twarzy, obraz twoich ust i okrytych czernią oczu, okrytych, jakby nieprzeniknioną czernią mieniącego się kosmosu… I twoje włosy… Ten zapach twoich włosów… Więc, jedynie… — cóż mogę, jedynie? Zanurzyć się w milczeniu twojego oddechu, w milczeniu niewypowiedzianych słów. Do kogóż mogłyby być one skierowane? Do kogóż? Czy mam znowu iść, pomiędzy spękane mury opuszczonego miasta? Powiedz… Powiedz to, patrząc mi prosto w oczy… Mów… Za tobą szelest wiatru, szelest rozchwianych gałęzi, dębów, kasztanów, ścieżki milczącego ogrodu… Słoneczne prześwity… I woń kwiatów przejmująca, mdląca, natchniona… Za tobą ogród pełen tęsknoty i oczekiwania. Za tobą, za tobą… … cóż właśnie za tobą? Stań na chwilę, zatrzymaj się, obejrzyj… Za tobą niebo błękitne… … za tobą miłość… (Włodzimierz Zastawniak, 2023-07-08)

darks(l)ajd już z owali śladów ugryzień, z pobielałych w zaciśniętych pięściach knykci, z parzącego skórę karku oddechu, na lep śliny sklejone kamyki grzechotały w chwili odjazdu. milczymy nieruchomo wpatrując się w okno słuchając zeznań świadków, z nieśmiałym uśmiechem z jakim śmieją się ślepcy, szukający światła na zapomnianych ulicach. przy krawędzi warg drży żar miejsc tak dobrych, że jeszcze szczelniej jest w tym zapomnieniu, wyprawie po wskrzeszenie. lśnieniu, obwiedzaniu cię myślą, mową i językiem. słychać fale, noc po skroni spływa. chcesz już iść? jeszcze ranek nie tak bliski, a my parujemy swoim wygłodzeniem, ku niebu podnosząc oczy i wszystkie blasfemie tak z naszego zmieszania zostały półtony, skreślone biciem dzwonu ponad dachami budzących się bloków. ściany chłoną. dysonans dźwięków, cegieł. wypełnianianie miąższem. kiedy opada pierwszy cios słońca. render w dół

Wciąż myśleć musi aż do śmierci do ulgi człowiek odpływa wśród ławic oniemiałych znaków zapytania

Doskonale rozumiem Ale czy miłość winna się uzupełniać rozumem - może w jakimś sensie tak. Kochać kogoś bezgraniczne (np macierzyństwo). Gdy zaczynamy kalkulować czy to jest miłóść? No właśnie miłość Boga. On nas nigdy nie odrzuca, kochając bezgranicznie daje nam wolny wybór i możemy postępować źle. Zauważmy ktoś nam coś złego zrobi odrazu zaciskamy pięści i... wymierzamy sprawiedliwość, szukamy jej w sądach, a On ma dla nas niezgłębione miłosierdzie. Umieć przebaczać - dziś coś niespotykanego. Pozdrawiam @Rafael Marius @sam Panowie my tu o miłości a nie o biologii. Przepraszam, że przypominam ale boje się czy nie dojdziecie do odruchu Pawłowa? Pozdrawiam

zdolność przyjaźni z tym i owym z tamtym i owamtym

Też tak uważam, choć znam takich, co lubią siedzieć w chaosie i wcale nie chcą z niego wychodzić. Też miałem takie momenty w życiu w okresie nastoletniego buntu.

Pięknie napisane, ja jednak niezachwianie wierzę, że On jest rozumnym w najlepszym tego słowa znaczeniu. I myślę, że najlepiej to się przejawia, gdy bliżej się przyjrzeć stworzeniu. W takim ujęciu, moim zdaniem, Miłość powinna nierozłącznie uzupełniać się z Rozumem. Bez Niego najczęściej przestaje być sobą, z czego mogą wynikać różne dewiacje (i proszę bez żadnych seksualnych skojarzeń, bo to w ogóle nie na ten temat, mam nadzieję, że Jacek zrozumie o co mi chodzi :) ). Pozdrawiam

Szczerze mówiąc to sam nie wiem.

Dziewczę z Pinczyna, już sławne z urody. W ramach krzewienia ochrony przyrody, Rębacza dębów wzywała, Że niby trzeszczy powała. Wiadomo, on rozpalał ogień, a ona miała u niego chody.

@Antoine W Imaginacja ....

Przyciągnął mnie tytuł ;) Jest coś oryginalnego w tym tekście, ale to jest chyba hermetyk, do którego - przynajmniej teraz - kluczy nie mam. O ile ten fragment: mi się jakkolwiek zwizualizował, to już "zrymowana twarz" i puenta mi się w mózgu jeszcze nie objawiły olśnieniem :) Chociaż... jak tak ten komentarz sobie piszę, to może mi się coś niecoś otwiera :)) Pozdrawiam :) D.

Dzięki, ale po co "złoty środek" Rozumem zobaczysz i skalkulujesz materię, a sercem też zobaczysz i może kalkulować nie będziesz, bo zobaczysz coś znacznie więcej (niewidzialne i niematerialne) :)

@Deonix_ :) mnie chodziło o to, że zgadzam się z Sową, że jest za głupi na ten tekst :) i tylko z tym :);) (lubię się podroczyć z niektórymi, specyficznymi komentami:)) Rzeczywiście, tekst poezja.tanczy można interpretować na wiele sposobów, a inteligentny Sowa nie potrafi znaleźć żadnego i komentuje w złośliwy sposób:(

Witam - cieszy mnie że ciekawy temat - dziękuje za czytanie - \ Pozdr. serdecznie - @Rafael Marius - dzięki -

ALE nie to chciałam powiedzieć, że premier ładniutki, tylko to jak mnie obronił przed swoim myśleniem ekonomicznym. Ostatnio powiedział, że jest za kryterium dochodowym w programie 800+, więc zadrżałam. Bo przecież przez cały tamten rok ,,rolowali" mój podatek, zabierając co miesiąc z wypłaty pewną kwotę. Mogłam się nie zgodzić, ale program ,,Ulga dla klasy średniej" był tak skonstruowany i tyle razy poprawiany, że właściwie już nikt nie wiedział o co chodzi. Przekonało mnie to, że jeśli za dużo zarobię to po rozliczeniu całego roku, będę musiała zapłacić podatek... Więc płaciłam go w ratach, co miesiąc... na szczęście po rozliczeniu nie musiałam dopłacać, ba załapałam się na ,,Ulgę dla klasy średniej" i dostałam zwrot tyle, że mogę zabrać dzieci na lody... możemy zamówić po 2 gałki 😅😅😅, dobrej niedzieli...

@Ewelina Bardzo mi pochlebiasz. Dziękuję za pochwałę i serduszko. @poezja.tanczyDziękuję za polubienie. Pozdrawiam Was i wszystkich czytelników.

@M_arianna_ Piszą to chodziło mi o specjalistów od obyczajów, polityków, przywódców religijnych i inne autorytety Autorytet to "góra" I mówi, nie poradzisz sobie. Jesteś zbyt pokraczny I moja odpowiedź, odwrotność. To Ty nie dorastasz do swoich własnych wymogów Ale każdy widzi to po swojemu. Każdy interpretuje jak chce Jestem pewien, że nie jeden wymyśli jeszcze ciekawsze znaczenie

@Konrad Koper świetna obserwacja :)

@Ewelina Ważne że dotykanie skonsumowane Skoro tak bardzo wyczekiwane :) Miękki wiersz

@Sylwester_Lasota Lubię pozytywne pisanie Można narzekać Że bez pazura, że bez zwrotów akcji Ale od pragnienia miłości CZŁOWIEK nie ma wakacji

@Deonix_ Dziękuję za piosenkę i za polubienie :) Wklejam :) Pozdrawiam :)

@duszka Co do "ulgi" i "musi" mógłbym się spierać, ogólnie gratuluję tekstu, podoba misie;-)))

Ja tam wolę jakąś równowagę między sercem a rozumem. Złoty środek. Tylko pytanie, gdzie on jest?

Moim zdaniem jak najbardziej po środku. Choćby nawet z tego powodu, że publiczność jest motywująca, nie tylko w poezji rzecz jasna.

przeprazam trzecia strofa bardziej mi pasuje spójrz na skróty ścieżka tu myślowa wiedzie do nieba wszystkich nas jeszcze zapytam w kilku słowach wypełniliście dany wam czas? :)

Ostatnio Morawiecki ładnie się prezentuje, pilnuje Polski, jak mało kto na świecie:)

gdyby tak tę jedną zauważyć przed sobą prawdę która pokaże po drugiej stronie w bieli czerwień największej tęsknoty gdyby jej miejsce utrwalone i bolące przyjąć bez zdziwienia jak odwiedzane co dzień mieszkanie w pozornej ciszy zapomnienia

A kuka; zapamięta datę, i mapa zakuka. Kaja mile i nakukała cała; kuk - anieli majak. A kuka mapa, ma kuka? Ole, mapa i za kukułką; pąk łuku Kazia Pamelo.

Piękno jest w nas, trzeba je tylko umieć wydobyć. Rozdział pierwszy - Za ścianą lasu Za ścianą lasu znajdowała się maleńka osada. Mieszkali w niej ludzie, którzy od zawsze bali się potworów. W tym samym lesie była także jaskinia. Panował w niej mrok i tajemniczy nastrój. Żyła tam pewna grupka potworów, które mimo ludzkich wyobrażeń wcale nie były złe i okrutne. Bardzo chciały one zaprzyjaźnić się z ludźmi lecz na każdą próbę kontaktu ludzie reagowali agresją, a ich dzieci płaczem. Bestie, choć nie zachwycały wyglądem, były bardzo sympatyczne. Świadczyło o tym chociażby to, że potrafiły znaleźć wspólny język z tutejszymi zwierzętami. Pomagały im w codziennych czynnościach, w szukaniu jedzenia, w budowie domów, chroniły je także przed siłami natury takimi jak burze. Jednak pewnego dnia, wydarzyło się coś, co zmieniło podejście ludzi do potworów i zmusiło ich do wspólnego działania. Historia ta, choć nieprawdopobobna, rzuciła nowe światło na mieszkańców jaskini i sprawiła, że ludzie więcej nie traktowali ich jak strasznych kreatur. Poprzez wspólne działanie, zaczęli dostrzegać cechy, których dotąd u nich nie widzieli, a które przecież od zawsze im towarzyszyły.