Ranking

z pewnością winien zapach, gdy jest mi wszystko jedno, w czarownym odurzeniu największe sensy bledną oparłam się o niego, bo pomyślałam, konam i chyba nie był słupem, znalazłam się w ramionach za dużo nie pamiętam, bo postradałam zmysły na moment, nie na zawsze, na poczet zdarzeń przyszłych umknęła gdzieś świadomość, a razem z nią – co wtedy, więc puenty dziś nie będzie, napisze się, lecz kiedyś

jesteśmy jeszcze tak młodzipóki świat się rozszerzana umyśle zwątpienia nie będzieczas zatrzyma nic zawrzewszystkie rzeczy rzeczami nie będącetrzy trwania zapadną w ogniskoświadomością istnieniaprzytul mnie wiosenna łąkojak kiedyś

Wiosna to piękna pora roku. Dlaczego nie pomyślisz o ładniejszych rymach? Są tu rymy wewnętrzne i zewnętrzne , takie strasznie .. ące :) W trzech ostatnich wersach.. ami . PozdrawiaM.

Dla Ciebie czas się rozpoczyna, Rozkwita z pąku losu kwiat, Narodzin spodziewa się rodzina, Czekają byś przyszła na świat. Wędrówki rozpoczętej raz, Przez życia poplątane więzi, Nie przerwij, nim nie przerwie Czas, A Czas niech czasu Ci nie szczędzi

wierzę, że jestem tym, co jem. dlatego zjadłem twoje marzenia.

Rozmawiała pszczoła z motylem Pan po tych kwiatach Lata co chwilę Ja jestem bardziej dokładna Powoli stąpam Po płatkach

No dobra :) Sukienka dla Ciebie

ooo, to my w jednej przestrzeni czasowej ;) bo już się szykowałam do napisania kmntu a tu podziękowania :) wiersz bardzo kobiecy, ze szczyptą humoru :) i nie pozbawiony głębi (mimo, że słodka blondynka na awatarze :))

Dziwna ta miłość :)

Z płatków róży można wszystko :))))

~ Oj, może być, Bronmusie... I będzie... Psiakrew! Musi... ~~~

To Twoje słowa, lubię ludzi. Lubie tez poetów którzy są ludźmi , a ich pomoc nie jest tylko zadufaną pretensją. Konczę wątek , a za pomoc jestem wdzięczna :) Pozdrawiam

W tym wierszu ludzie bardziej symbolizują, błędy, złe decyzje, negatywne uczucia, które się gromadzą jak, "armia", czy "tłum". Dobrze trafiłeś, że chodziło mi o coś w rodzaju kurzu drogi, ale w tym wierszu kurz jest po prostu skutkiem, na pozór niewielkim ale po przejściu "tłumu" nawarstwiającym się i zakrywającym, to co było niegdyś jasne i czyste. Dziękuję za moje pierwsze serduszko <3. Dziękuję za komentarz, ja sam często zauważam, że moje wiersze są trochę zbyt zagmatwane. Wychodzę jednak z takiego założenia, że nie zależy mi na tym by odbiorca rozumiał dosłownie to o co mi chodziło. Osobiście bardzo lubię dzieła owiane, może nawet przesycone tajemnicą i abstrakcją, ponieważ autor nigdy nie wie co się dzieje w głowie czytelnika. Każdy czytelnik podchodzący do wiersza, będzie go czytał, przesiewając przez swoje uczucia i doświadczenia, więc ja czyniąc wiersz bardziej tajemniczym, próbuję zrobić go również bardziej uniwersalnym. Co nie znaczy, że dla mnie nie ma on sensu, bo ma, ale wolę żeby odbiorca doszukiwał się w nim sensu bardziej zrozumiałego dla niego.