Cała aktywność

Witam - jak inaczej opowiedzieć jak inaczej się przekonać - no właśnie - jak i jeszcze raz jak gdzie szukać bardzo trudne pytanie - Pzdr.

@Berenika97 Zaczynam powoli dochodzić do wniosku, wniosek to zaiste nieco antyliteracki, chcesz z kimś dobry, zgodny, właściwy związek nie pisz do tej osoby listów ani maili :))) I mało smsów i relacji na socialach :))

@Leszczym Ciekawa i głęboka rozkmina. Sama nie korzystam z mediów społecznościowych, więc rzadko patrzę na to z tej strony, ale to, co piszesz o wiadomościach czy historiach połączeń, ma sens. Rzeczywiście, mając to wszystko zapisane czarno na białym, łatwiej wpaść w pętlę ciągłego analizowania. :) To nie mój "świat" . :)

Dzisiaj znowu Cię zobaczyłem. Tym razem w oczach pijaka, którego rankiem ujrzałem w lustrze. Już nie jestem tym człowiekiem, za którego mnie miałeś. Siedzę w obskurnym pokoju. Tak, jest obskurny, ale ma widok na low paradise. I można z niego podglądać przez dziurkę od klucza anielskie ogrody. Widać w niej anioły, jak nawalają co dnia, by było pięknie. By żyło się dobrze. Onieśmielony pijackim bełkotem... znowu podał mi ktoś do ust. Jak kapłan podaje swym wiernym. Ten sam wolny ptak co kiedyś, kusząc, powiedział: — Weź szczyptę pod język. Weź, mówi. Poczujesz się tak samo jak on. — Kto? — pytam. Obszczany i śmierdzący od jego pijackiej prawdy ruszyłem w miasto. Cholerne upiory. Nie wiem, skąd one się biorą. Boże, pytam Ciebie, bo nie mam kogo spytać. Usiadłem na chodniku obok Adasia. Jest noc ciemna jak oczy Belzebuba. Ja i Ty. Oddaleni setkami, trylionami, a może setkami trylionów lat od siebie. Widzisz, znów nawaliłem... Ale Ty przecież wiedziałeś, że nawalę. Przecież jesteś moim Panem. I nie ustrzegła mnie przed sobą Twoja ręka. Moja, Twoja mać wpisana w mój żywot. Ty już przecież wiedziałeś. Ha-ha, wiedziałeś, kiedy się rodziłem. Rzygam anielskim bełkotem. Tyle pozostało z anielskich ogrodów. Rażony ciężarem nocy spoglądam po raz ostatni w niebo. Może Cię dojrzę, chociaż w dymie papierosa. Błogosławiony jazz i swing. I cała muzyka świata. Blues życia za ciężki jest, by oddychać. Ale co mi tam. Nie karz mi dzisiaj płacić za pychę. Za ordynarny język. I za to, że nic cennego po sobie nie pozostawiłem.

Pomarańczowy wschód słońca woda zabarwia się na jego kolor ciemność odchodzi za horyzont. Głoś serca płynącej wody łączy się ze śpiewem ptaków które śpiewają piękną melodię. Pozostaw we mnie wrażliwość ja słyszę szum wiatru i szmer trawy i słowa które nikt nie słyszy. Nie słyszę co mówią i nie widzę tych co przechodzą obok słyszę głosy dobiegające z wnętrza. Jestem wolny i nic mnie nie trzyma lecę swobodnie ale nie spadam zaśpiewaj dla mnie swoją melodię. Słońce zajdzie utopione w chmurach zabarwią wodę na ich kolor jutro będzie znowu a ja razem z nim.

Witaj - Kiedy mnie smakujesz, staję się żarem, który trawi, lecz nie zostawia blizn. - i oto chodzi żeby nie było blizn tylko by smakowało - Pzdr.serdecznie.

@Berenika97 @Waldemar_Talar_Talar cieszę się!!!

@obywatel „Drapieżne pnącza utkane sumieniem” i haczyki z pragnień tworzą niesamowity, niemal malarski klimat. Podoba mi się ten brak zgody na sztuczną zmianę samego siebie na siłę, nawet za cenę „zostania u bram”. Napisałeś coś strasznego - czystą prawdę bez wykrętów, Gdy u rajskich bram wybierasz swój powszedni, ludzki brud. Skoro wyrok już ogłosił koniec - koniec żalów i lamentów, Zostań tam i bądź człowiekiem - w tym się kryje cały cud.

Był sobie król, był sobie paź.* Był niegdyś stary król Serce ze spiżu, głowa w srebrze. Żal było patrzeć nań Kiedy przybyło młode dziewczę. Był niegdyś śliczny paź, Włos jego jasny, lekkie serce. Tren z adamaszku niósł Młodej królowej, swej niewieście. Czy znajoma Ci ta stara pieśń? Raz słodka, raz tkliwa? Ot, śmierć spotkała ich. Miłość bowiem za mocna bywa. * * Swobodne tłumaczenie- parafraza! wiersza H.Heinego Es war ein alter König. * Zaczerpnięte z kołysanki J.Porazińskiej.

@Magdalena A tu ciekawostka, nic nie wiem, mało, tyle co z rozmów tutaj i lektury i codziennym zastanowieniom i przyglądaniom osobom kultury, i tu paradoks kolejny, jeszcze większy, że gdybym z reala wiedział więcej nie napisałbym tego tekstu :)))) @obywatel W tym zakresie kumple mnie często ratują, mam bardzo zrównoważonych różnych kolegów :)

Witaj - tak ja poprzednicy - wiersz dał się polubić - Pzdr.uśmiechem.

@Leszczymtylko nie coś za coś, mnie wystarcza możliwość czytania, komentuję trochę dla zabawy i z przekory, lub też dlatego że mnie to inspiruje. Paradoks to taki błąd systemu, najgorsze w nim to, że może się zawiesić. Równowaga to tylko wymysł, nic jej do paradoksu.

Stanowczo za dużo wiesz o poetkach, albo o ich wyobrażeniu

@andrew jakie to ladne i subtelne. Dziekuję! Pięknej niedzieli dla Ciebie 🙂 @Berenika97 serdecznie Ci dziekuje za te mile i dobre slowa. Wiersz odczytalaś z wlasciwą sobie wrażliwością i głębią- i to jest wspaniałe ! @Marek.zak1 wiesz szczerze - nie cierpię tego współczesnego, całego erekcjato, już sama nazwa mnie odstręcza. Niechże sobie młodzi, dzisiejsi - modni piszący, się w takie rzeczy bawią. Ja jestem chyba na to za stara - duszą oczywiscie 😎 Pzdr. @Jacek_Suchowicz roześmiałam się na głos ! Wreszcie jakas sensowna kontra do piania i tańczenia wokół maja 🙃 Dobrej niedzieli !

Witaj - piękny klimat stworzyłaś - tylko się uśmiechać - Pzdr.słonecznie.

@obywatel Tak, to może być niedobrze, nie przeczę :) Mi się zdarza, no trochę się postarzałem wracać do wspomnień. I jak wracam właśnie do wspomnień to tam widzę coraz więcej paradoksów, których kiedyś przeżywając tamte chwile na bieżąco nie widziałem. U mnie to raczej tak wygląda :)) Gdybym może żył bardziej w tu i teraz i nie wracał do wspomnień możliwe, że wtedy tych paradoksów nie widziałbym, albo mniej. Najmniej paradoksalne jest tu i teraz w moim przekonaniu :) Dzisiaj obiecuję sobie, że odwiedzę Wasze wiersze, bo cholera znów opuszczam się w czytaniu, a tu równowaga powinna być :// @Berenika97 Wiesz, zastanawiam się czasem nad tym co napisałem i czasem po napisaniu. I dochodzę w tym tekście do jednej myśli, ona nie wybrzmiewa jakoś w tekście, a mianowicie że praktyka wielu śladów, wiesz relacji na bieżąco, twórczości, nie wiem smsów, maili, historii połączeń, fb, twittera, youtuba, no różne takie, w pewien sposób sprzyja takim zastanowieniom więc siłą rzeczy wpływa na liczbę rozstań. Dziękuję za komplement bardzo, bardzo :))

@Leszczym Ten tekst jest lekki, a jednocześnie niesie ze sobą głęboką, uniwersalną mądrość o relacjach i procesie tworzenia. Świetnie pokazuje, że czasami warto wymienić status "wybitnego, ale udręczonego artysty" na zwyczajny "święty spokój". Cieńszy zeszyt, ale grubsza kreska odcinająca to, co toksyczne. Poezja zadziałała tu jak autoterapia. Poetka musiała zobaczyć swoje emocje czarno na białym, żeby zrozumieć, w czym tkwi. To dowód na to, że nasza intuicja i podświadomość często komunikują się z nami poprzez twórczość szybciej, niż dopuszcza to do siebie nasz racjonalny umysł. Bardzo podobają mi się takie sformułowania jak "dżentelmen nie do końca", "nie nazbyt pan" czy wiersze "absolutnie rozchwiane" - mają w sobie cudowną ironię. To fantastyczny tekst! :))))

@Poet Ka - uśmiechem dziękuję -

@MIROSŁAW C. - dzięki -

@Berenika97 Przydałoby się trochę miodu z wiersza @Poet Ka. Świetna i bardzo trafna interpretacja. Samych wspaniałosci, ciepło pozdrawiam.

@Poet Ka Piękny, pełen ciepła wiersz. Urzeka mnie to, jak płynnie przechodzisz od zmysłowego, wręcz malarskiego opisu polskiego lata - z ukłonem w stronę Mickiewicza - do głębokiej metafory w finale. Porównanie krystalizacji miodu do dojrzewania i formowania się słowa w ustach poety to genialna puenta. Wiersz zamyka w sobie smak i zapach lata, zostawiając czytelnika z poczuciem harmonii. Cudnie! :)

no właśnie miałem kolegę o nazwisku Maj - ale to chyba nie o nim ja wiem nie moja opcja żebym się z majem kochał i sprawa jest jeszcze gorsza ten maj to niezły okaz niby czaruje latem przyniósł ciepło i upał lecz zmrozić może czasem zamiast zachwytu d... zwodzi panie kwiatami niszcząc te z pól i sadów i chyba ma nas za nic zginie mnóstwo owadów że co że patrzy ukradkiem pieści promieniem słońca pozornie miły gładki by wziąć ważne do końca potem pójdzie w cholerę czerwiec przejmie bałagan wygnać maja przecherę i więcej z nim nie gadać :)))

@wiedźma Gorzka diagnoza współczesności. Przeraża mnie (w pozytywnym, artystycznym sensie), jak zderzasz tu świat ludzkich emocji z językiem czysto korporacyjnym i transakcyjnym ("kontrakt", "feedback", "paragon"). Pokazujesz, że w świecie algorytmów i filtrów przestaliśmy szukać człowieka, a zaczęliśmy konsumować jego historię. Świetny tekst!

@Berenika97 🌹

@JakubK Taki komentarz: