Ranking

kilku nie takich facetów żałuję że wsiadłam na te karuzele chce mi się teraz zwracać wszystkie noce i dni średniodobre dzięki Bogu pojawiła się winda i Ty szybka podróż w górę czuję jak rosną mi skrzydła

Sama przyszła, sama zgaśnie, czekam na to wydarzenie. Już nie walczę i nie szarpię, będzie co ma być - nie zmienię. Wiem, że przykro Ci też będzie, gdy wybrzmieje słowo: razem. I oboje popłyniemy gdzieś w odmęty zwykłych zdarzeń. Nie wiem czy to brak nadziei, czy przeczucie, czy sen może, więc ramieniem otul lęki, bo przytulić chcę dziś głowę. Sama przyszła, sama zgaśnie. Ważne dla mnie wydarzenie. Troska drażni oczy, ale będzie co ma być - nie zmienię.

Pomruk powietrza głaszcze snem gęstą poświatę Nocy i widnokręgiem elipsy rozpina Gwiżdżących gromadną gwiazd gderliwą sonatę O przemijaniu i czas mój z wolna przycina Ja i parszywy las snu miękki ostrzem brzytwy Idę po odpowiedzi ku niemu bez pytań On nie mówi on tylko jest jak sens modlitwy Tęskniącej naiwnie do nadrozumnych świtań

Poszedł pan poeta po rozum do głowy lecz mu sił zabrakło i nawet połowy nie był w stanie przebrnąć więc się nagle żachnął zamruczał pod nosem w tył zwrot, ręką machnął. Przechodząc słyszałem jak zaklął pod wąsem i choć mimochodem to jednak z przekąsem wyrzekł takie słowa jestem już za stary niechaj piszą młodsi idę na wagary.

Więc poszedłem na cmentarz, by Ci od najgorszych nawrzucać, rozpłakałem się tylko, bo kto wie jakie demony w głowie drugi człowiek nosi, kiedy nie znamy dobrze nawet samych siebie. Rozpłakałem się tylko i dotknąłem płyty rozgrzanej w letnim deszczu, płakałem i piłem próbując Ci powiedzieć rzeczy, które żywym najbardziej są potrzebne. Mnie też zostawiłeś na najlepszym ze światów, na którym na szczęście ludzkie się zanosiło, a zaczyna błyskać. Wychodzę na ulicę w bardziej dusznym mieście i próbuję nie pękać, jakoś formę trzymać. Katuję Waitsa, Tobie zaś życzę punk rocka, bo może Bromba czeka na Ciebie przy bębnie. Nie jestem z tych co wiedzą z pewnością, więc spotkać może się przyjdzie - nie wyjdź po mnie, to Ci wjebię, Krzysiu.

Nie mam siły dziś się pastwić nad kolejnym Twoim wierszem. Wiem że już bywały lepsze, będą kiedyś jeszcze lepsze, Ale ten, to jakaś lipa, więc o zdanie mnie nie pytaj. Może lepiej weź poczytaj tekst jakiegoś już klasyka. Nie mam siły dziś się pastwić nad kolejnym Twoim wierszem, Przecież Ci go nie poprawię, przecież Ci go nie dopieszczę. Uwag przecież tak nie lubisz, własnym kunsztem wciąż się chlubisz, Sobie raczej teksty skrobiesz, niźli piszesz je dla ludzi. Nie mam siły dziś się pastwić nad kolejnym Twoim wierszem, Co nie znaczy, że mnie nie ma. Widzisz? Jestem!

wciśnięci w barwy zbyt mocno popiołem zasypani, zastygnięci w chwili co oczekiwaniem maluje bramę zupełnie jakby było wyjście nie z tymi kajdanami tatuażem przekupić strażnika i stanąć na grani świtu bo tylko on jest przed nami odległy jak księżyc gdy nocą wpatruje się w oczy nocą planuje starania a rozpacz milczy pozostaje tylko skoczyć eksplozją rozsadzić ramy to słuszne, jedyne rozsądek klaszcze zapłakany

całe szczęście obudziłem się mimo że sen miałem do dupy ale widzę że dzień będzie lepszy niż miniona noc która sama nie wiedziała czego naprawdę chce czy podglądać kochanków czy na cmentarz iść dlatego cieszy mnie że już bliżej horyzont dnia który mam nadzieje zjeść się da bo dla mnie noc to nie tylko księżyc echo gwiazdy dla mnie to ciemność która złe zamiary ma

na obrazie życia malarz namalował narodzenie i śmierć ktoś zapyta czy aby nie za mało życia jest w nim malarz odpowie trzy razy nie jest go w sam raz trzeba tylko umieć odczytać to co w jego głębi się tli

Markowi - Kasia między malinowymi okruchami dojrzałość upojenia przejaskrawionej bieli świeżości skotłowanej wciąż rozognionej na wzniesieniu uwikłanych ścian u podnóża dociekliwego firmamentu różnica uderzeń wmieszana w przyczajony rozrzewniony rytm czekam na czarne łabędzie niesie się zapach uprowadzonej wiosny śnieg ciśnie do oczu

sierpień ma oczy zamyślone w źrenicach pewność starych sadów że warto pięknie owocować aby zostawić własne ślady na letniej ścieżce ku jesieni dopalać się spokojnym żarem witając się z kolejnym świtem jak z drogocennym kruchym darem

Jestem więźniem własnych poczynań To dziwne tak się przyznać A później normalnie iść do pracy I dać wyraz niezadowoleniu po Codziennie usiłuję wytłumaczyć Dlaczego utknąłem za kratami "ja" Lecz z czasem próbuję zasnąć Pościelić sobie choćby w snach W chmurach jest za mało miejsca I można spaść z deszczem Gdy grad przyniesie szkodę Strach obwini więźnia Wlecze się życie po bezdrożach Kogo uleczyć, nienawidzić co Winić wciąż siebie, uniewinnić Nadal robiąc nic

Zachód słońca, przykrywa go melodia. Granie świerszczy. Jakiś bączek w oddali brzęczy. Kwiaty czas zatrzymały. Drzewa co wróbelki na nim śpiewały. Ja otulona babciną miłością. Nie tęsknię do miasta. Cieszę się wolnością.

@huzarc miło że zajrzałeś, strażnikiem ognisk bywałam w młodości, ale w przenośni to trudna sztuka, zwłaszcza gdy dopada brak wiary i zmęczenie. @w kropki bordo nie spodziewałam się takiego komplementu, dziękuję, choć jest na wyrost. :D Co do gustów, to dyskusja na nic. Piszę różnie, jak na tę chwilę mi się napisze. Ten akurat wierszyk całkiem mi się podoba. Somalija, Ciebie też pozdrawiam, jak i wszystkich co czytają te kilka wersów. bb

Sok, trawa warta kos.

latowianki latowianki toż to nowe już początki przestać mi tu goło biegać czas założyć wam jesionki marność wisi nad marnością barwne liście tam się wiercą a ogonki naderwane łabędziową skrzypią pieśnią malarz krótko dzionkowaty moczy pędzel w blasku złotym i maluje nim przyrodę gdzie są deszcze tam przeoczy powiedz listku ty mnie kochasz czy mój kolor radość sprawia tak najdroższa oczywiście lecz niestety muszę spadać spadnę z tobą przytulona skórka wiotka żyłki smutne co ty mówisz tyś jest piękna uśmiech zdobi twą szypułkę no bo wiesz tak sobie myślę tyle nas na tych gałązkach pozwól zdanie twe dokończę czas przychodzi ktoś nas strąca spójrz ty jednak wokół siebie jeszcze słońce świeci deczko chociaż właśnie w dół lecimy to odrodzi się znów piękno właśnie sobie przypomniałam tej przyrody myśli złote obiecała że wrócimy zakwitniemy znów powrotem ᵈᵒᶰᵈᶤ

@Henryk_Jakowiec Niech się Henryk nie wymądrza, przecież teraz lipiec... lato... Więc poeta nie nadąża, ale żyje... na bogato... Obserwuje łodzie, statki, łowiąc ryby na kanale, albo rybki gdzieś w jeziorze, nie przejmując się tym wcale. Ma przegapić kormorana, który skrzydła w słońcu suszy, grążel, albo lilie wodne, co radością są dla duszy? Dziś poeta leży sobie, gdzieś na plaży, na pomoście, i wrażenia zbiera - jakie - chcecie wiedzieć, to poproście.

@Somalija Wagary są odskocznią od szkoły i nauki bo wtedy ma się labę i można banialuki gadać na lewo, prawo i robić figle, psoty odradzam wam wagary w niedziele i soboty bo te dni ustawowo możemy na tapczanie przeleżeć obserwując to, co jest na ekranie a kiedy nam się znudzi to proponuję zmianę gdyż można lec na boku i się wpatrywać w ścianę. pozdrawia Henryk I - dadaista ;))) a co do nauki podchodzimy luźno bo wiadomo na nią nigdy nie jest późno.

Słowo rodzi się wierne z dreszczu niepokoju Znaczenie wykluwa się z krawędzi milczenia Rozłupane na śmierci część i część istnienia Na pewność desygnatu i próżność nastroju Dlatego Bóg powinien mrugać dwojgiem oczu Świątynia mieć parę wrót do swego wnętrza Każdy początek końce dwa jak dąb na zboczu Góry co w dwa pnie rośnie i niebo wypiętrza Sens to nie odpowiedzi ale to pytania Nie kres a toczony głaz i nie prawda a gwar Mężnej dysputy o niej zmieniając czasu dar W myśl która trwa wbrew mrocznej mocy przemijania

jestem umbra mówią o mnie skundlona bo mieszkam pod mostem i wyskrobuję spod paznokci wiersze rzucam nimi jak mięsem w ciebie i ciebie siebie nie mam nic innego na swoją obronę kiedy nad głową przelatuje ostatni nocny zapada cisza znów jestem tylko albo mnie nie ma zbiegam po schodach potykam się o te niechciane w jednej chwili rodzą się wszystkie moje matki siedzą ze mną pod mostem piją piwo przesypują w palcach spaloną ziemię 1605-250720

Agawa, azaliż azalia - Anielki awangarda? Brateczki boskiej babuni będą bez baby Beciuni? Hortensja, co Ciebie chce, całuje ci ciemię. Dalię dała dydelfowi? - dobro da Darkowi. Eukaliptus Ewie - ewenement end eden. Fioletowe fiołki figlarne fantomki. Glicynii girlandy - Grażki grają grandy. Hiacynt, ho - herubin, Helenkę hołubi. Irysy Irminki igrają, i Irki... Jaśmin Jaśka jasny, jak jego / jej jaśmin. Kaktusiki kolące, kiedy kwiaty kuszące. Lilie Lilki liliowe, lato lekko lodowe. Łubin łamany ładnie, łódeczka łuski łapie. Maki momentami malowane mgłami. Nagietki Nikodema niosą nam noc - niema. Opuncji okwiat okazały omawia Otto - oj - obolały. Piwonie poprzekwitały, płatki popod pospadały... Róże rosną rozetowe; różyczki rajskie, różowe. Tulipany, ten tu taki - to tuliowe tombaki. Ukwiały Ulki umyte - uroku użycz - użytek. Werbena wielbiona wonna - wyróżniona. Zatrwian zaś zabawi, znanych z weny zwabi. Żeniszek - żar żuli, żabocik żabuli.

Ach wena jest Afrodytą Edypem Herą Syzyfem Hadesem i Artemidą najprościej mówiąc jest mitem nie jest potrzebna by zacząć grać w państwa miasta w scrabble zgadywać w krzyżówce hasło także pisać można zawsze a jeśli już wiersz podrzuci to prezent smerfa zgrywusa wybuchający w twarz ludzi gdy tekst bez poprawek puszczą podsumowując więc wena jest jak perfumy Armani kłamią - bez nich stroju nie ma tylko z nimi - jesteś nagi

a na capa - kara raka pacana

Ot, a zcapił, a dał i pac za to.

@Pan Ropuch Dziękuję ipozdrawiam ciepło. bb @Radosław tak, miłe wspomnienia, bb

@Jan Paweł D. (Krakelura) Ma klimat. Zwłaszcza gdy się go, jak ja teraz, czyta po ciemku podczas burzy z piorunami. Warsztatowo wydaje mi się w lekkim nieładzie. Jak zobaczyłem dwa razy zwrot "rozpłakałem się tylko" to zastanawiałem się czy to przypadkiem nie miało być pantum z transem powtórzeń. Ale może tym lekkim nieporządkiem chciałeś oddać to, że PL jest pod wpływem silnych emocji?

@Henryk_Jakowiec Miły nie dał znaku życia, tak jak gdyby lat nie liczył. Przyszedł inny, jej łzy wytarł, jakże mogła go odrzucić?

@fregamo niby chwytam twoje teksty, gdzieś podskórnie, ale... zastanawiałam się już nad tym trochę wcześniej...chodzi o język. Tworzysz obrazy, które są bardzo nieoczywiste, mnie brakuje konkretu. "wciśnięci w barwy zbyt mocno popiołem zasypani(...)" i to jest bardzo poetyckie, tylko, jak dla mnie, za bardzo...poetyckie, ale każdy pisze, tak jak chce, tak jak potrafi, albo nie potrafi..... Himalaje.... pozdrawiam, nieustająco ciekawa Twoich kolejnych odsłon.

wszystko się dopala, oby tylko nigdy nie zostały zimne zgliszcza, cały czas trzeba dbać o odrobinę żaru. Pozdrawiam.

Niesamowity ! Pozdrawiam :)

@Cor-et-anima Cap, cap - pac, pac.

Ogony, wydro. Mordy wy - nogo.

lubię gdy szukasz mnie przez sen wpółświadomie błądzi czułość w opuszkach tyle słów niech trwa nasz senny dialog

@iwonaroma : Dziękuję za Twój głos. :) Bardzo dziękuję, cieszę się, że ten króciótki utwór tak Ci się spodobał, bo widok, który opisuje był właśnie śliczny i nastrojowy... Umieściłam w dziale Haiku, fraszki i miniatury. :) Pozdrawiam :)

@~Marianna_ Zaproszenia jakoś nie ma bo mój adres jest ulotny z rana śmieję się do słońca a wieczorem, gdy samotny siadam w ciszy na pomoście łowię księżyc, gdy na fali błyśnie srebrną rybią łuską i natychmiast się oddali. Świt mnie budzi i przegania kompas moim drogowskazem w marszu łykam jakąś wodę i znów cisza jest rozkazem nitka szosy coraz dłuższa pot po czole ciurkiem spływa nogi stają się wolniejsze sapię jak lokomotywa. pozdrawia Henryk I - dadaista ;)))

@~Marianna_ Akta aktorek opina Ani poker. O tka, a tka.

@Henryk_Jakowiec Solista - mat - silos.

@Henryk_Jakowiec A te walca - pac - laweta.

Dzisiaj poeta zabiera z sobą tylko telefon wyposażony w aparat, video - aplikacje, które zastąpią pióra i ściągi. Pstryk - a notatki zawiłe słówka na klawiaturze, zamiast ołówka. A na to wszystko najlepsza rada, by zapamiętać, co w oko wpada.

Dziękuję. Prędzej niż prezentacji na slamie doczeka się ten tekst oprawy muzycznej, a wtedy ta sugestia będzie jak znalazł :) Odpozdrawiam

Ale w tym momencie Zjawiła się Wena I rzekła poecie: U mnie zrywy nie ma. Przychodzę do ciebie W nieco późnej porze, Więc mi tu się nie leń, Póki jeszcze możesz.

@Koziorowska zapach uprowadzonej wiosny... Pozdrawiam

@Henryk_Jakowiec nie możesz wagarować, bo w kwietniu obiecałeś mnie uczyć rymować ?.@Henryk_Jakowiec

@Sylwester_Lasota Asa kinol, Loni kasa.

@Henryk_Jakowiec Apsik i SPA.

@~Marianna_ O tym oni więzy, pyzę i wino myto.

@Cor-et-anima https://pl.wikipedia.org/wiki/Zoofilia#/media/Plik:Franz_von_Bayros_020.jpg Tak jakoś nieopacznie mi się skojarzyło. Dobrego dnia.

@~Marianna_ Ewo, Tybet ma tam te bytowe.

@~Marianna_ ... i cel - moda. Sieja je i sadom leci.

Nic z tą miłością nie mogę zrobić. Mieć jej, czy nie mieć? budować, tworzyć? zbędne pytania. Przyszła, opadła, jak mgła o świcie i przysłoniła to stare życie z garścią nawyków. I się wymyka spoza kontroli to za czym tęsknię, i to co boli, radość co niesie. Nie wiem co będzie, jestem bezradna, bezbronna, słaba i nieporadna, ale tak czuję. Jakaś w tym prawda - że miłość zmienia, ciągnie uwagę w stronę partnera, zmienia horyzont. Jaki to banał, póki nie poznasz, że sens w niej mieszka, największa rozkosz i niesie w górę. bb PS Takie banalne jest to wyznanie tekst piszę prozą i niech zostanie, na wieków amen.