Ranking

Było dla mnie jak to drzewo, co wyrasta samo z ziemi i choć serce jest ruiną, ono ciągle się zieleni. Było dla mnie tą nadzieją, co ogrzewa serce wiosną, tą radością i uciechą, rzeczą trudną, chwilą prostą. Było dla mnie pismem głuchym, wzrokiem, mową, czuciem, śmiechem, życiem, śmiercią i wiecznością i zbawieniem, i też grzechem. Było niczym powiew wiatru - niewidzialne, a obecne, ktoś powiedział, że przeminie, ktoś powiedział, że jest wieczne. Snem, marzeniem, głuchym lasem, wzgórzem wielkim, brzegiem bliskim, chmurą, słońcem i księżycem, było dla mnie ono wszystkim. Lecz nie wróci – wiem to przecież próżno patrzeć w puste ręce, wyczerpane listy pisać na papierze, co jest sercem…

Jakie to banalne, że życie to taniec. Raz Ty mnie prowadzisz, raz prowadzi pamięć. Raz wolno, raz szybko, z przytupem lub bez, dobrze jest się wsłuchać w rytm serca i łez. Jakie to banalne, że uczą nas kroków od dziecka w rodzinie, truchtania i skoków. Jeżeli z miłością do taktu to gra - to wszystko i w związku wychodzi raz dwa. Gdy można z łatwością już pląsać od dziecka, figury obracać, po palcach nie deptać, wybierać partnerów do tańca szybkiego, dziękować, gdy partner nie lubi takiego... Nie męczyć się, tworzyć, żyć lekko i zdrowo, szczęśliwie, banalnie i prostą pójść drogą. Kto z Was potrafi - mistrzowsko tańcuje? Poproszę o kroki - po_na_śla_do_wu_ję. Bo mam już melodię i mam już ochotę, popłynąć do tańca, i tam, i z powrotem, kołysać w uścisku, podskoczyć z rozkoszą! poćwiczę przed lustrem, bo może poproszą...

Ci, co zginęli w głębokim śniegu, wmiestie zusammen odeszli. Nie dla nich wiosny, które uciszą zmrożone serca i myśli. Tych miejsc też nie ma, do których każdy z nich chętnie, pewnie by wrócił. Wszystkie przeżera i w szczękach miażdży bezsens wojennej zamieci. W pazernych szponach krwawych tyranów zwyczajni mielą się ludzie. Tu tawariszczi, tam Kameraden. I nie ma mowy o cudzie. Nie da się wyrwać z objęć pułapki, w którą tragicznie popadli. Wybór okrutny, raczej niewielki: pozwól się zabić lub zabij. Mróz coraz częściej zbiera ofiary, a bitwa wciąż trwa... bez końca. Tych, co przeżyją, czekają łagry, niewielu bliskich znów spotka.

Stare musicale gdzie Gene Kelly potrafił wyrazić gestem więcej niż moje wiersze dlatego tańczę deszczową piosenkę widząc ciebie w każdej kropelce

Przekręcam klucz naciskam klamkę otwieram drzwi mówię : jestem ... nikt nie odpowiada nie cieszy się nie złości nikogo nie ma ... włączam czajnik wyjmuję szklankę z kredensu parzę herbatę piję małymi łykami ... myję szklankę chowam do kredensu siadam patrzę w okno myślę ... o czym ? nie wiem ... krzyk ciszy przerywa moje myślenie ona jest ... a ja ... czy jestem ?

Samotności, przyjaciółko, trudno z ramion twych się wyrwać! tyś wygody jest piastunką, innym już nie trzeba nic dać. Nie wymagasz - by otworzyć serce się na innych chciało, tak zachłanna jesteś w sobie. Tobie ciągle jest za mało! Straszysz ludzi koszmarami, gdy ci znikną nagle z oczu. Oni więzi tworzą, bliskość, porozmawiać chcą na boku. Hermetyczna samotności! lubię spędzać czas i z Tobą, ale wybacz, moja Pani, od dziś pójdę swoją drogą, bo nasz wspólny, mały światek znam na wskroś, aż po horyzont. Lecz mnie ciągnie: co jest dalej, bo mnie jeszcze tam nie było...

Dziewczyno z tamtego podwórka z twoich oczu zniknął już blask pozostała jedynie ta górka starej wrony ścielący się wrzask Pusta ławka pod drzewem lipowym jakby duszę wysysał dziś czas oddech nie jest już takim miarowym nie ma Ciebie i nie ma tu nas Nawet piasek ma inne odcienie wyschła trawa i nie ma już drzew czas już wydarł przeszłości korzenie tej melodii ustał dziś śpiew

Zwężone źrenice świtu ... Nie składa jeszcze broni i nie zamawia przystawek Przyglądam ci się bacznie: jesteś jak dzień, który nie wstaje - rozleniwiony życiem, które zbyt powszechne, zbyt często się zdarza A czy pytałeś dziś o coś Boga? Dlaczego już więcej nic nie stworzył ..., tylko ... nas? Góry można odwiedzić na jedną chwilę: zamknąć oczy, przeczekać całe wieki ... sekundy Aż odejdą, aż roztopią się - od naszych śladów ... porażek, zwycięstw, determinacji, klapek ... Nie - na oczach Niewłaściwe obuwie na wszystkich ludzkich ścieżkach ... To często się zdarza. Dlatego te góry nie istnieją. Pod moimi powiekami - przetacza się huragan spokoju. A to już inna półkula, inny krajobraz Przez całe życie kłamstwa, iluzje, ucieczki Depresja - na administracyjnej mapie. Nigdy w życiu nie byłam samotna. Zawsze czułam się otoczona ... sobą, ulicami i figurkami wyciętymi z papieru Książkami oglądanymi w dzieciństwach A teraz przerzucam prozę życia - zapisaną drobnym maczkiem Oddalam się, odstaję od ..., czerpę, okrążam, zawracam, zabłądzam ... I opętanym cyrklem wyznaczam pełną orbitę - pustki. Nie ma tu okien, to zbyt kosztowny luksus, ale są solidne uszczelki, zamki na szyfr i w każdej chwili można wpaść na parapetówkę Otworzysz sobie? Mnie nie ma, ale czekam.

Lubię Obi i Castoramę* tę spokojną atmosferę elementów gotowych do tworzenia domu i ogrodu uwielbiam pasmanterie bo tam nie rozdziera się szat tylko zszywa, dzierga i haftuje cudeńka! guziczki, koraliczki tasiemeczki, wstążeczki, koroneczki wełenki, kordonki, mulinki, niteczki ach! kocham papierniczy :) sklep w którym tak pachnie... zeszytami, notesami karteczkami, kopertami blokami, kartonami a te ołóweczki... długopisiki... pióra! pióra... tak, pióra! naprawdę, można odlecieć :) ________________________ * to nie jest lokowanie produktu

ostatni takt światła osuwa się wydłużonym dźwiękiem a ja zahipnotyzowana wspinam się na palce by dotknąć twojej melodii drżę badając czubkiem języka czułe miejsce po słowie kocham i nie mogę się doczekać kiedy wygramy z naszego nieba kolejne wieczności

Najtrudniej zrozumieć Cię Panie, gdy krzyże rozstawiasz na drodze i wierzysz, wciąż wierzysz w człowieka, choć przecież , zawiodłeś się srodze. Gdy ciężar zanadto przygniecie, a noce, okryje złym cieniem, nie pozwól, by zgasła nadzieja, z popiołu się rodzi zwątpienie.

1. Pitagolas półnagie myśli nędznie odziane sprzedawał wszystkim półdarmo prawie 2.1.Sofoklec (wierszyk ubezdźwięczniony) mądry jak sofa pseudo-filosof klecił mandrony gdy ruszył głową *mandrony - "mądre" androny 2.2. Sowokles (wersja udźwięczniona) gdy dziób otwiera każdy zamiera inaczej gleba 3. Barystoteles same mądrości wpadały do głowy gdy wlewał do niej olej wyskokowy 4. Platfon wtem go oświeciło więc po dziś dzień goni cień za cienia cieniem w jaskini z urojeń

Gdy mnie ktoś zapyta na wiecu pijackim Ze wszystkich opcji, nawet wariackich To kim byś chciał być, człowieku? Prątkiem gruźlicy w dziewiętnastym wieku Szalałbym wtedy po całym świecie W każdej by o mnie pisali gazecie Otwarte każde przede mną byłyby drzwi Nieważne czy dobrzy by byli za nimi, czy źli Nie omijałbym zwykłych ludzi jako takich Choć wolałbym wśród sław przebywać wszelakich Z Chopinem wierzb polskich szumienie Zawierałbym w mazurków brzmienie Przy dźwiękach polonezów, w Paryżu tam Kochalibyśmy się namiętnie z George Sand Z Mickiewiczem popalałbym opium Z Towiańskim i spółką zebranymi wokół A gdyby znudziło nam się ich czcze gadanie Ścieralibyśmy razem pięty na stepie, w Akermanie Ze Słowackim po nocach byśmy rozprawiali Czy tą, czy tamtą bardziej żeśmy kochali Gdy już doszlibyśmy do porozumienia Szukalibyśmy do brzasku w absyncie natchnienia Wymieniać mógłbym ich do rana I moje wspólne z nimi starania Ważne jest to że byłbym dla nich pomocą Wyjściem z marazmu, sprawczą mocą Nie byłoby odpoczynku od sztuki ni wczasów Bo dzięki mnie, na siebie mało mieliby czasu Ale przecież by nie lubili, co tam, zgoła cię nienawidzili! Jeśli chodzi o mnie rany takie szybko się goją Mawiał Kaligula, pozwólcie im nas nienawidzić, Póki się nas boją.

graphics CC0 Gdy zmrok utuli promenadę ulicznik księżyc błyśnie szpadą i w oczu twoich mgle Zabluźni gen, rozpięty żakiet ja srebrny kwant. ty osa w pasie tak mizdrzyć się? a fe! Będziemy szli wtuleni w siebie z łuny pąsowy nieba grzebień we włosy wplecie się Loków zamszowych liberia brązu otuli gwiazdy zamknie w kontur tu; cuda czyni zmierzch Jak mogłaś moje serce skarcić? z wiatrem pożądań biedne walczy wikłane w dziką grę Spójrz; ciemna brama. skręćmy szybko sweter się ciągnie długą nitką nieważne; rozpruł się… Piano na forte. prędko głośno gdzieś drzewa pachą czuć błogostan zaczynasz lekko mdleć Różowe usta puszczają jady w warg mych tunele pełne żenady w lepką się wplatam sieć Zerkasz mi w oczy. ja się gorszę całkiem przypadkiem targam gorset ciut; dyskontując pierś 31 sierpień 2016 r ——

linie naszego pola magnetycznego wyślizgują się z rąk grawitacja maleje a ciała unoszą się jak nieżywe ryby w akwarium aż do granicy atmosfery stamtąd widać złote punkty otoczone chłodem błyszczą niedostępne a my dryfujący po orbicie chwytamy się najlżejszego prądu byle jakiej fotografii z ostatnich wakacji

nie każdy krzyk boli są takie które cieszą nie zamykaja drzwi nie każdy krzyk chwilą która zło rozsiewa wymusza łzy nie każdy krzyk trudny zdarza się taki po którym jaśniej nie każdy krzyk kłamie niektóre to czysta jak mgła prawda prawda o prawdzie że krzyk to wyzwolenie nie tylko siebie

Prawdziwy wiersz! :) płynie, melodyjny, śpiewny. Zamieniłabym tylko 'przecie' na zwykłe 'przecież' bo całość nie jest aż tak archaicznie zapisana. To 'przecie' wg mnie za bardzo wystaje i jest lekko zabawne a przecież (sic! :)) nie o to tu chodzi. Pozdrowienia

skarlał z człowieka do wirusa oczy nie widzą uszy nie słyszą ręce nie czują tego mordercy już lepiej ujrzeć wściekłą nienawistną twarz usłyszeć bluźnierstwa i poczuć zacisk rąk na szyi... zaśmiać się zaśmiać wprost

@Marek.zak1 sumienie - to za dużo powiedziane, bo sumienie jest świadome. Nikt z jasnością nie będzie się pchać w negatywy, bo po co? Ściskam sąsiada, bb @duszka uwalnianie z przeciśniętego stanu jest jak droga do wolności. Czego chcieć więcej? ;) Dzięki duszko, bb

Dzięki Iwon. Tak. Kojarzysz mnie pewnie z bardziej etycznych kawałków. Nie piszę tylko szlachetnych wylizanych tekstów, są też takie somatyczne - i dlatego pewnie ta mroczność skojarzeniowo tu właśnie ci się uzasadnia. W sumie tak właśnie jest. Ja ci szczególnie dziękuję - bo zaklajstrowałaś mi to "zero" w lajkach. Bo aż wstyd. Widać ewidentnie, że moje teksty nie są tu lubiane. Dzięks od serca ;) Pozdrawiam.

w duchowych opowiastkach strażą biali bogowie bez odwrotu zaprzysiężony ciałem zroszonym lepkim gorąco wplecionym bez ciebie wlokę dni targa samotna noc ukrytego choćby w kamieniu ogniem wyszeptam przebłagam wyciem sykiem dreszczem pokos my

Na skraju lasu stała chateńka a w niej mieszkała mała Kasieńka Dziewczynka bardzo z ludźmi być chciała mimo że biedna rączek nie miała Matka ją strzegła całymi dniami kryła przed ludźmi i docinkami Gdy zachodziło słonko za lasem pozwól pobiegać mateńko czasem Znała w tym lesie każdą ścieżynę a strumyk szemrał Kasieńki imię Oj gdybym mogła zaczerpnąć wody zbierać do kosza czarne jagody Ale nie mogę rąk mi nie dano inni je mają mnie odebrano Ty masz coś więcej niż inni ręce bo masz najczulsze Kasieńko serce Tak szemrał strumyk szumiały drzewa to Tobie Kasiu las piosnki śpiewa Szedł kiedyś lasem stolarzyk młody ujrzał dziewczynę tu cud urody Wyciosał z drzewa dwie zgrabne ręce do środka włożył gorące serce Aż nagle ręce ciała nabrały i się w prawdziwe poprzemieniały Już najszczęśliwsza Kasieńka była w cudowny sposób ręce zdobyła A potem razem już zamieszkali Stolarz i Kasia smutku nie znali

wielki ciemno-grzywy lew zamknięty w klatce od małego nigdy nie zapoluje patrząc przez kraty chciałby przestać być lwem

Pamiętnik Słuchając szumu wiatru, rozmyślam co dalej patrząc jak liście z drzew kolorowe spadają przykryta kocem czytam pamiętnik ten pamiętnik z dawnych lat gdy chłopak pocałunki moje kradł co to były za piękne czasy chwile, które już nie wrócą to czas nam wszystko zabiera, mnie ciebie nasze wspomnienia kiedyś ogniska biwaki przyjaciele a dzisiaj pusty pokój kawałek kartki i mamy taniec taniec miłości i przyjaźni gdzie trzymamy się wszyscy razem niedługo grudzień nadejdzie a z nim kolejny za nami rok zrobię jeden maleńki krok będę spełniała wszystkie swoje marzenia szkoda czasu by ich nie spełniać

Nie plissss! ;) Tylko nie Tureckie tasiemce, no już przesiąkam tą zachodnią próbą pieszczenia nas Azją. Tam lepiej robić interesy, o to tak, ale bez zewu krwi ;D Sklepy są potrzebne. Oczywiście i afirmacja gospodarki ma uzasadnienie. Fajny tekścik, bo to taki patriotyzm gospodarczy a jednak w klimacie "cynamonowych sklepów", czyli podróż do twojej klimatycznej Duszy. Pozdrawiam jeszcze raz. A prostownicę opanowałem a ty musisz opanować prostownik do akumulatora ;) Mrugam ;)

No tak, komercjalizacja to ślepy zaułek. Z drugiej strony sklepy są potrzebne, byle nie przesadzać :) Tomek :) ale Ty jesteś zorientowany :) ja od niedawna dopiero wiem, co to prostownica :) może dlatego, że mam proste włosy ;) To lokowanie produktu to już zmora w polskich serialach :( A tak kiedyś lubiłam polskie seriale... teraz to już wolę tureckie :) Zdrówka i dzięki za serce :) miał rozbawić :) Z drugiej strony (co też zauważyłeś) ja naprawdę lubię te sklepy i rzeczywiście ich produkty często goszczą w moim domu :) (niech tam będzie, że są lokowane :)). Zdrówka też Ja też lubię Leroy, ale mam daleko, dlatego rzadko tam goszczę :) Fakt, papiernicze to mój konik :) Dzięki i również pozdrawiam

załamany przez pryzmat czasu rozmyty wyblakły wspomnieniem mżący gdy wszystko pierwsze ukradkiem przywłaszczane pocałunek dotyk nieśmiały oswajane zapach brezentu gdy szybowaliśmy w uniesieniu wysoko daleko cisza wysączyła do dna solówkę Gilmoura gdy serc bicie jednym było

Oczywiście, że należy stosować sito w ukazywaniu swoich najgłębszych wartości. Bo jeśli okaże się (teorytecznie), że jesteś sam wobec świata... to rzeczywiście zwątpienie jest tuż tuż za rogiem. Z drugiej strony, wg mnie, nie należy udawać (tzn. tylko w jakichś nadzwyczajnych okolicznościach) więc i tu sito jest jak najbardziej na miejscu. Pokazujesz tylko to, co chcesz ukazać, Ty tu jesteś wówczas panem własnej sytuacji. Nie można zresztą oczekiwać np.od niedźwiedzia (choć jest z wyglądu przesympatycznym misiem :)), że Cię zrozumie. Ponadto istnieje ewentualność, że tak pacnie łapką, że aż na śmierć :);) Odnośnie sygnalizowanego przez Ciebie wiersza to trudno mi wyrokować. Zdrówka serdeczne :)

Sam siebie stanowczo zagrzewał do boju bo i sam przebywał w stołowym pokoju, wydał dziki okrzyk bierz się za psubrata otworzył lodówkę - czym chata bogata. Wyciągnął z ukrycia postawił na stole małpeczkę, dwa piwa a także jabole dał okrzyk bojowy - obróć to w perzynę i wziął się za małpkę, wlał w się butelczynę. Wykończywszy małpkę zabrał się za piwo, które wypił duszkiem a potem o dziwo chwyciwszy jabola do ust go przytyka i ciągnie i ciągnie i wino połyka. Już pusta butelka na drugą, więc pora lecz już nie dociągnął i znikł jak kamfora z łazienki dochodzi rytmiczne chrapanie bo tam nasz prowodyr tkwi na pierwszym planie. Czy we śnie się także do boju porywa my tego nie wiemy on kart nie odkrywa i choć to niepewne przypuszczać należy że nasz pan prowodyr tuż przy muszli leży.

pytanie czy Ty chciałabyś mnie, skoro nie chcesz to nie nalegam. ja chciałabym nowonarodztnego faceta, który ewangelizuje, to takie moje marzenie. mam nadzieję, że Bóg mi da kogoś dopóki nie zobaczę zmarszczki pod oczami.

Nie sądzę, żeby Twoje wiersze były tutaj nielubiane - spójrz na liczbę odsłon. To, że nie zawsze są lajki może wynikać z różnych przyczyn np.dla mnie niektóre są za trudne - no mam po prostu ograniczone możliwości percepcji :) Serdecznie pozdrawiam

Mam kilka uwag do wiersza: 1. za dużo czasowników, 2. wielokropków (najlepiej gdyby nie było ich w ogóle), 3. wypełniaczy (np. "otwieram drzwi" zawiera w sobie - w domyśle naciskanie klamki, więc niepotrzebny jest ten zwrot), 4. patetyczne słowo "krzyk", 5. na plus - końcówka wiersza jako refleksja. Pozdrawiam:)

@duszka Witaj duszko, dziękuję serdecznie za obecność i dobre słowo. Moją intencją w pierwszej zwrotce było przekazanie odczuć Peela, który opisywaną osobę ,,widzi" przez pryzmat czasu, po niemal 40 latach - to jak ją widział wtedy, a jak wygląda teraz -,,załamanie" jako czasoprzestrzeń miałem na myśli a nie stan ducha. Pozdrawiam bardzo. :)

jesteś słońcem i glebą przyjmujesz i poisz mnie - ziarno co do ciebie przylgnęło rosnę zapuszczam korzenie i nie wiem czy kwiatem czy drzewem będę w twym raju . .

Tak było. Jeden dzień wojny sowiecko niemieckiej kosztował naszych okupantów więcej ofiar niż zginęło ich pod Grunwaldem. Gdyby nie 22.06.1941 nas i Polski by już dawno nie było, bo dla Stalina i Hitlera byliśmy chwastami do wycięcia. Stalin zaczął już w 1936 roku mordując wszystkich Polaków z enklaw Marchlewszczyzny i Dzierzyńszczyzny, tylko za to, ze byli Polakami. Tak więc każdy dzień tej wojny i tysiące poległych naszych okupantów, to było nasze małe zwycięstwo, podobnie jak podczas I Wojny, gdyby nasi okupanci nie wzięli się za łby Polski by nie było. Kurdowie takiego szczęścia nie mieli. To jedna z tez mojego "Szczęśliwego w III Rzeszy". Pozdrawiam

Ma swoje zapałki, którymi zapala dzień. Budząc świat do życia, oczy otwiera mnie. Wstaję i jestem szczęśliwy, że mogę patrzeć tak. Na to co słyszę i widzę, jaki to śpiewa ptak. Jedna zapałka mniej, właśnie się wypaliła. Minął kolejny dzień, noc przyszła szatę rzuciła. Oj czarna, czarna tak, ktoś księżyc zabrał jej. Już nie zagląda mi w okno, zasnąć będzie lżej. Aby ranek zaświtał, którą zapali z kolei. I znów otworzy me oczy, a żebyście wiedzieli. Że jeszcze nie skonałem, nie pora, nie ten czas. Pewno tysiące zobaczę, choć odejdzie któryś z nas. Pewno że przykro będzie, przecież kochał swój świat, Oj Boże daj dni jak najwięcej, bym dożył spokojnie stu lat. Komentarze Głosowali na p

Fajny wiersz, sercem pisany, pozdrawiam. :) ps. Nie myślałeś nad zamianą ,,i też grzechem" na np.,,lecz też grzechem" lub ,,czasem grzechem" - by uniknąć trzykrotnego powtarzania ,,i"? Taka sugestia, zrobisz jak uważasz.Trzymaj się. :)

wiatr czy echo tęcza czy daleki horyzont są ciekawsze stary człowiek czy świeży chleb rodzi w nas więcej emocji miłość czy to że tęsknimy jest nam bliższe budzi lepsze śmierć czy życie co bardziej boli które z nich wygrywa

Szczere, niewydumane. Może, jak dla mnie, trochę przegadane, za dużo słów, ale zostawiam. bb

Rozkwitła letnia łąka Mak wystroił się w pyszną pelerynę Słońce roziskrzyło się i przygasło Oddało swój czar łące na tą chwilę Słońce spojrzało na łąkę i przygasło Zaskoczone jej powabem i czarem Tutaj dziewczynka w stroju biedronki jest łąki darem Jej włosy odebrały słońcu blask One złotem się oprószyły Twarz dziecka, którego uśmiech Zapiera dech niewinny Ona w stroju biedronki, wśród zielonych traw Z siedmioma kropkami, na szczęście Dziewczynka, czy Milady pośród ladybirds Skradła moje serce ?

@Pan Ropuch Czytając ten wiersz, wraz z PLem czuję się częścią organizmu współ-czujących, współdziałających tkanek (nie - trybów). Amen. ☺️ Pozdrawiam serdecznie

Nie musi Znać: Ulubionej herbaty Rozmiaru buta Dzwonić codziennie Spędzać całego życia razem Musi być Tak po prostu W najtrudniejszych chwilach

Brzmi, jak ostrzeżenie. Ale przecież nikt na siłę nie pchał się na to życie, więc wolnoć tomku w swoim życiątku.

Księżyc Gdy gwiazdy na niebie już lśnią kiedy księżyc idzie spać biorę książkę do ręki czytam ją od deski do deski czy na spacer zemną pójdzie ktoś może powinnam nauczyć przyzwyczaić się do samotności przyjaciółko moja droga jeszcze dwa tygodnie widzieć się będziemy tym razem czasu marnować na samotność nie będziemy radę dobrą dla Was mam proś o pomoc gdy problem masz to nie jest wstyd prosić o nią a gdy wygadać się możesz to jak wygrana na loterii lepsze niż wino lepsze niż róży kwiat bo kwiat kiedyś zwiędnie wśród przyjaciół lepiej schronić się.

Ciekawie. W dwóch pierwszych wersach wydaje Misię coś zbędne - zbyt oczywista jest dla mnie ta "skórna powłoka" ciała. Pozdrawiam ☺️

Coś sobie wyobrażałem, lecz teraz już wiem Że po prostu zaspałem A to wszystko było snem Teraz się obudziłem i dochodzi do mnie powoli Że to wszystko już straciłem Ona dotknąć się nie pozwoli Oddałem wszystko co miałem, wiem, że miałem niewiele Teraz jestem pustym ciałem Bo straciłem nawet nadzieję

piękne, delikatne

Dokładnie. Mam wrażenie, że ludzie przestają rozumieć inne osoby - nie tylko różniące się od nas poglądami, ale i rasą, wiarą lub płcią - w momencie, gdy zapominają o łączącym nas wszystkich człowieczeństwie. Pozdro!

Witaj - uśmiecham sie - inaczej nie wypada. Uśmiechu dużo życzę.

@Stary_Kredens U sąsiada obserwuje gołębnik, to "byle" się zgadza, ale po co ten na dole je goni żeby nie siadały? Wszystkiego dobrego.