Ranking

Jeszcze życia nie oddaje, jeszcze walczyć chce do jutra: drobny dzwonek w listopadzie śmieje się, choć jesień smutna. Jeszcze ma ambicje cieszyć, czerpie każde pół godziny. Mróz za płotem już się skrada a on przeżyć chce do zimy. Sinoszary mrok zalewa i opadły w lesie liście. W żółci fiolet na posłaniu się uśmiecha zamaszyście. Drobny kwiatek, wbrew naturze, wykiełkował późno z ziemi, ale znalazł sobie miejsce i się letnią barwą mieni. Długo taki nie wytrzyma, bo natura jest potęgą ale co nacieszy oko, co przeżyje, to jest jego. Jeśli duszę masz staruszka i już myślisz, że nie pora to przypomnij sobie kwiatek co miał w nosie ten listopad.

licho nie lubi świeżego powietrza woli gdy zostajemy w środku w ciszy grzejemy stopy prześwietlona klatka tak szybko zapełnia się kadrami po sam koniec szpuli w tym pokerze nikt nie sprawdza było przysięgane w spadku będzie gniew i ból duet który najmocniej łączy pokolenia nikt tu nie chciał źle tam gdzie najbliżej światła największy cień

poetę trapił dziwny sen że myśli miał prostsze niż słowa i wierszem chciał oszukać głód lecz dusza nie była gotowa

spaliłam wszystkie miejsca do których mogłeś wrócić; dziewięćdziesiąt procent powierzchni — to zgliszcza. ciało rozkłada się szybciej niż noc, pchnięta słowem przecina światło, odsłaniając resztki cienia. jeszcze na niego patrzę, słyszę jak wyje — jeszcze ma dziewięć swoich przykazań, by się dopełnić. dopóki pełnia nas nie przeważy na mojej skórze dogasają mosty.

W kraju czasów osobliwej czystki sumień odgórnie wymierzonej w przeróżnych oponentów czuję się coraz to coraz średniej jak prawdziwy i nieudawany średnik Nie wiem nawet, czy jestem czyimś sojusznikiem, a może oponentem Kolory mi matowieją, przechodząc w niekiedy męczącą monotonnością szarość Moje ukochane sumienie utyskuje przewrotna dusza skrzeczy, skrzypi i piszczy rozum momentami próbuje zapisać ważność słowem szamocę się niezmiernie Wątły stan zdrowia i zapisane wiersze nie pozwalają mi na czynny udział w tej strzelance Stać mnie jedynie od czasu do czasu na wyrażenie czynnego żalu co niniejszym czynię

to jest historia ot byle jaka co się powtarza co jakiś czas czy czekolada zwiodła dreptaka czy czekoladę dreptak sam skradł nie rozważajmy tutaj problemów kto przeszedł siebie kto grzeszny krąg bo od niedawna nikt nie wie czemu jakby nie patrzeć to razem są lecz czekoladę dreptak by pożarł chce czekolada by ktoś ją zjadł zaś dreptak stary boli go głowa no i z konsumpcją problemik ma więc niespełniony w geście rozpaczy liźnie kawałek co jakiś czas rozpali ogień - kto inny zgasi a czekolada wciąż słodycz ma z tej przypowiastki dla was dreptaki morał króciutki w tej strofie tkwi gdy wam na głowie wciąż nic nie wadzi toast za zdrowie winniście pić

Jak wykrzyczeć mam Swoją dogłębną samotność Kiedy nikt nie chce słuchać? Jak mam ugasić Ten żar, płonący we mnie Trawiący mnie od środka? Jak mam nie patrzeć Na szczęście innych ludzi Kiedy mnie omija? Warszawa, 8 XI 2021

hermetyczna krew na wierzchołku góry nagiej aż po czarny trujący szpik niepoukładane słowa dobierają się do szynki warg nie umiem umierać w tłumie nie potrafię urodzić pierworodnego zarodka pierwszej gwiazdki poszatkowane sumienie broczy krwią owoc w twojej dłoni wykrwawia się śnieżnobiałym miąższem i kiedy zapadnie ostatnia kurtyna kiedy owoc stanie się pokutą wznieśmy toast za utraconego Boga nie martwmy się będzie następny

Korzec, cez, rok.

To było dawno, dawno, w upalne, sielskie lato; rodzinny, miły weekend nad rzeką Węgorapą. Mruczała cicho woda u brzegów niekoszonych, kolacja zapachniała węgorzem uwędzonym. Dzień dłuższy był od nocy - skradliśmy jej godziny - w ten wieczór przeuroczy na... szumne imieniny. Wnet trzeba było wracać, bo czas na oślep leci; choć nic się nie powtórzy, zostało w mej pamięci. Wieczory coraz dłuższe, a spędza się je milej odławiając z przeszłości niepowtarzalne chwile.

Szepczemy, gdzieś w głębinach chmur… Wzywamy siebie na głos z odległych odmętów czasu… … byłaś tu.. Jesteś… Nie ma ― ciebie… A wtedy… Opuszczone miejsca, zarośnięte podwórza… … skrzypienie poruszanej wiatrem huśtawki… Łodygi i liście, zwiędnięte źdźbła traw… W pustym pokoju ― smuga światła… … w lustrze niewyraźne odbicie czyjejś twarzy… Czyjej? Kurz i pył… … żałość i smutek… ból… Szumiąca w uszach cisza… Piskliwy szmer promieniowania kosmosu… Obrazy i szepty… Popękana emulsja ― wyblakłych ust… Okryty pajęczyną uśmiech… Tajemnica istnienia, tajemnica czasu… … za tobą ― nieostre tło… ― zamglona nicość… (Włodzimierz Zastawniak, 2021-11-08)

na twoje niepokoje mam dobre słowo ja też się przecież boję bezpieczniej gdy jesteś obok nie bezobjawowo lecz też nie całodobowo bo lubię samotność na chwile dwie dłużej z samym sobą jest mi źle mam więc takie słowo z którym mi lżej niech też ono będzie z tobą kocham cię

Xxx

~~ Ona po szyi cmoka malinki - On jej kijaszek do wianka, niekiepskie ciało u tej dziewczynki; całą noc trwała sielanka .. ~~

przyszło mi do głowy (ale dopiero tak pod koniec) aby zapytać o córki tego ogrodnika, skoro psa nie ma? ;)) Podoba mi się całość, ma smaczki, a fragment o Róży odebrałem podobnie jak @A-typowa-b, może nie powinienem, ale z uśmiechem. Podziwiam @tetu Twój talent. Kapelusz z głowy.

Gdy człowiek żyje wiele lat, niech się z nich wszystkich raduje, lecz niech pamięta, że dni mrocznych jest sporo. Księga Kaznodziei Salomona Rozdział 11 Wers 8 co bez szans niechcianym, zapomnianym i ci w każdym wieku co nieznani utkanych w codzienności przybitych do losu z krztyną wyboru lub wcale co niegdyś co teraz i ci co po nich na rozdrożu przeznaczeń krzyż pamięci Styczeń 2012

skruszamy się w kościach topniejemy w zniczach w górze delikatny eter drżą listki brzozy cisza

Tylko CIEMNOŚĆ jest coś warta, kiedy chcemy coś stworzyć, jakieś dzieło, które ma wtedy większe szanse, by stać się sztuką.To ŚMIERĆ, ciemność, zło, smutek, przygnębienie, depresja, strach i lęk, napędza nas by stworzyć coś, co będzie dobrym kawałkiem sztuki.Z miłości, radości, uwielbienia życia, przyjaźni, to rzadko powstanie coś dobrego, coś co możemy nazwać dziełem sztuki, z tego to wtedy raczej powstaje tylko zwykły twór i tyle.

wracam do siebie nie podróżowałem mimo to oddaliłem się na niemiłość **************** miarą awatara mierzy awatar - człowieka po tonach klikbajtów próbujesz mu wierzyć prawdziwie płakał prawdziwie był zdewastowany... praw... pukot stukot wstumilionową szybkę a jutro wesele w dwudziestoczterogodzinnych interwałach skrajnych emocji życie już odmierza (się) zupełnie jak w teledysku czy filmie a cała reszta w cieniu cienia życie do życia przyspawa pustka podchodzi pierwsza zostaje na dłużej niezauważona ******************** dziś odmierz długość kroku następny i następny postaw nie patrz za siebie tam gdzie zawsze byłeś wróć do siebie

Zaczarowałbym cię gdybym umiał gdybym miał nad tobą władzę gdybym posiadł trzeci stopień wtajemniczenia byłabyś już zaklęta w kamień Nosiłbym ten kamyk przy sobie blisko nie rozstawałbym się z nim trzymał w dłoni może zrozumiałabyś wtedy wszystko może nie byłbym taki osamotniony Lecz na drugim stopniu wtajemniczenia nie potrafię nic zdziałać niestety wszelkie moje czary-mary nie skutkują w oczach doświadczonej przez życie kobiety Lepiej już nam było pozostać na tym pierwszym stopniu wtajemniczenia jeden cień dwóch ciał tak splecionych nie odróżnisz cienia od cienia

Bliżej nieznany mężczyzna chciał zostać ogrodnikiem. Takim bez psa i poczucia winy, że to co uprawia, nie kłuje - ale kłuło. Kolec wbity w oko wycisnął prawdę. O Róży mówiono, że najpiękniejsza; po zmierzchu przyciąga jelenie, dyskretnie przeżuwają kwiaty. Każdy kolejny doprowadza na skraj. Gdzie kończy się ogródek, a zaczyna las? Krótka noc, zachęca paproć do kwitnienia.

:D Córki ogrodnika? Dobre :D Janko, bliżej nic mi o nich nie wiadomo, muszę zapytać mojej peelki, może ona coś wie;) Oczywiście, że powinieneś:) Sama się przy nim uśmiechałam. Poza tym jak się ludzie uśmiechają, to zaraz jest lepiej;) Dziękuję Ci za komentarz i wizytę. Pozdrawiam.

dodaj wiersz 8 listopada 2021 Nie tracąc czasu niegdyś tak to były piękne lata staruszka przy staruszku na ławce również usiadły wspomnienia dwie mile liści w parku to ich spacer a te które opadają jakby tańczyły dla nich prawdziwe kochanie nigdy się nie kończy prawdziwe kochanie może kiedyś ja i ty ponieważ tygodni parę wiosna jedna jeszcze nie świadczy o tym gdyż trzeba lat by to utwierdzić dlatego błąkam się w różnych zamysłach nie przegrać życia tracąc czasu na mizerne kochanie

A ja myślę, że ten tekst może mieć więcej denek, niż na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać. W każdym razie tak go widzę. Nie ma w nim klarownej dosłowności i akurat w tym przypadku obieram to na plus. Pozdrawiam

A łza? Złoto to łza zła.

A łzy... zła zołza. Zło za łzy - zła.

W egzystencjalnej rzece są wiry, a świat krąży wokół punktów ciężkości.

głodu poeta nie oszuka a jeśli już to pragnienie jemu gęsiny spora sztuka i duch gotów na spełnienie pozdrawiam

może tak: Sinoszary mrok zalewai opadły w lesie liście.w żółci Fiolet na posłaniusię uśmiecha zamaszyście reszta ok.

Nasza rozmowa, Godziny spędzone razem, Tęsknota za sobą, Za twoim ciepłem i dotykiem, Twój dotyk był moim ukojeniem. Ty byłaś moją oazą spokoju, Jesteśmy osobno, Żyjemy rozdzieleni od siebie, Byłaś moim schronieniem, Ciepłem które miałem i dotyk od Ciebie, Skarbem i schronieniem od świata i całego syfu który nas otacza

Z mojego punkciku siedzenia a by nim na polu snopek to widok nie jest ciekawy oglądam rytuał wykopek. Przywożą na pole maszynę by kopać, więc jest koparką lecz nim połączą z traktorem to wprzódy uraczą się Warką. Ekipa zbieraczy nieliczna bo i poletko nieduże a wczoraj przecież padało i stąd te potężne kałuże. Właściciel poletka ocenił, dzisiaj już jest po robocie aura przyjazna dla dzików więc niech się tarzają w tym błocie. Pod drzewem gdzie dość bujna trawa jak na puszystym dywanie alkohol lał się strumieniem uwierzcie panowie i panie. Wniosek taki - dla Polaka nie ma barier i zakazu zawsze znajdzie się okazja żeby opić ją od razu.

@Marek.zak1 Brak okazji jest okazją i to nigdy się nie zmieni hasło zawsze aktualne bo jesteśmy wciąż spragnieni. Pozdrawiam :))) HJ

@tetu pozostał popiół, a od nie wybaczenia zrodziła się nadzieja... pozdr.

Piszę o tych, którym nikt nie podał ręki. Nie zdążyli się przekonać, że można żyć inaczej. O tych, którym nie dane było wciągnąć się na górę, ogrzać w słońcu i odpocząć. W lęku, żalu, bezradności, z porannionym sercem i poczuciem bezsilności. Pokonanym przez życie i bez drugiej szansy. Przegranych się nie chwali, słabości nie wybiera.

ONA: I WIADOMO - DA I WIANO, OT, KARETKA: OTO AKT ERA. KTO? MELU, ZMIANA PANA IM. Z ULEM.

Świetna obserwacja Iwono, taki goguś nie wie, że za skromnym ubraniem może się kryć bogacz, którego stać na wykupienie połowy sklepu.

A ja powiem bawiąc się zapałkami Nie wierzę pani Zostało dziesięć procent Których nie strawił ogień ;)

Ja też jestem pod wrażeniem, bb

@tetu Przeczytałam z przyjemnością. Pozdrawiam ?.

... trzymasz swoje myśli w pewnych ryzach, prowadzisz słowa właściwą ścieżką, jest pewien minimalizm, ale nie podajesz czytelnikowi zbytecznego "nadgadania". Podoba się... Pozdrawiam.

A JAKA ZMIANA IM ZA KAJA! I KARETKA; JAK TE RAKI? ZARAZEM ODA, I WIADOME ZARAZ.

u myszy wciąż harce gdyż kac pali kota na jednej tkwią szalce i złość i myśl zło ta

Witam - jestem na tak - Pozdr.wieczorowo.

... fakt, to taka maleńka perełka. Pozdrawiam.

@tetu Ciekawy fragment :), nie powiem jak mi się skojarzył :). "O Róży mówiono, że najpiękniejsza; po zmierzchu przyciąga jelenie, dyskretnie przeżuwają " Pozdrawiam

Tam nie ma nic, tam więcej nic nie ma: garść rozżalenia, mieszkanie na raty. A może by tak zmienić wektor spojrzenia: co złe zamazać a reszty nie stracić? Tam nie ma nic, tam więcej nic nie ma: jest życie we dwoje i czas by zdjąć zbroję. Może na dzisiaj wystarczą dwa słowa, by wspólnie rozpocząć rozdział od nowa? Dużo być może... choć teraz nic nie ma. Przytulmy się czule kończąc już boje. Przypomnij, że kochasz, gdy życie przytłacza, bo związek to wartość, ale i praca.

@A-typowa-b Oj, ten ślad... a głowa w dłoniach, czasami szukasz, gdzie on się podział. Kłaniam się.

Prócz ubrań wyprała dolary. Nie zostaną czerwone i unikniemy kary. Będą miłością zaznaczone.

;) @Ilona Rutkowska :) Dzięki

@GrumpyElf Wiara... wierze nierówna, na jednej się uwłaszcz. Pozdrawiam Elficzko w tym zacnym dniu.